Μυστήριο τρένο η συνήθεια

 

 ---

Μυστήριο τρένο η συνήθεια...Φτάνει στη στάση της ελπίδας πάντα στην ώρα του... Χρόνια πολλά λοιπόν , καλά Χριστούγεννα σε όλους , στους εργαζόμενους (ακόμη),  στους παλιούς άνεργους μα και τους νέους... Χρόνια πολλά στους νέους της μεγάλης φυγής (στο εξωτερικό)..., στα περήφανα γηρατειά της σύνταξης και στη δια μέσω της "καταβολής" της υποδούλωση της χώρας...
Αλλά , ναι, μετά τον Αντώνη τον υποτελή της αξιοπιστίας, ήρθε και η Goldman Sachs, η γνωστή της εγκυρότητας  και των επιστημονικών αναλύσεων, να προβλέψει ότι στην επόμενη 10ετία το ΑΕΠ της χώρας μας θα αυξηθεί 40%...!!!! Αλλά έτσι είναι τα καλά αφεντικά... Όσο χρειάζονται τους υπαλλήλους τους τους στηρίζουν (και τους χρειάζονται στη δική μας περίπτωση μέχρι να ξεπουλήσουν τα "ασημικά" της δημόσιας περιουσίας)... Μετά και άνεργοι να μείνουν, μάλλον δεν θα έχουν καμιά ανάγκη.. Καλά Χριστούγεννα λοιπόν..

ΟΥΤΕ ΚΡΥΟ , ΟΥΤΕ ΖΕΣΤΗ.. ΝΙΡΒΑΝΑ

 ---------
ΣΧΕΤΙΚΑ:

• Απληστία, κρίση και σύγκρουση γενεών

• Διευρύνεται ο εργασιακός μεσαίωνας από τους εργολάβους

• 100 000 Bulgarians, Greeks Go to One Another's Countries for Christmas

• ΥΠΟΙΚ: Ανακοίνωση από το Γραφείο του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών, Χρήστου Σταϊκούρα

• Για ένα ασφαλή κόσμο

• ΕΞΑΝΔΡΑΠΟΔΙΣΜΟΣ/La Grèce, fabrique de pauvres

--------------------

 

• "Мохнатый шмель (А цыган идёт)"

Мохнатый шмель - на душистый хмель,
Цапля серая - в камыши,
А цыганская дочь - за любимым в ночь
По родству бродяжьей души.

Так вперед за цыганской звездой кочевой,
На закат, где дрожат паруса,
И глаза глядят с бесприютной тоской
В багровеющие небеса!

И вдвоем по тропе навстречу судьбе,
Не гадая - в ад или в рай,
Так и надо идти, не страшась пути,
Хоть на край земли, хоть за край.

Так вперед за цыганской звездой кочевой,
На свиданье с зарей, на восток,
Где, тиха и нежна, розовеет волна,
На рассветный вползая песок!

Так вперед за цыганской звездой кочевой,
До ревущих южных широт,
Где свирепая буря, как божья метла,
 Океанскую пыль метет!

Так вперед за цыганской звездой кочевой,
На закат, где дрожат паруса,
И глаза глядят с бесприютной тоской
В багровеющие небеса!