Γεύση από μετεκλογικό σκηνικό λόγω… κοντέινερς! ...

Της Σοφίας Βούλτεψη

-

Μια ακόμη γεύση το τι μέλλει γενέσθαι μετά τις εκλογές σε περίπτωση που στη Βουλή βρεθεί ένα μωσαϊκό δυνάμεων, έλαβε χθες η χρεοκοπημένη Ελλάς.

Αυτή τη φορά, η διαφωνία εκδηλώθηκε μεταξύ του υπουργού Υποδομών, Μεταφορών και Δικτύων, Μάκη Βορίδη και του συναδέλφου του στην κυβέρνηση Μ. Χρυσοχοΐδη, αλλά και του ίδιου του υφυπουργού του, του Γιάννη Μαγκριώτη, με αφορμή την αποφασισθείσα χρησιμοποίηση κοντέινερς, προκειμένου να στεγαστούν οι πρώτοι χίλιοι παράνομοι μετανάστες στο κέντρο προσωρινής κράτησης της Αμυγδαλέζας.

Έβαλαν την τέντα για τον ήλιο, αλλά κατάργησαν το καλοκαίρι! ....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

-

Μετά αφάτου ικανοποιήσεως πληροφορηθήκαμε πως από την Μεγάλη Τετάρτη λειτουργεί και πάλι ο μοναδικός προϊστορικός οικισμός της Σαντορίνης, που παρέμενε κλειστός επί επτά χρόνια επειδή το άχρηστο ελληνικό κράτος δεν μπορούσε (επί 17 χρόνια!) να τοποθετήσει ένα στέγαστρο χωρίς τον κίνδυνο να (ξανα)καταρρεύσει σκοτώνοντας μερικούς ακόμη τουρίστες.

Το προηγούμενο, αυτό που έπεσε τον Σεπτέμβριο του 2005, σκοτώνοντας έναν τουρίστα, είχε κοστίσει 14 δις δρχ και υποτίθεται πως είχε φτιαχτεί για να αντέξει… τριακόσια χρόνια!

Φυσικά, έπεσε αμέσως!

Καλωσορίζουμε στον Πλανήτη Γη τους «μαχητές της διαφάνειας» ...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

-

Προφανώς απουσίαζαν από την Ελλάδα, ίσως και από τον πλανήτη και οφείλουμε να τους καλωσορίσουμε πίσω στη Γη.
Ο λόγος για τους βουλευτές που καταψήφισαν την τροπολογία – 56 τον αριθμό – για τη χρηματοδότηση των κομμάτων εν όψει εκλογών, που προβλέπει την αποδέσμευση της τελευταίας δόσης του 2011 και των δύο δόσεων του 2012 της τακτικής κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων, ορίζοντας πως οι δόσεις αυτές είναι ανεκχώρητες και ακατάσχετες, καθώς και ότι οι επόμενες δόσεις θα διέπονται από τους περιορισμούς και τις δεσμεύσεις που έχουν συνομολογήσει τα πολιτικά κόμματα με τις τράπεζες με τις οποίες έχουν συνάψει δάνεια.
Όλοι γνωρίζουμε τι συμβαίνει με τις χρηματοδοτήσεις των κομμάτων και τα δάνεια που έχουν λάβει, με εγγύηση προσεχείς κρατικές επιχορηγήσεις.
Στην προκειμένη περίπτωση, όμως, υπάρχει το στοιχείο της εξόφθαλμης υποκρισίας, η οποία πάντως έχει διαβαθμίσεις.
Η υποκρισία χωρίζεται σε κατηγορίες:

Η λογοκρισία στην πηγή και η ειλικρίνεια ως νούμερο επιθεώρησης ...

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

-

Λογοκρισία στην πηγή και ενημέρωση στις ρίζες: Αυτές είναι οι δύο προπαγανδιστικές πρακτικές που εφαρμόζονται στις μέρες μας.

Και μάλιστα με τον πιο βίαιο, απροκάλυπτο και κραυγαλέο τρόπο.

Ο βαρύς τραυματισμός του συναδέλφου φωτορεπόρτερ Μάριου Λώλου, ο προηγηθείς τραυματισμός του συναδέλφου Μανώλη Κυπραίου, που έχασε την ακοή του, οι απρόκλητες επιθέσεις κατά δημοσιογράφων, φωτογράφων, κάμεραμεν δεν αποτελούν απλά περιστατικά βίας.

Εντάσσονται απολύτως στο προπαγανδιστικό αξίωμα της λογοκρισίας στην πηγή.

Ψέματα Παπανδρέου με την κάλυψη της ΕΕ ....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)
-
Το γνωρίζαμε, αλλά πλέον υπάρχει και η χειροπιαστή απόδειξη:

Όσο εύκολο είναι να κατηγορηθεί ένας ολόκληρος λαός ως ψεύτης, απατεώνας, κλέφτης, τεμπέλης και διεφθαρμένος, άλλο τόσο δύσκολο είναι να αποδώσεις τις ίδιες κατηγορίες στους ηγέτες του.

Εδώ και δέκα μέρες η ΕΕ παρουσιάζει πανηγυρικά την περίφημη «Ευρωπαϊκή Πρωτοβουλία Πολιτών», που τέθηκε σε εφαρμογή την 1η Απριλίου, με συνεντεύξεις Τύπου στις Βρυξέλλες και στις πρωτεύουσες των χωρών-μελών.

Πρόκειται για την εφαρμογή πρόνοιας της Συνθήκης της Λισαβόνας, σύμφωνα με την οποία ένα εκατομμύριο πολίτες της ΕΕ μπορούν – με μια συγκεκριμένη διαδικασία -  να συγκεντρώνουν υπογραφές, ζητώντας από την Κομισιόν να προβεί σε νομοθετική ρύθμιση επί του θέματος για το οποίο συγκεντρώνονται οι υπογραφές.

Η εσωτερική αποικία και οι αμετανόητοι ....

Γράφει η Ελένη Καρασαββίδου

-

Υπάρχει μία ιστορία σχετικά με τον γιατρό του Εδουάρδου του Β', ανθρώπου με διδακτορικό στην ιατρική και bachelor  στην Θεολογία. Με άλλα λόγια ανθρώπου-κλειδί, που όμως (όπως τόσο συχνά συμβαίνει με τους «ανθρώπους- κλειδιά»,  αφού περνούν τον καιρό τους αναρριχώμενοι και όχι βελτιούμενοι) πατούσε με το ένα πόδι στη γνώση της εποχής και με το άλλο στην (όπως πάντοτε) «στιβαρή» άγνοιά μας.

Σε κρίση «επιστημονικής» παραφροσύνης πρότεινε ως θεραπεία για τον πονόδοντο την αναγραφή στην γνάθο του ασθενούς του ονόματος της Αγίας Τριάδας (Ehrenreich B. Deidre,  Witches, Midwives and Nurses:  A History of Women Healers, 1983).

Αν και η μεταφορά παραδειγμάτων από την βιολογική στην κοινωνική πραγματικότητα είναι συνήθως εξαιρετικά προβληματική, η «υγεία», (ή μάλλον η «τεχνολογία» αντιμετώπισής της) όπως έχουν δείξει κοινωνικο-ιστορικές της θεωρήσεις, δεν αφορά μόνο την βιολογία αλλά και τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες.

Αν σήμερα ο «πονόδοντος» είναι πάντοτε ενοχλητικός μα αντιμετωπίσιμος σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, δεν συμβαίνει το ίδιο και με φαινόμενα αιχμής όπως η οικονομία.

Θέτοντας ερωτηματικά και για τον πονόδοντο τον ίδιο σε λίγα χρόνια...

Η κυριολεκτική διάλυση δημόσιων τομέων όπως η υγεία και η παιδεία και η μη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μα και αξιόπιστης παιδείας σε ανθρώπους που μέσω των κρατήσεων τους την πληρώνουν αδρά κάθε μήνα, φέρνει στο προσκήνιο την έννοια της μονόδρομης επιβολής κεφαλικών φόρων δίχως ανταποδοτικότητα όπως συνέβαινε σε προ-νεωτερικές κοινωνίες. Αλλά φέρνει τραγικά επικαιροποιημένη και την έννοια της αποικιοκρατίας.

