Η ελπίδα δεν είναι νίκη ...

Μήνυμα ελπιδοφόρο εστάλη σε όλα τα πλάτη και μήκη της γης, ότι η Ευρωζώνη είναι εδώ και θα παραμείνει ζωντανή. Απροσδόκητο μήνυμα, εάν αναλογιστεί κανείς ότι, από την αρχή της κρίσης, στη γηραιά ήπειρο οι εξελίξεις έδειξαν να ξεπερνούν του Ευρωπαίους ηγέτες.

Ισως έπρεπε, τελικά, να πάρει φωτιά η αυλή της Ισπανίας και οι φλόγες να απειλήσουν και τη γειτονική Ιταλία, ώστε -επιτέλους- οι ηγέτες των χωρών αυτών να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στη γερμανική αδιαλλαξία. Και η γερμανική πλευρά άρχισε να συνειδητοποιεί ότι το οικοδόμημα γκρεμίζεται και τα συντρίμμια θα πέσουν και πάνω στη δική τους οικονομία.

Οι δύο αποφάσεις, που ελήφθησαν τόσο για την απευθείας προσφυγή των τραπεζών στον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας όσο και για τη δυνατότητα παρέμβασης του Ευρωπαϊκού Ταμείου Διάσωσης στη δευτερογενή αγορά ομολόγων μιας χώρας που βρίσκεται υπό πίεση, αντανακλούν ακριβώς αυτές τις αλλαγές στο ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό.

Θετικές αναμφίβολα αποφάσεις για το μέλλον του ευρώ και ευτυχώς που η χώρα μας παραμένει στο τρένο της Ευρώπης, αφού και πάλι στο χέρι μας είναι να ισχύσουν και για την ελληνική οικονομία τα συγκεκριμένα μέτρα. Ομως, για να κερδίσουμε τα ευεργετήματα, πρέπει να καλύψουμε μια προϋπόθεση, την οποία ποτέ δεν έχουμε εκπληρώσει, την υλοποίηση του προγράμματος δημοσιονομικής προσαρμογής.

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας το είπε ξεκάθαρα, «δίνεται μελλοντικά η δυνατότητα αφαίρεσης από το δημόσιο χρέος αντίστοιχων κεφαλαίων για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, εφόσον προχωρήσει κανονικά η εκτέλεση του οικονομικού προγράμματος».

Εδώ, λοιπόν, αρχίζουν τα δύσκολα. Ωραίοι οι πανηγυρισμοί και τα χρηματιστηριακά πάρτι, όμως τα θαύματα κρατούν ημέρες τρεις. Από σήμερα, λοιπόν, που καταφθάνει η τρόικα στην Αθήνα και πριν αρχίσει η επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, ποια αποτελέσματα θα επιδείξουμε για το τελευταίο τρίμηνο;

Η απάντηση αυτονόητη και, φυσικά, οι «κόκκινες» κάρτες από την τρόικα, σχεδόν σε όλους τους τομείς, αναμενόμενες. Επομένως, πάνω σε ποιο πλαίσιο θα «απαιτήσουμε» να συζητήσουμε για αλλαγές; Πώς θα κάτσουμε στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και θα προτείνουμε τα μέτρα που ελήφθησαν για Ιταλία και Ισπανία, να ισχύσουν και για την Ελλάδα.

Ούτε το μέγεθος των οικονομικών αυτών έχουμε και άρα την επιρροή στον ευρωπαϊκό κύκλο ούτε έχουμε ασχοληθεί, τους τελευταίους μήνες, με τη δημοσιονομική προσαρμογή. Και επειδή, όπως σε κάθε διαπραγμάτευση, κάτι δίνεις κάτι παίρνεις, εμείς που προς το παρόν δεν μπορούμε να δώσουμε ούτε δείγμα γραφής των προθέσεών μας, καλό θα είναι να περιορίσουμε τις απαιτήσεις μας και τις ελπίδες μας. Αλλωστε, όπως έλεγε και ο Αγγλος συγγραφέας, Tolkien, η ελπίδα δεν είναι νίκη...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΚΟΥΡΟΣ - gkouros@naftemporiki.gr 

naftemporiki.gr