Περί άλλα τυρβάζουν Βρυξέλλες και Φρανκφούρτη ...

Του Κ. Λουρόπουλου (express gr)

ΕΧΟΥΝ περάσει τρία χρόνια από την έλευση της κρίσης στην Ευρώπη και πέντε χρόνια από την πρώτη εμφάνιση της κρίσης των ενυπόθηκων δανείων της δευτερογενούς αγοράς στις ΗΠΑ. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει λάβει ελάχιστα νέα μέτρα για να αντιμετωπίσει την κατάσταση. Σήμερα όποιοι γνωρίζουν τα πράγματα αναγνωρίζουν πως η απειλή εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ λειτουργεί μόνο ως μέσο πίεσης και όχι ως μέτρο.  

Πέντε χρόνια κρίσης είναι τεράστιο χρονικό διάστημα. Σε αυτό πολλά θα έπρεπε να έχουν ήδη γίνει ώστε να διορθωθεί –εν μέρει ή στο σύνολο– το κενό διαχείρισης που υπάρχει στο κοινό νόμισμα. Όλοι γνωρίζουν πως η εισαγωγή του νομίσματος έγινε χωρίς προηγουμένως να έχει συμπληρωθεί το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει την άσκηση ενιαίας και αποτελεσματικής νομισματικής  πολιτικής. Το ευρώ δημιουργήθηκε και υλοποιήθηκε γρήγορα γρήγορα, κυρίως για λόγους πολιτικούς. Οι εμπνευστές και θεσμικοί πατέρες ήξεραν πολύ καλά ότι αφήνουν πίσω εκκρεμότητες. Παρ'Α όλα αυτά αποφασίσθηκε η υλοποίησή του. Μέχρι εδώ οι περισσότεροι θα συμφωνήσουν ότι η απόφαση αυτή ήταν ενδεδειγμένη, υπό το πρίσμα της συμμετοχής της Ευρώπης στην παγκόσμια οικονομική σκηνή. Αλλά να που μόλις λίγα χρόνια μετά την εισαγωγή του σε 300 εκατομμύρια πολίτες, μετά την υιοθέτησή του ως διεθνούς μέσου πληρωμών, άρκεσε μία εισαγόμενη κρίση στην Ευρώπη για να τινάξει στον αέρα δεκάδες χρόνια πολιτικής προόδου.

Οι αναντικατάστατοι κανόνες διαχείρισης ενός νομίσματος περιλαμβάνουν τη δυνατότητα κάποιας κεντρικής τράπεζας να παρεμβαίνει στις διεθνείς αγορές για να στηρίξει το νόμισμά της, να διαπραγματεύεται το εθνικό χρέος με ομόλογα παγκόσμιας εμβέλειας, ακόμη δε και να τυπώνει νέο χρήμα αν αυτό απαιτείται περιστασιακά για τις ανάγκες  της εθνικής οικονομίας. Οι κανόνες αυτοί στην ευρωζώνη δεν υπάρχουν και δεν λειτουργούν – αφήνουμε κατά μέρος το γιατί. Όλοι οι αρμόδιοι διαχειριστές της ΕΕ ομολόγησαν πως, όταν ξέσπασε η ελληνική κρίση χρέους και πριν αυτή μετασχηματισθεί σε κρίση δανεισμού, διαπίστωσαν πως δεν είχαν στα χέρια τους εργαλεία για την καταπολέμηση μιας τέτοιας κρίσης. Αφήνουμε επίσης ασχολίαστο το παρελθόν του ελληνικού χρέους, το οποίο το κοίταζαν αδιάφοροι οι περιερχόμενοι την Αθήνα Ευρωπαίοι επίτροποι. Αλλά ακόμη και όταν δημιουργήθηκε ο περίφημος EFSF, και πάλι το μέγεθος της κεφαλαιακής του ενίσχυσης ήταν αναιμικό. Σήμερα λοιπόν, με αφορμή τον πανικό που δημιουργεί μια προσωρινή πολιτική αστάθεια σε ένα κράτος-μέλος της ευρωζώνης, αντί να μετράνε τρισεκατομμύρια τις συνέπειες από ενδεχόμενη έξοδο της χώρας, ας κάνουν μια κίνηση για να σταματήσουν τις συνέπειες αυτές με τα κατάλληλα μέτρα. Πέντε χρόνια μετά, επιτέλους, κάντε κάτι!

express gr