Όπως ο F. Nemo στο «Τι Είναι Δύση» επισημαίνει, (προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί ξαφνικά τα -προϋπάρχοντα ως γνώση απ' τις Σταυροφορίες ακόμη- κείμενα των Αράβων που διέσωζαν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία κι επιστήμη έγιναν σημαντικά για τους Ευρωπαίους στις απαρχές της Αναγέννησης, «λίγο μετά» τον Εδουάρδο τον Β' και τον "γιατρό" του), οφείλουμε να διαχωρίσουμε το υλικό -την καθεαυτό ύπαρξη των κειμένων- από το αληθινό αίτιο.

«Το καινούργιο γεγονός δεν είναι υλικό, αλλά πνευματικό. Συνίσταται στο ότι τα κείμενα που ήταν διαθέσιμα εδώ και καιρό θεωρούνται πλέον χρήσιμα και φορείς σημασίας» (ό.π. σελ. 83).

Δεν είναι λοιπόν ούτε η «καθεαυτό ύπαρξη» ούτε η «χρηστική αξία» του χρήματος που έχει μεταβληθεί. Αυτό που άλλαξε πραγματικά είναι η πνευματική ηγεμονία του πλανήτη (κρύβοντας πάντοτε συμφέροντα υλικά) καθιστώντας κυρίαρχο έναν ολοκληρωτισμό τόσο κυνικό και ψιλικατζή που δε νιώθει καν την ανάγκη να δικαιολογηθεί και να αιτιολογήσει τις θυσίες των υπηκόων του πίσω από κάποια μεγάλη ιδέα. Δεν θα θυσιαστείς ούτε θα θυσιάσεις για μια αλήθεια που θα ξεφεύγει από εσένα και θα αφορά ένα γενικότερο "καλό". Θα θυσιαστείς και θα θυσιάσεις για να επιβιώνεις μόνο. Κι εσύ κι οι απόγονοι σου. Και συ και το είδος σου.

Έτσι εξηγείται γιατί μίκρυνε και καταγγέλθηκε η έννοια του ήρωα συστηματικά εδώ και χρόνια. Γιατί ο Σολωμού από τη μια στην Κύπρο ή ο Τζουλιάνι από την άλλη στην Ιταλία παρουσιάστηκαν απλουστευτικά ως τρελοί και περιθωριακοί. Και γιατί οι εκπρόσωποι της real politic θεωρούνται πλέον ως υπερασπιστές τόσο των κοινωνικών μορφωμάτων (χωρών, επαγγελμάτων, ανθρώπων) όσο και της προόδου (αλλιώς θα γίνουμε Εκουαδόρ σου λένε υποκριτικά όσοι προσπαθούν να φέρουν το νέο Μεσαίωνα) αποκρύβοντας ότι η ανθρωπότητα συναντούσε την πρόοδο συνήθως μέσα από ανατροπές.

Και ανέτρεψε και αυτοκρατορίες και ελευθερώθηκε και διένειμε αγαθά όπως η υγεία και η παιδεία και πείνασε και σκοτώθηκε γι' αυτό. Αλλά ήταν αποφασισμένη αφού φοβόταν περισσότερο να πεινάσει και να σκοτώσει χωρίς αυτό. Ο αντίπαλος σου τώρα δεν είναι μόνο μια δομική καπιταλιστική κρίση.

Είναι κάτι συγγενικό και περισσότερο την ίδια ώρα. Γιατί δεν είναι αλήθεια ότι ο "μετα-καπιταλισμός" (ας αποδεχτούμε την προβληματική έννοια του μετά) είναι ένα καινοφανές φαινόμενο. Εάν στη Δύση -και παρά τα οικτρά διαλλείματα- αποδέχτηκε και χρησιμοποίησε τους 3 τελευταίους αιώνες ένα μορατόριουμ θεμελιωδών αξιών ("με την ευγενική χορηγία" των κοινωνικών κινημάτων βεβαίως) το αναλογικά μικρό πλεόνασμα πλούτου που χρησιμοποιήθηκε γι' αυτό το ρετουσάρισμα δεν προήλθε από την ασύλληπτη εκμετάλλευση ανθρώπινων και φυσικών πηγών στις αποικίες;

Λαοί εξαφανίστηκαν, πολιτισμοί εκμαυλίστηκαν, εδάφη ξεχερσώθηκαν. Ο καπιταλισμός όταν έβγαζε το κοστούμι πάντοτε αυτός ήταν. Κι ας μην ήθελαν να το δουν οι βολεμένοι στο εσωτερικό του. Στην ύστερη φάση του, αφηνιασμένος, ενδοστρέφει την αποικιοκρατία στο ίδιο του το σπίτι. Είναι οι πολίτες της Δύσης που γίνονται πια ανθρώπινα στοκ.

Φέτος το χειμώνα πάνω από 500 νεκροί από το κρύο σε χώρες "ευρωπαϊκού πολιτισμού", ενώ οι 1781 (προ 10ημέρου) αυτόχειρες την τελευταία τριετία στην άλλοτε ηλιόλουστη Ελλάδα μιλούν για συντριπτικά ποσοστά πολέμου (χειρότερου της Σερβίας). Αν ο πόλεμος αλλάζει μορφή μιλάμε πια για ένα Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, μιας ανθρωπότητας που εκμαυλίστηκε σε βαθμό ώστε να φοβάται την (επώδυνη πάντα) ανατροπή και όχι τον (ταπεινωτικό και σίγουρο) θάνατο που της ετοιμάζουν.

Ενώ η οικονομική και πολιτική παραφροσύνη σκαλίζει πια τις δικές της αγίες τριάδες στα πρόσωπα των ανθρώπων για τον "πονόδοντο", στηριζόμενη σε πολιτικούς φορμαλισμούς κάθε είδους. Εάν δεν στηριζόταν τότε τα δυο κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς δεν θα καλούσαν τον λαό (και μάλιστα με μπροστάρη το πιο ανήσυχο και το πιο αλληλέγγυο κατ' εμέ κομμάτι του, τους αριστερούς της βάσης, όχι των "κεκαθαρμένων" θώκων) να ματώσει γι' άλλη μια φορά στο Σύνταγμα (πόσες φορές απ' της 3 του Σεπτέμβρη του 1831;) "βγάζοντας το φίδι από την τρύπα" ώστε να πουλούν τα στελέχη μας πολιτική υπεραξία το βράδυ στα τηλε-παράθυρα στις πλάτες των "beatifull-loosers"!

Αγάντα μην μέσα από τα κινήματα βάσης -αν ενδιαφερθούν οι κρίνοντες αφ’ υψηλού πολίτες γι' αυτά- όπως οι Λαϊκές Συνελεύσεις  γίνουν κάποτε winners!). Θα είχαν παραιτηθεί (κι ας επιχειρηματολογούν περί των δυσκολιών του!) από το βουλευτιλίκι τους ώστε να προκαλέσουν εκλογές και δε θα γινόταν καν η Κυριακάτικη ψηφοφορία.

Αλλά -βέβαια- θα χρειαζόταν γι' αυτό κι ένας λαός αποφασισμένος να πεινάσει με αξιοπρέπεια και να ξαναχτίσει με κόπο, μα όχι πρόθυμος να εκπορνεύουν τη μάνα του (τον πλανήτη του, τη χώρα του, την τάξη του, τη ζωή του, το παιδί του) κομμάτι κομμάτι, και μέρα τη μέρα. 

