Μην προσβάλλετε τη νοημοσύνη μας, κύριε Ρουμελιώτη

Γράφει η Αφροδίτη Παπαθανάση
(Οικονομολόγος, πρώην βουλευτής Φωκίδας και πρώην μέλος της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής)

Καθημερινά αποδεικνύεται ότι πολλά μπορούν να θυσιαστούν στον βωμό της δημοσιότητας. Ακόμη και στην παραζάλη, αυτής της λανθάνουσας δημοσιότητας, της προσβλητικής, αυτής που κυριαρχείται από μονόλογους, από ακραίες φωνές και εθνικιστικές κορόνες.
Δεν κατέχω ούτε την απόλυτη γνώση ούτε την απόλυτη αλήθεια για τα αίτια της κρίσης και για τα βήματα για την αντιμετώπισή της. Θεωρώ όμως τραγικούς όλους αυτούς που με περισσή ευκολία αλλάζουν θέση και στρατόπεδα και γίνονται από δημοδιδάσκαλοι εισαγγελείς. Βέβαια, σκληρή αλήθεια είναι και τι υπηρετείς κάθε φορά.

Κλασικό νέο παράδειγμα: Ξαφνικά, μετά τη νέα θέση του σε Δ.Σ. τράπεζας ο κ. Ρουμελιώτης, είδε το «φως το αληθινό». Eγώ και άλλοι βουλευτές ήμασταν παρόντες στην Επιτροπή Οικονομικών Υποθέσεων στις 7 Δεκεμβρίου 2010 κατά τη διαδικασία ακρόασης του πρώην επικεφαλής του ΔΝΤ, Ντομινίκ Στρος Καν. Στο βιβλίο του ο κ. Ρουμελιώτης υποστηρίζει ότι ο Στρος Καν μιλώντας στη συγκεκριμένη Επιτροπή, έθεσε για πρώτη φορά θέμα αναδιάρθρωσης. Αυτό όμως που υποστηρίζει δεν ισχύει, αν και είναι ένα μόνο από τα παραδείγματα των αντιφάσεών του μεταξύ δηλώσεων και συνεντεύξεών του ως στελέχους του ΔΝΤ και βιβλίου και τηλεοπτικού μονολόγου ως στελέχους τράπεζας. Στις 7 Δεκεμβρίου 2010 ο κ. Ρουμελιώτης καθόταν δίπλα στον Στρος Καν. Και όταν αυτός μεταξύ άλλων είπε στους Έλληνες βουλευτές: «έχουμε πραγματικά εντυπωσιαστεί από όσα έχετε πετύχει», «θεωρώ ότι το Πρόγραμμα που εφαρμόζεται θα στεφθεί με επιτυχία» και «ειλικρινώς ειπείν, κατά την άποψή μου, δεν υπάρχει άλλος τρόπος», (υπάρχουν και τα πρακτικά της Βουλής), αν διαφωνούσε με τον τότε προϊστάμενό του, θα μπορούσε να υψώσει ανάστημα, να παραιτηθεί ενδεχομένως και να πει τότε δημόσια τη θέση του.
Αναρωτιέμαι, λοιπόν, γιατί ο πρώην εκπρόσωπος της χώρας στο ΔΝΤ, δήλωσε στην εφημερίδα New York Times στις 24 Ιουλίου 2012, «ξέραμε εξαρχής ότι το Πρόγραμμα (της Ελλάδας) ήταν αδύνατο να εφαρμοστεί επειδή δεν υπήρχε ούτε ένα επιτυχημένο προηγούμενο παράδειγμα. Επειδή η Ελλάδα, συνεχίζει, είναι μέλος της Ευρωζώνης, δεν μπορεί να υποτιμήσει το νόμισμά της για να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητά της, όπως ενθαρρύνει σχεδόν πάντα το ΔΝΤ να κάνουν άλλες χώρες οι οποίες ζητούν την παρέμβασή του». Αν ψάξει κανείς στο ιντερνέτ, θα βρει πλήθος συνεντεύξεων του κ. Ρουμελιώτη να μας λέει αυτό που ξέραμε όλοι, ότι «δεν υπάρχει εναλλακτική λύση από το Πρόγραμμα Ε.Ε. - ΔΝΤ. Η εναλλακτική θα ήταν η Ελλάδα να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη». (23 Ιουνίου 2010, συνέντευξή του στο Reuters http://www.Reuters.com/article/2010/06/23/Greece-imf-idUSLDE65M24T20100623).
Η Ευρώπη και η χώρα μου βυθίζονται στην κρίση. Η Ελλάδα όμως νομίζω ότι έχει ένα ακόμη ιδιαίτερο χαρακτηριστικό, δημιουργεί εκ νέου στρεβλώσεις. Η αμηχανία του πολιτικού συστήματος που για δεκαετίες λάτρεψε την ακινησία και τις παροχές, δημιουργεί εμπλοκές και εμπόλεμη ζώνη στο παρελθόν. Χάνει το παρόν. Κάθε μέρα όμως που χάνεται είναι καταστροφή.
Ψήφισα με συνείδηση πολύ δύσκολα πράγματα. Κάθε μέρα αυτό με βασανίζει. Με προσβάλλει λοιπόν η μνημειώδης σταδιοδρομία του χθες και η χωρίς κόστος προθυμία του σήμερα, του κ. Ρουμελιώτη να ασχοληθεί με τη χώρα μου. Είχε ρόλο ως κυβερνητικό στέλεχος στις δεκαετίες που χάθηκαν ευκαιρίες, είχε ρόλο σε ιστορικές για τη χώρα συνθήκες, είχε άρα τη δυνατότητα να εκφράσει τη διαφωνία του. Τώρα, κατόπιν εορτής, θα φάνει αν το εγχείρημα αφορά πωλήσεις βιβλίων ή τους όρους ανακεφαλαιοποίησης των τραπεζών ή απλά τον θυμό της παρακμής.
http://www.imerisia.gr/article.asp?catid=26533&subid=2&pubid=112931906
6/10/12