Ο σικ πλούτος

ΤΟΥ ΜΑΚΗ ΒΟΊΤΣΙΔΗ
Στα χρόνια της Ανατολικής Γερμανίας, το Πότσδαμ ήταν μια πόλη με λαμπρό παρελθόν και πολύ γκρίζο παρόν. Κυριολεκτικά και μεταφορικά. Η Glieniker Bruecke που το χώριζε από το θύλακα του Δυτικού Βερολίνου υπήρξε ένα από τα εμβληματικά θέατρα του Ψυχρού Πολέμου. Κατάσκοποι των δύο στρατοπέδων ανταλλάχθηκαν εδώ κατά τρόπο θεατρικό. Δεκάδες Ανατολικογερμανοί ,που προσπάθησαν να κολυμπήσουν αυτά τα ογδόντα μέτρα, κατέληξαν με μια σφαίρα στο κεφάλι. Το Sansoussi, το θερινό ανάκτορο του Κάιζερ Φρειδερίκου όπου συκιές και λεμονιές καλλιεργούνται στα πιο σικ θερμοκήπια του κόσμου για να αντέξουν τον πρωσικό χειμώνα, ήταν παράταιρο υπόλειμμα μιας άλλης εποχής – ιδεολογικά μισητής. Και στο κέντρο, γύρω από την «Ολλανδική Συνοικία», τα σπίτια είχαν ξεφτισμένους σοβάδες.

Είκοσι τρία χρόνια μετά την πτώση του Τείχους, το Πότσδαμ έχει ξαναγίνει το αριστοκρατικότερο ανάμεσα στα αριστοκρατικά προάστια του Βερολίνου. Οι πλουσιότεροι Βερολινέζοι συναγωνίζονται να αποκτήσουν μια μονοκατοικία κοντά στις όχθες της Wannsee. Οι πλουσιότεροι των πλουσιότερων αγοράζουν τις προπολεμικές ροκοκό βίλες, είτε από αγάπη για το ωραίο είτε επειδή ένα τέτοιο σπίτι στο Πότσδαμ, όχι οπουδήποτε αλλού, είναι status symbol. Και το Βερολίνο δε θεωρείται πλέον Βερολίνο χωρίς το Πότσδαμ. Ακόμη και για τους επισκέπτες. Δεκαοκτώμισι εκατομμύρια άνθρωποι το επισκέπτονται καθημερινά για να θαυμάσουν τα παλάτια ή για να περπατήσουν στους λιθόστρωτους δρόμους του κέντρου, με τα μπαρόκ κτίρια και τα κομψά καταστήματα.
Μπορεί να μας ακούγεται παράδοξο αλλά πολλά δημόσια κτίρια του Πότσδαμ έχουν ανακαινιστεί από ιδιώτες χορηγούς. Ο ιδιοκτήτης μιας εταιρίας πληροφορικής διέθεσε 20 εκατομμύρια ευρώ για να ανακαινίσει μια βίλα που μετατράπηκε σε μουσείο – χωρίς να αποφύγει πρόστιμο 25 ευρώ που του επέβαλε ο δήμος επειδή καθυστέρησε να τοποθετήσει την πινακίδα της οδικής αρίθμησης. Αλλοι είκοσι μαικήνες χρηματοδοτούν σήμερα ανάλογα έργα. Στην Ελλάδα το αντίστοιχο χρήμα ξοδεύεται μεταξύ Γκστάαντ και Μυκόνου. Και όποιος τυχόν έκανε μια τέτοια χειρονομία, θα είχε εξασφαλισμένη τη ρετσινιά. «Ελα, μωρέ! Ποιος ξέρει πόσο μαύρο χρήμα θέλει να ξεπλύνει». Ευχαριστώ, πάντως, δε θ' άκουγε.
agelioforos gr
27/9/12
--