 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

 ---------------

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

• Ο καρκίνος της Ανθρωπότητας
• Δραχμή – Ευρώ – Χρέος
• Η αποτυχία της Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας

Ετοιμάζουν την εξεταστική των… ονείρων τους! (Και μετά… ξύπνησαν!) ....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

-

Τελικά όποια πολιτική τιμωρία και να υποστούν, τους αξίζει. Οι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι. Ασυγχώρητοι. Αμετανόητοι. Πνιγμένοι που πιάνονται από τα μαλλιά τους – δηλαδή επικίνδυνοι να τραβήξουν στον βυθό και κάθε καλοπροαίρετο ναυαγοσώστη.

Τόσα έχουν συμβεί στη χώρα, τόσα έχει υποστεί ο λαός εξαιτίας τους και εξαιτίας αυτής της εγκληματικής πολιτικής αδιαφορίας που έχουν επιδείξει, αλλά αυτοί εκεί, το βιολί τους.

Κάνουν ότι δεν καταλαβαίνουν. Διαστρεβλώνουν, αντεπιτίθενται, επιδίδονται σε εξυπνακισμούς, σε ντρίπλες, σε παραπληροφόρηση.

Προσπαθούν ακόμη και τούτη την ύστατη ώρα να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους στον αρχηγό τους και αυτήν την απίθανη παρέα που κουβάλησε να μας κυβερνήσει.

Και δεν είναι λίγοι!

111 βουλευτές του ΠΑΣΟΚ υπογράφουν την πρόταση για σύσταση Εξεταστικής Επιτροπής υπό τον παραπλανητικό τίτλο «Πρόταση Σύστασης Εξεταστικής Επιτροπής για το έλλειμμα του 2009 και τους παράγοντες που οδήγησαν στην αμφισβήτηση των ελληνικών στατιστικών στοιχείων κατά το άρθρο 68 παρ. 2 του Συντάγματος, αρθρ. 144 επ. Κανονισμού της Βουλής».

Εκ πρώτης όψεως, νομίζει κανείς πως ανησύχησαν κι’ αυτοί για τα φουσκωμένα στοιχεία του 2009 και για το γεγονός ότι αυτά χορηγήθηκαν κατά παράβαση του νόμου.

Αλλά όχι!

Επιδιώκουν το ακριβώς αντίθετο. Προσπαθούν να εμποδίσουν την σύσταση εξεταστικής επιτροπής για όσα περιλαμβάνει η σχετική δικογραφία που πήγε στη Βουλή και να βγουν μπροστά με άλλο σκεπτικό – του… άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.

Προσπαθούν δηλαδή να προλάβουν και να καλύψουν – καμουφλάρουν τους πραγματικούς λόγους για τους οποίους πρέπει να συσταθεί εξεταστική επιτροπή για τα στατιστικά στοιχεία, δίνοντας οι ίδιοι τις… κατευθύνσεις προς τις οποίες πρέπει να κινηθεί η έρευνα.

Λες και τους ρώτησε κανείς, υποστηρίζουν πως η εξεταστική των… ονείρων τους οφείλει να διερευνήσει «ποιοι παράγοντες, ποια μέτρα, ποιες συνθήκες οδήγησαν στη διαμόρφωση του ύψους του ελλείμματος και του χρέους του 2009» και «ποιες διαρθρωτικές αδυναμίες, που υφίστανται διαχρονικά, έπρεπε να είχαν αντιμετωπιστεί για να μην φτάσει η Ελλάδα να αμφισβητείται διαρκώς, ως προς την αξιοπιστία των στατιστικών της δεδομένων».

Από την Πόλη έρχομαι και στην κορφή κανέλα, δηλαδή;

Όχι ακριβώς. Να θολώσουν τα νερά θέλουν, φτιάχνοντας μια εξεταστική που θα λάβει ως δεδομένο το θηριώδες έλλειμμα του 15,4% που παρανόμως δόθηκε στη Eurostat και μετά θα αρχίσει να ερευνά… πώς δημιουργήθηκε αυτό το έλλειμμα και για ποιο λόγο αμφισβητήθηκε η αξιοπιστία των ελληνικών στατιστικών στοιχείων!

Βέβαια, ακόμη κι’ αν έτσι γίνει, πάλι θα χάσουν. Διότι τα ελληνικά στατιστικά στοιχεία αμφισβητούνται από το 1997 – και υπάρχουν… στοιχεία γι’ αυτά τα στοιχεία!

Είναι δε τόσο αδίστακτοι (οι συνεχώς κλαυθμηρίζοντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ), που ασκούν (κι’ από πάνω) κριτική σε όσους επικαλούνται «επιχειρήματα για τεχνητή διόγκωση του ελλείμματος του 2009», υποστηρίζοντας πως «είναι γεγονός ότι το έλλειμμα αυτό έχει αποτελέσει έναν από τους καθοριστικούς παράγοντες για την κρίση δανεισμού, αλλά και κυρίως για την κρίση εμπιστοσύνης των αγορών και των διεθνών μας εταίρων».

Μα η δικογραφία που έχει πάει στη Βουλή αφορά αυτό ακριβώς: Τα επιχειρήματα και τις καταγγελίες για τεχνητή διόγκωση. Αυτή η δικογραφία έχει πάει, δεν έχει πάει καμιά άλλη!

Και επιπλέον, πράττουν κάτι ακόμη χειρότερο: Προσπαθούν να μας πουν πως η κρίση δανεισμού προκλήθηκε από το υψηλό έλλειμμα – και όχι από την επιχείρηση δυσφήμισης της Ελλάδας στην οποία επιδόθηκε ο αρχηγός τους. 

Τον αθωώνουν δηλαδή! Σε λίγο θα τον παρακαλέσουν να επιστρέψει!

Οι άνθρωποι είναι αδιόρθωτοι. Μετά από ένα ακόμη κήρυγμα περί σωτηρίας της χώρας (για την οποία, όπως λένε, δίνουν μάχη – αυτοί οι σωτήρες μας), υποστηρίζουν πως «η αξιοπρέπεια του πολίτη και της χώρας πληγώνονται από τη διαρκή επαναφορά του ζητήματος της αξιοπιστίας των στατιστικών στοιχείων του 2009».

Πρόκειται για κανονική αντιστροφή πολικότητας. Άλλη σκασίλα δεν είχαν η χώρα και οι πολίτες και άλλος λόγος δεν υπάρχει για να πληγωθεί η αξιοπρέπειά τους!

Το κείμενο των 111 Φωστήρων του Έθνους, λες και γράφηκε καθ’ υπαγόρευσιν! Σα ν’ ακούμε τον κ. Παπακωνσταντίνου – και όλους τους άλλους αστέρες (Μπεγλίτης, Λοβέρδος, Παπαϊωάννου) που αντέδρασαν σπασμωδικά και υβριστικά μόλις πληροφορήθηκαν πως ο οικονομικός εισαγγελέας έστειλε τον φάκελο στη Βουλή.

Αυτοί, βέβαια, έκαναν αμέσως πίσω. Αλλά οι βουλευτές ούτε που το πήραν χαμπάρι.

Ή το πήραν και κάνουν ότι δεν κατάλαβαν.

Οπότε, συνέχισαν τα περί κρίσιμης περιόδου και κρίσιμων διαπραγματεύσεων (που τάχατες διαταράσσονται από τους… αμφισβητίες).

Παρακάτω, επαναλαμβάνουν τα επιχειρήματα Παπακωνσταντίνου περί «νομοθετικών και δομικών πρωτοβουλιών» για ανεξάρτητη στατιστική υπηρεσία (άλλο που ο ίδιος κατήργησε λίγο μετά την ανεξαρτησία της).

Επίσης μας θυμίζουν ότι η ανεξάρτητη αυτή υπηρεσία λογοδοτεί απευθείας στο Κοινοβούλιο.

Συγγνώμη, αλλά πότε λογοδότησε στο κοινοβούλιο – εκτός από μία και μοναδική φορά, στα τέλη του περασμένου Νοεμβρίου, όταν πια βρισκόταν σε εξέλιξη η εισαγγελική έρευνα;

ΠΟΤΕ! Μέχρι τότε, όλοι αυτοί οι κύριοι και κυρίες ήσαν τα χεράκια πάνω, τα χεράκια κάτω.

Ψήφιζαν ό,τι τους επέβαλαν πότε ο Παπακωνσταντίνου και πότε ο Βενιζέλος.

Πότε ο Παπακωνσταντίνου άλλαζε το νόμο για την ΕΛΣΤΑΤ, πότε ο Βενιζέλος καταργούσε τα μέλη του διοικητικού συμβουλίου της.

Και όλα αυτά περνούσαν μια χαρά από τη Βουλή – με τη βοήθεια των σημερινών αιτούντων «εξεταστική επιτροπή», που τώρα μιλούν για «έλεγχο από τη Βουλή».
Στα υπόλοιπα τετριμμένα και χιλιοειπωμένα, προσθέστε πως οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ επαναλαμβάνουν ως επιχείρημα ότι το έλλειμμα του 2009 «έχει μετρηθεί από την Ανεξάρτητη Ελληνική Στατιστική Αρχή και έχει επικυρωθεί από την Ευρωπαϊκή Στατιστική Υπηρεσία Eurostat»!

Έχει δηλαδή μετρηθεί από ένα άτομο και έχει επικυρωθεί από την συντεχνία του λεγόμενου «Ευρωπαϊκού Στατιστικού Συστήματος»!

Από κοντά και οι άλλοι ασυγχώρητοι και αδιόρθωτοι. Ο λόγος για άλλη ομάδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ - 35 αυτή τη φορά - που ξαφνικά άρχισαν να διακινούν επιστολή με την οποία αρχικά ζητούσαν… παράταση του βίου της κυβέρνησης Παπαδήμου, σε συνδυασμό με μέτρα υπέρ των αδυνάμων και μετά περιορίστηκαν απλώς στην... προστασία των αδυνάμων!

Και πότε αυτοί οι κύριοι (και κυρίες) ψήφισαν μέτρα υπέρ των αδυνάμων τα τελευταία δύο χρόνια;

Πότε συγκέντρωσαν τις αναγκαίες υπογραφές για ένα τέτοιο νομοσχέδιο;

Πότε έπραξαν κάτι άλλο από το να λένε λόγια του αέρα και μετά να ψηφίζουν τα πάντα – με κορυφαίο το χαράτσι στα ακίνητα μέσω της ΔΕΗ, που μάλιστα ψηφίστηκε μαζί με την κατάργηση του διοικητικού συμβουλίου της στατιστικής υπηρεσίας;

ΠΟΤΕ! Τα χεράκια πάνω, τα χεράκια κάτω ήσαν. Το κίνητρό τους ήταν και παραμένει το ίδιο: Η διατήρηση του βουλευτικού εδράνου που επί χρόνια ζεσταίνουν με τα οπίσθιά τους, συμβάλλοντας στη χρεοκοπία της χώρας…

Υ.Γ 1. Ακούω πάλι διάφορες φωνές περί κατάργησης ή περικοπής στο ήμισυ των βουλευτικών αποζημιώσεων και συντάξεων. Προφανώς προέρχονται από εκείνους (και εκείνες) που διαθέτουν αρκετά χρήματα ώστε να συνεχίσουν να αποτελούν την πολιτική αριστοκρατία, τη νομενκλατούρα, τους πορφυρογέννητους της ελληνικής πολιτικής σκηνής. Ή από εκείνους που έχουν ήδη «δεμένα» τα «προνόμιά» τους μέσω άλλων δημοσίων αξιωμάτων.

Υ.Γ2. Θα το επαναλάβω: Ο λαός δεν χρειάζεται φθηνούς βουλευτές, αλλά καλούς!

(ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ )

Η σκέψη και το συναίσθημα στην είδηση: Η «άλλη» πλευρά της δημοσιογραφίας ....

Γράφει η Νάντυ Παπαμήτσου

-
Καλημέρα φίλοι μου,

είχα την τιμή να είμαι ομιλήτρια στο 2ο Πανελλήνιο Διαδραστικό Συμπόσιο με θέμα: «Επιστήμη και Μεταφυσική- Νέα Κοινωνικά Μοντέλα». Η συμμετοχή μου εκεί κρίθηκε χρήσιμη από τους διοργανωτές για τα χρόνια αφενός που εργάστηκα στην εκπομπή "Οι πύλες του Ανεξήγητου", αφετέρου γιατί με τον συνάδελφο Γιάννη Μούτσο, κάνουμε μια εκπομπή στο Κontra Channel κάθε Τετάρτη που σίγουρα έχει μια διαφορετική ματιά στα πράγματα. Η ομιλία μου βέβαια είναι πολύ προσωπική και βιωματική θα έλεγα. Είναι ο κώδικας πάνω στον οποίον στηρίζομαι όλα τα χρόνια που ασχολούμαι με τον χώρο και βάση αυτού προχωρώ. Το αποτέλεσμα αυτής μου της επιλογής δεν είναι της παρούσης. Καλό θα ήταν όλοι να εργαστούμε με όποιον τρόπο μπορούμε να να βελτιώσουμε αυτούς τους δύο κόσμους που έχουμε ξεχάσει: Τον κόσμο των συναισθημάτων και τον κόσμο των σκέψεων.

"Δεν έχω την διάθεση να απολογηθώ για την πορεία της δημοσιογραφίας που όπως όλοι μας έχουμε διαπιστώσει στο σύνολό της είναι φθίνουσα (κάποιοι ισχυρίζονται ότι έχει πιάσει και πάτο μέσα στην αλαζονεία, τη διαφθορά και την άνευ όρων παράδοση της στα κέντρα εξουσίας). Θέλω όμως να σας μιλήσω για την ανάγκη μου να δω και να υπηρετήσω μια άλλη δημοσιογραφία.

Θέλω ενημέρωση Αληθινή, Δίκαιη και Σοφή. Θα μου πείτε... σοφή; Υπάρχει σοφία μέσα σε μια είδηση; Μέσα στην είδηση όχι. Στον τρόπο όπως που μεταδίδεται στον τηλεθεατή ναι. Στον τρόπο που και αυτή πρέπει να ενταχθεί σε ένα σύστημα μετάδοσης πληροφοριών ναι... Θέλω ξανά να μπορώ να μεταδίδω ειδήσεις αληθινές, σε ένα σύστημα αξιοκρατικό, δίκαιο, ανεξάρτητο. Πρέπει όμως να ξεκινήσω από την αρχή για να μπορέσω να σας δώσω να καταλάβετε τι εννοώ. Όλα αυτά που θα σας μεταφέρω και θα συζητήσουμε μετά είναι σκέψεις και συναισθήματα που έχουν γεννηθεί μετά από την πρόταση της κυρίας Βράτολη να συμμετάσχω σήμερα εδώ με το συγκεκριμένο θέμα. Θα αναφερθώ όπου χρειαστεί σε εργασίες και απόψεις ειδικών.

Θα μιλήσω όμως κατά βάση με την καρδιά μου και με βάση τις παρατηρήσεις και τις εμπειρίες μου των χρόνων που εργάζομαι στον χώρο της τηλεόρασης. Και όπου κρίνετε ότι έχετε κάτι να μου πείτε, κάτι δεν καταλαβαίνετε ή κάτι ότι λέω λάθος, παρακαλώ να σας ακούσω με μεγάλη προσοχή. Άλλωστε πάντα όταν έκανα ένα λάθος γινόμουν λίγο καλύτερη!

Θα ξεκινήσω με κάποιες γενικές σκέψεις που αφορούν τον κόσμο των σκέψεων και των συναισθημάτων στη ζωή μας και μετά πολύ εύκολα θα καταλάβετε πως λειτουργεί ο μηχανισμός αυτός στην ενημέρωση. Όλος ο κόσμος σκέφτεται, το θέμα είναι πως... δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην σκέφτεται ακόμα και οι τεμπέληδες, μόνο που η σκέψη τους πετάει σαν φτερό στον άνεμο. Μέρα νύχτα χρησιμοποιούμε την σκέψη μας χωρίς να ξέρουμε πώς να την χρησιμοποιούμε. Η σκέψη είναι μια δύναμη, μια ισχύς ένα εργαλείο που μας χαρίστηκε απλόχερα ώστε να μπορέσουμε να γίνουμε δημιουργοί στην ομορφιά, στην τελειότητα. Με την σκέψη του ο άνθρωπος μπορεί να αγγίξει όλων των ειδών τα υλικά, τις πεμπτουσίες, τα όντα είτε μέσα στον θεϊκό κόσμο, είτε στον κόσμο του αρνητισμού και της αποσύνθεσης.

Το μόνο ουσιώδες είναι να είμαστε συνειδητοί και να ξέρουμε ότι αυτό που κάνουμε με την σκέψη μας, αυτό που ευχόμαστε, αυτό για το οποίο εργαζόμαστε, είναι στα αλήθεια καλό για εμάς και για ολόκληρο τον κόσμο ή αν είναι βλαβερό. Πρέπει να ξέρουμε ότι οι τόσο άσχημες σκέψεις και τα συναισθήματα που οι άνθρωποι ξεχύνουν αδιάκοπα γύρω τους μεταβάλλουν την ψυχική ατμόσφαιρα της γης σε πραγματικό έλος. Σε ένα έλος που ο καθένας πετάει τις βρωμιές του (συναισθηματικές και νοητικές βρωμιές) και καταπίνει αυτές του γείτονα. Δεν το βλέπουν, για σκεφτείτε όμως να μπορούσαν να είναι λίγο διορατικοί... θα έβλεπαν πολύ πολύ άσχημα πράγματα...

Παραπονιέται ο κόσμος για την μόλυνση, για τον βρώμικο αέρα, για τα τοξικά απόβλητα. Μαζί όμως με την ατμόσφαιρα που όλοι γνωρίζουμε μολύνεται και η πνευματική ατμόσφαιρα: Σκέψεις και συναισθήματα μίσους, ζήλιας, θυμού, οργής, φιληδονίας. Όλα όσα σαπίζουν και μουχλιάζουν μέσα στον άνθρωπο σαν ακάθαρτες σκέψεις και συναισθήματα, παράγουν ασφυκτικές και μολυσμένες αναθυμιάσεις. Κατηγορούν τα αυτοκίνητα και τις βιομηχανίες αλλά τι είναι όλα αυτά μπροστά σε 7 δις αδαείς ανθρώπους που ποτέ δεν έμαθαν να εξουσιάζουν την εσωτερική τους ζωή;

Ο άνθρωπος είναι ευάλωτος πρώτα μέσα του και η αδυναμία του αυτή λίγο λίγο καταλήγει να εκδηλωθεί και εξωτερικά. Για σκεφτείτε... πόσοι άνθρωποι με εξαιρετική πίστη, αγνή σκέψη και συναισθήματα, καθαρό αίμα ζουν ανάμεσα σε ανθρώπους που έχουν χολέρα, μολυσματικές ασθένειες και άλλα και δεν κολλάνε. Η μητέρα Τερέζα ή η σύγχρονη μητέρα Έμμα ... Άλλοι, ενώ το αποφεύγουν για να γλιτώσουν, τα μικρόβια, τους φτάνουν.

Συμπέρασμα: Αν το κακό έχει ήδη διεισδύσει μέσα στις σκέψεις και τα συναισθήματά μας, στην καρδιά και τις επιθυμίες μας, τότε υπάρχει μια πόρτα ανοιχτή και είναι πανεύκολο να διεισδύσουν αρρώστιες ή να προκληθούν καταστροφές. Θα το περιγράψω πιο σχηματικά για να το καταλάβουμε καλά.

Η φύση είναι ένας ζωντανός οργανισμός και εμείς είμαστε μέρος του. Κάθε άνθρωπος είναι ένα κύτταρο του τεράστιου κοσμικού οργανισμού ο οποίος τον κρατάει, τον τρέφει, του δίνει ζωή. Αν ο άνθρωπος συμπεριφέρεται σαν κακοποιό στοιχείο που δηλητηριάζει την ατμόσφαιρα, μέσα σε αυτό τον οργανισμό δημιουργείται ένα είδος όγκου. Και καθώς η Φύση δεν μπορεί να υποφέρει ένα άτομο που δημιουργεί συνέχεια εστίες μόλυνσης, παίρνει κάποιο καθαρτικό και το διώχνει! Η φύση ξέρει να αμύνεται! Πρέπει λοιπόν να ζούμε σε αρμονία μια καλές σκέψεις, καλά συναισθήματα, μέσα σε αυτό το μεγάλο παγκόσμιο σώμα.

Κύριε Δανέζη (καθ. αστροφυσικής Παν/μιου Αθηνών και ομιλητής στο συμπόσιο), νομίζω ότι πρέπει να γεμίζουμε το Σύμπαν με σκέψεις αγνές, φωτεινές, ευεργετικές. Καθώς τα πράγματα δεν μένουν ποτέ στην ίδια θέση αλλά διαδίδονται, αυτά τα εξαγνιστικά κύματα, θεωρώ ότι θα ήταν ευλογία για το Σύμπαν που Αγαπάμε όλοι! Και τότε θα βλέπαμε πράγματα που ούτε θα μπορούσαμε να φανταστούμε!

Η Σκέψη και τα συναισθήματα ασφαλώς στο φυσικό επίπεδο, στο υλικό, φαίνονται αόρατα και ασύλληπτα, είναι όμως πραγματικά. Είναι φτιαγμένα από αιθέρια, λεπτά υλικά στο χώρο τους είναι ζωντανές και δρώσες δημιουργίες. Η άγνοια αυτής της αλήθειας είναι αιτία πολλών κακών. Οι άνθρωποι δεν αισθανόμαστε ότι η σκέψη εργάζεται, χτίζει ή γκρεμίζει, ράβει ή ξηλώνει.

Η δύναμη της τηλεπάθειας έχει μελετηθεί σε πειράματα που έχουν γίνει σε ΗΠΑ και Σοβιετική Ένωση. Τα πειράματα αυτά απέδειξαν ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να προβάλλει, να στείλει κύματα πολύ μακριά μέσα στο διάστημα. Δεν ξέρουμε μέχρι μπορούν να φτάσουν αυτές οι ακτίνες. Όπως δεν ξέρουμε και τι απόσταση διανύουν οι ακτίνες του ήλιου ή ενός άστρου, εφόσον οι ακτίνες ενός σβησμένου από χιλιάδες χρόνια άστρου συνεχίζουν να διασχίζουν το σύμπαν. Έτσι είναι και η ανθρώπινη σκέψη. Είναι ικανή να παράγει αποτελέσματα από μεγάλη απόσταση.

Έχετε μια σκέψη: πολύ γρήγορα σας εγκαταλείπει και φεύγει για κάπου μέσα στον κόσμο να δράσει πάνω στους εγκεφάλους άλλων ανθρώπων.

Μπορούμε να συνειδητοποιήσουμε τι σημαίνει αυτό; Πόσοι άνθρωποι κάνουν φοβερά πράγματα και μετά λένε... Δεν ξέρω πώς έγινε, ποτέ δεν το είχα σκεφτεί, ήταν κάτι δυνατότερο από εμένα αυτό που με ώθησε να το κάνω... Μπορεί λοιπόν κάποιες φορές να είναι κάτι , να συμβαίνει κάτι, να μας επηρεάζει κάτι ενώ το αγνοούμε. Αυτό ισχύει και για το συναίσθημα.

Μπορεί λοιπόν από έξω να είμαστε καλά, να μην κινδυνεύουμε αλλά από μέσα μας να μας δαγκώνουν, να μας τσιμπάνε, να μας ξεσκίζουν, να μας πετάνε στο καυτό νερό! Φανταστείτε ότι όλα αυτά μπορεί να είναι τα απομεινάρια των σκέψεων που εμείς διαδώσαμε και τώρα ξαναγυρίζουν σε εμάς.

Ένα σημαντικό στοιχείο που πρέπει να γνωρίζουμε είναι ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα που έχουν την ίδια φύση συναντιούνται, ενώνονται, διευρύνονται. Εμείς οι άνθρωποι δεν είμαστε μαθημένοι να αντιμετωπίζουμε τις σκέψεις σαν ζωντανές οντότητες. Γιατί είναι ικανές να λειτουργήσουν έτσι. Δεν ξέρω αν στην επίσημη επιστήμη είναι αυτό γραμμένο κάπου, όμως σοφοί και άλλοι ιεροί δάσκαλοι μεταφέρουν αυτή την πληροφορία ανά τους αιώνες.

Όπως δεν αμφισβητώ τους επιστήμονες, δεν μπορώ και δεν μου επιτρέπεται να αμφισβητήσω τους ιερούς, πνευματικούς Δασκάλους. Αυτό που συνήθως κάνω είναι να παίρνω τα λεγόμενά τους και να τα φέρνω στην ζωή που ζούμε εδώ, έτσι όπως την αντιλαμβανόμαστε. Τι μας λένε λοιπόν οι Δάσκαλοι; Της ίδιας φύσης σκέψεις, συναντιούνται και ενώνονται.

Πόσο χρήσιμο θα ήταν λοιπόν για ένα κέντρο εξουσίας να διοχετεύσει σκέψεις προς όλους μας αρνητικές , έτσι ώστε όλες αυτές να συναντηθούν, να ενωθούν άρα να γιγαντωθούν; Αν ένα ΜΜΕ μας πει ότι για παράδειγμα η Ελλάδα αύριο χρεοκοπεί, (δεν το έχουμε ακούσει και λίγες φορές τον τελευταίο χρόνο), τι πρόκειται να συμβεί σύμφωνα με τα λεγόμενα τα Δασκάλων;

Αν ένα ΜΜΕ μας δώσει ειδήσεις γεμάτες θυμό και οργή, αρνητικά συναισθήματα, και όλα αυτά συναντηθούν τι συμβαίνει στον αόρατο κόσμο; Πως άραγε όλα αυτά ενώνονται; Παίρνουν μορφή και αν ναι αυτή η μορφή (αν μπορούμε να την ονομάζουμε έτσι) απλά υπάρχει ή δρα με κάποιον τρόπο; Ερωτήματα που βέβαια δεν μπορώ να σας απαντήσω απλά τα θέτω για σκέψη και προβληματισμό.

Ας προχωρήσουμε τώρα πιο συγκεκριμένα: Όταν το συναίσθημα είναι παρόν, αυτό σπρώχνει τον άνθρωπο σε δράση, γιατί θέλει πάντα να εκφράζεται μέσα από πράξεις. Εξηγούμαι με ένα παράδειγμα που αφορά τους άντρες κυρίως: Σκέφτεστε μια γυναίκα: Αν δεν νοιώθετε τίποτα για αυτή, σκέφτεστε ότι είναι όμορφη, έξυπνη, γοητευτική και μέχρι εκεί. Την αφήνετε στην ησυχία της.

Αν όμως εμφανιστεί το συναίσθημα; Εκεί μονομιάς γίνεστε τολμηροί. Το συναίσθημα δεν περιμένει. Βάζει το σώμα σας σε κίνηση, τρέχετε να την κατακτήσετε με διάφορες πράξεις. Της αγοράζετε λουλούδια, της φλερτάρετε, την αγκαλιάζετε κτλ... Έτσι λοιπόν περνάμε στην δράση. Πώς μπορεί αντίστοιχα μια όμορφη ή μια άσχημη είδηση να επηρεάσει τον τηλεθεατή νοητικά ή συναισθηματικά και μέχρι εκείνος να δράσει στο υλικό επίπεδο με κάποιον τρόπο;

Μέχρι εδώ σας μίλησα για το πώς αντιλαμβάνομαι , το πώς προβληματίζομαι για την σημασία της σκέψης και του συναισθήματος και την επιρροή τους στη ζωή μας. Επειδή σας εκμυστηρεύτηκα στην αρχή της ομιλίας μου ότι προβληματιζόμουνα για το αν θα έπρεπε να αναφερθώ στο θέμα με βάση την εμπειρία μου και το βίωμά μου ή με βάση τις έρευνες ειδικών και επιστημόνων, δεν σας κρύβω ότι έψαξα να δω αν υπάρχουν έρευνες και τι πορίσματα υπάρχουν για να δω αν είμαι πολύ μακριά από την πραγματικότητα... Μήπως είμαι πολύ... μεταφυσική!

Βρήκα λοιπόν την εισήγηση της καθηγήτριας Μπετίνας Ντάβου Καθηγήτριας Ψυχολογίας, Διευθύντριας του Εργαστηρίου Ψυχολογικών Εφαρμογών & Επικοινωνιακού Σχεδιασμού στο Παν/μιο Αθηνών και φοιτητών της σε επιστημονική διημερίδα τον Μάιο του 2008. Θέμα: Η συναισθηματική ατζέντα των τηλεοπτικών ειδήσεων. Ακούστε τι συναισθήματα γεννιούνται στους τηλεθεατές αλλά και τι σκέψεις όταν παρακολουθούν δελτίο ειδήσεων. Σας παραθέτω τα πιο σημαντικά της πορίσματα.

Ο τρόπος με τον οποίο επεξεργαζόμαστε νοητικά την είδηση εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από το συναίσθημα που μας προκαλεί) η παρακολούθηση του τηλεοπτικού δελτίου ειδήσεων εγείρει στο θεατή μεγάλη ποικιλία συναισθημάτων (κυρίως διαταρακτικών),(γ) μεγάλο μέρος αυτής της νοητικής και συγκινησιακής δραστηριότητας γίνεται σε επίπεδο μη συνειδητό.

Συγκεκριμένα, ένα αισθητηριακό ερέθισμα (π.χ. οπτικό ή ακουστικό) έχει τη δύναμη να μας συγκινήσει μέσα σε 200 χιλιοστά του δευτερολέπτου, πριν ακόμη αποκτήσουμε την επίγνωσή του και αξιολογήσουμε τη σημασία του (LeDoux, 1998).Γι' αυτό και οι εικόνες που συνοδεύουν μια είδηση είναι τόσο ισχυρές όσο να ρυθμίζουν το συναισθηματικό πλαίσιο εντός του οποίου ερμηνεύουμε την είδηση. Πρώτα συγκινούμαστε κι ύστερα προσπαθούμε να καταλάβουμε τι συνέβη. Οι νοητικές λειτουργίες που ενεργοποιούνται για να ερμηνεύσουμε την είδηση (π.χ. η προσοχή, η επιλογή των πληροφοριών που θα επεξεργαστούμε, η αναζήτηση από τη μνήμη συναφών με το θέμα πληροφοριών) διαφέρουν, ανάλογα με το είδος του συναισθήματος και την έντασή του.

Η συναισθηματική χροιά των εικόνων και των ήχων που συνοδεύουν τις τηλεοπτικές ειδήσεις ελκύει την προσοχή μας σε συγκεκριμένα μέρη του πληροφοριακού περιεχομένου της είδησης, τα συγκινησιακά πιο «δυνατά». Οι ειδικές λεπτομέρειες της είδησης «χάνονται», εξασθενούν ή συγχέονται και όταν ο τηλεθεατής ερωτάται τι θυμάται, ξεκινά από μερικές γενικές αξιολογήσεις, πάντοτε συγκινησιακά χρωματισμένες βάσει του κύριου συναισθήματος που του προκάλεσε η είδηση, αναζητώντας έπειτα στη μνήμη του όσες λεπτομέρειες είναι συμβατές με το συναίσθημα αυτό. Εάν δεν τις βρει, εικάζει ή συνάγει βάσει της συνολικής συναισθηματικής εντύπωσης που δημιούργησε και από τις λεπτομέρειες που συγκράτησε εξαιτίας αυτής της εντύπωσης.

Το αποτέλεσμα είναι μια εξαιρετικά ελλιπής και έντονα συναισθηματικά χρωματισμένη ανακατασκευή της αφήγησης (Brosius, 1993). Έτσι, η σκηνοθεσία μιας είδησης μπορεί εύκολα να χρησιμοποιήσει τη συγκίνηση σε βάρος της ακρίβειας της πληροφόρησης. Ειδικά για τις ειδήσεις που έχουν αρνητικό συναισθηματικό περιεχόμενο, οι παραμορφώσεις και οι ελλείψεις που παρουσιάζονται κατά τη μνημονική τους καταγραφή είναι αντιστρόφως ανάλογες με το μορφωτικό επίπεδο του τηλεθεατή.

Μολονότι όλοι οι άνθρωποι συγκινούνται και παρακολουθούν με την ίδια προσοχή τις ειδήσεις αρνητικού περιεχομένου, οι πιο μορφωμένοι συγκρατούν με πολύ μεγαλύτερη ακρίβεια τις λεπτομέρειες. Οι υπόλοιποι απομένουν στο συναισθηματικό κλίμα που καλλιέργησε η είδηση με μια αίσθηση ασάφειας και σύγχυσης ως προς τις πληροφορίες που την απαρτίζουν (Grabe et al. 2000). Η επίδραση της συγκίνησης είναι αντιστρόφως ανάλογη προς τους γνωστικούς πόρους του ατόμου, και αυτό εξηγεί γιατί οι λιγότεροι μορφωμένοι πληθυσμοί είναι περισσότερο ευάλωτοι στους συναισθηματικούς χειρισμούς της δραματοποίησης των ειδήσεων.

Οι εικόνες αρνητικού περιεχομένου εντείνουν την προσοχή του θεατή και αυξάνουν τις λεπτομέρειες της είδησης που συγκρατεί, αλλά αυξάνουν επίσης και το γνωστικό φόρτο, με αποτέλεσμα να εξασθενεί η μνημονική συγκράτηση των ειδήσεων που προηγήθηκαν. Επιπλέον, οι αρνητικές εικόνες μεγιστοποιούν την όποια δυσάρεστη επιρροή της είδησης και αφήνουν το θεατή σε αρνητική διάθεση (Lang, Newhagen & Reeves, 1996).Από τη σύγκριση τριών αρνητικών συναισθημάτων -του θυμού, του φόβου και της αηδίας- προκύπτει ότι ενώ όλες οδηγούν στη μνημονική εξασθένιση των ειδήσεων που προηγήθηκαν, ο θυμός και ο φόβος συμβάλλουν στην καλύτερη μνημονική συγκράτηση των ειδήσεων που ακολουθούν στο δελτίο (μας θέτουν, δηλαδή, σε γνωστική εγρήγορση), ενώ η αηδία μας αποτρέπει («κλείνει» τις νοητικές οδούς στις ειδήσεις που ακολουθούν). Από τα τρία αυτά συναισθήματα, ο θυμός είναι αυτός που μας κινητοποιεί να συγκρατήσουμε καλύτερα τις λεπτομέρειες της είδησης που παρακολουθούμε (Newhagen, 1998).Τα θετικά συναισθήματα (π.χ. η χαρά, η υπερηφάνεια, η ικανοποίηση) διευρύνουν την αντίληψη και την προσοχή, αυξάνουν τη δημιουργικότητα και την πρωτοβουλία, τα κίνητρα για την επεξεργασία των πληροφοριών, την ευελιξία της σκέψης, την αφομοίωση νέων γνώσεων, την κοινωνική ευαισθησία, την αισιοδοξία και την ψυχική ανθεκτικότητα (Fredrickson, & C.A. Braningan, 2005). Αλλά οι ειδήσεις είναι σπανίως φορτισμένες θετικά.Και αν τώρα πρέπει να κλείσω αυτή την προσπάθεια να προβληματιστούμε μαζί, πώς να το κάνω άραγε;
Θα σας ευχαριστήσω καταρχήν για την προσοχή σας και για την εμπιστοσύνη σας. Και σε δεύτερη φάση να προσπαθήσουμε όλοι μαζί να εργαστούμε σε προσωπικό επίπεδο γιατί εμείς είμαστε αυτοί (και εδώ μιλάω σαν τηλεθεάτρια) που θα φτιάξουμε καλύτερη δημοσιογραφία, καλύτερα μέσα, καλύτερες ειδήσεις, καλύτερο κόσμο!"

Ευχαριστώ!

 
http://www.schizas.com/site3/index.php?option=com_content&view=article&id=44357:2012-01-30-120000&catid=33:kapoioi-filoi&Itemid=214#ixzz1l2SBhF7V

------------------------------------------

(ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ )
 

Η οργανολαγνεία έδωσε επιχειρήματα στον Τόμσεν ....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

-

Δεν υπάρχει η παραμικρή αμφιβολία ότι μετά την πλήρη αποτυχία της συνταγής τους, οι εκπρόσωποι της τρόικας, με αιχμή του δόρατος τον (υπερδραστήριο) Πολ Τόμσεν, κάνουν το παν για να αποτινάξουν τη ρετσινιά του αποτυχημένου έναντι των προϊσταμένων τους.

Εξ ου και η διοχέτευση στο Ρόιτερ’ς του… παραπόνου ότι δεν μπορούσαν επί ημέρες να βρουν τον υπουργό των Οικονομικών, επειδή στο ΠΑΣΟΚ διεξάγεται μάχη διαδοχής.

Προφανώς και τον έβρισκαν τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος, όπως μάθαμε, ζήτησε την άδεια του κ. Γιουνκέρ (για ποιο λόγο άραγε χρειάστηκε αυτή η άδεια από τον πρωθυπουργό του φορολογικού παραδείσου που λέγεται Λουξεμβούργο;) για να προχωρήσει σε διάψευση, χρησιμοποιώντας βαρείς χαρακτηρισμούς περί γελοίων ισχυρισμών.

Αλλά τι θα γίνει αν ο Τόμσεν στείλει… δελτίο συνεδριάσεων των οργάνων του ΠΑΣΟΚ στους προϊσταμένους του;

Σ’ αυτήν την περίπτωση, η οργανολαγνεία του κ. Παπανδρέου θα αποκαλυφθεί σε όλο της το μεγαλείο.

Μετά τις αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, που δεν εφαρμόστηκαν ποτέ, άρχισε ένα γαϊτανάκι συνεδριάσεων διαφόρων οργάνων, που, αφού μεσολάβησε ένα καλοκαίρι πάνω στο… κανό, κορυφώθηκε τον τελευταίο καιρό.

Έτσι, μετά την συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου της 8ης Ιουνίου 2011 (που ακολούθησε την θυελλώδη συνεδρίαση του ΚΤΕ Οικονομικών), μετά τη συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, στις 27 Ιουλίου 2011, στη διάρκεια της οποίας ο κ. Παπανδρέου διεμήνυσε πως η (τότε) κυβέρνηση «προχωρά με όσους θέλουν και μπορούν», μετά τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου στις 20 Αυγούστου και μετά την (επετειακή) Εθνική Συνδιάσκεψη του ΠΑΣΟΚ της 3ης Σεπτεμβρίου (στη διάρκεια της οποίας ο κ. Παπανδρέου είχε πει πως οι πολίτες θα τον κρίνουν το… 2013!), άρχισε μια απίθανη αλυσίδα συνεδριάσεων διαφόρων οργάνων:

Στις 12 Σεπτεμβρίου 2011, συνεδρίαση Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, όπου ο κ. Παπανδρέου απηύθυνε έκκληση για μια «αποστομωτική απάντηση σε όσους αμφισβητούν και λοιδορούν τη χώρα».

Στις 14 Σεπτεμβρίου, πολύωρη συνεδρίαση του αρμόδιου Κοινοβουλευτικού Τομέα Εργασίας (ΚΤΕ) του κόμματος με αντικείμενο το νομοσχέδιο για την απελευθέρωση των ταξί.

Στις 22 Σεπτεμβρίου, συνεδρίαση του ΚΤΕ Οικονομικών, για ενημέρωση από τον κ. Βενιζέλο για τα (τότε) νέα μέτρα.

Στις 6 Οκτωβρίου, κοινή συνεδρίαση των ΚΤΕ Εργασίας και Οικονομικών, πάλι με... κεντρικό ομιλητή τον κ. Βενιζέλο, ο οποίος μάλιστα είχε δηλώσει πως οι διαδικασίες για τη διαχείριση του ελληνικού χρέους θα… είχαν ολοκληρωθεί μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου (του… 2011)!

Στις 11 Οκτωβρίου, νέα κοινή συνεδρίαση, αυτή τη φορά των ΚΤΕ Εργασίας, Εσωτερικών και Οικονομικών για το (νέο) πολυνομοσχέδιο. Στη διάρκεια εκείνης της συνεδρίασης, ο κ. Βενιζέλος είχε προκαλέσει τους βουλευτές να… ρίξουν την κυβέρνηση (η οποία έπεσε μόνη της ένα μήνα αργότερα).

Στις 18 Οκτωβρίου, νέα συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας ενόψει της ψηφοφορίας του πολυνομοσχεδίου.

Στις 3 Νοεμβρίου, ξανά-μανά συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας.

Στις 27 Δεκεμβρίου, αφού πέρασε το πρώτο μούδιασμα από την παραίτηση Παπανδρέου και τον σχηματισμό της κυβέρνησης συνεργασίας, συνεδρίασε και πάλι το Πολιτικό Συμβούλιο του κόμματος, πάλι με ομιλητή τον κ. Βενιζέλο.

Η συνεδρίαση εκείνη κράτησε… δώδεκα ώρες (από τις 4 το απόγευμα της μιας ημέρας ως τις 4 τα ξημερώματα της επομένης), αλλά άκρη δεν βγήκε για την περίφημη «επόμενη ημέρα» του ΠΑΣΟΚ.

Στις 4 Ιανουαρίου (έχουμε πια μπει στο 2011), το Πολιτικό Συμβούλιο ξανασυνεδρίασε, η συνεδρίαση ολοκληρώθηκε μετά τα μεσάνυχτα της 5ης Ιανουαρίου και εκεί, εξουθενωμένοι, αποφάσισαν το όργανο να ξανασυνεδριάσει στις 12 Ιανουαρίου, καθώς και διήμερη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου, στις 14 και 15 Ιανουαρίου.

Το σαββατοκύριακο (14 και 15 Ιανουαρίου), η χώρα το πέρασε παρακολουθώντας τις τοποθετήσεις (μεταξύ των οποίων και μιάμιση ώρα ομιλίας του κ. Παπανδρέου) των στελεχών (πρωτοκλασάτων και μη) στο Εθνικό Συμβούλιο.

Εκεί μας ξεκαθάρισε και ο κ. Βενιζέλος πως δεν μπορεί να παρακολουθήσει τα πράγματα στο εσωτερικό του ΠΑΣΟΚ, διότι έχει άλλα εθνικά καθήκοντα (αλλά πριν περάσουν είκοσι μέρες, έδωσε κοινή συνέντευξη Τύπου με τον Α. Λοβέρδο για να μας αναγγείλουν τη… συμπόρευσή τους – διότι άλλον καημό δεν είχαμε).

Ακολούθησαν δύο διαδοχικές συνεδριάσεις, στις 17 και στις 18 Ιανουαρίου, του Πολιτικού Συμβουλίου.

Στις 2 Φεβρουαρίου, νέα συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας με ομιλίες Παπανδρέου – Βενιζέλου.

Και την προηγούμενη Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου, είχαμε νέα νυχτερινή συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου, αμέσως μετά την (διακοπείσα) σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών με τον κ. Παπαδήμο, με θέμα τις απαιτήσεις της τρόικας.

Ανησυχία προκαλεί το γεγονός ότι δεν έχει ακόμη συνεδριάσει και εκείνο το περίφημο «Διαθεσμικό» όργανο, ενώπιον του οποίου είχε απευθύνει άλλη ομιλία ο κ. Παπανδρέου, την 1η Φεβρουαρίου του 2011.

Πρόκειται για το άγνωστης χρησιμότητας «άτυπο» όργανο που δημιούργησε ο κ. Παπανδρέου τον Οκτώβριο του 2010 και του οποίου η αποστολή θα ήταν η… διασύνδεση της κυβέρνησης με την κοινοβουλευτική ομάδα.

Συγγνώμη, αλλά πιστεύει κανείς πως ο Τόμσεν δεν κρατά ημερολόγιο των κομματικών υποχρεώσεων των συνομιλητών του;

Και πως δεν θα το χρησιμοποιήσει για να αποδείξει ότι ρυθμίζει τις επικοινωνίες του με βάση τις συνεδριάσεις των διαφόρων οργάνων του ΠΑΣΟΚ;

Και επιτέλους, μπορεί να μας πει κάποιος τι έχει βγει από όλες αυτές τις συνεδριάσεις;
 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ )

Η πατρίδα γεννάει τρανούς, εμείς τους σκοτώνουμε! ...

Γράφει ο Χρήστος Πασαλάρης

-

ΚΑΘΩΣ επέστρεφα από το «κατευόδιο» του μεγάλου και τρανού σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου, ο νους μου γύρισε 69 χρόνια πίσω, στην κηδεία του εθνικού μας ποιητή Κωστή Παλαμά, στις 27 Φεβρουαρίου του 1943, εκεί στο ίδιο νεκροταφείο. Τότε, με 100.000 Αθηναίους κάτω από τη σκληρή γερμανική κατοχή να τον αποχαιρετούμε, ψάλλοντας τον εθνικό ύμνο... Και με έναν Άγγελο Σικελιανό να καλεί θαρραλέα τους Έλληνες σε σθεναρή αντίσταση κατά των κατακτητών.

ΣΑΣΤΙΣΑΝ εκείνη τη μέρα οι χιτλερικοί όταν είδαν τον απίστευτο λαϊκό ξεσηκωμό. Η αντίσταση -η πρώτη στην κατεχόμενη Ευρώπη- είχε ήδη ξεκινήσει, με την αποκοτιά του Γλέζου και του Σάντα να κατεβάσουν τη χιτλερική σημαία από την Ακρόπολη. Κορυφώθηκε με το αιματοβαμμένο συλλαλητήριο της 24ης Φεβρουαρίου 1943, όταν 300.000 Αθηναίοι είπαν «όχι» στην πολιτική επιστράτευση και πέτυχαν τη ματαίωσή της. Ηταν μοναδικό κατόρθωμα στη σκλαβωμένη Ευρώπη.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ των Ελλήνων έμεινε στην ιστορία σαν ηρωική παρακαταθήκη. Οι χιτλερικοί έφυγαν τον Οκτώβριο του 1944, αφήνοντας πίσω τους ένα εκατομμύριο ανθρώπινα θύματα, καθώς και ζημιές ή κλεψιές αξίας σημερινών 500 δισεκατομμυρίων. Τα οποία ακόμη χρωστάνε και ας σιωπά η αδυσώπητη φράου Μέρκελ, καθώς αυτή και οι συνεταίροι της έχουν δέσει χειροπόδαρα τη δόλια πατρίδα με τα θηριώδη δάνειά τους και τα αμελέτητα Μνημόνιά τους.

ΣΤΑ ΧΡΟΝΙΑ που πέρασαν από τότε, η εφτάψυχη Ελλάδα, ακούραστη γεννήτρα σπουδαίων τέκνων, έγινε και πάλι ο μπροστάρης στον παγκόσμιο πολιτισμό. Καμιά άλλη χώρα δεν ανέδειξε τόσα ταλέντα με διεθνή ακτινοβολία όσο αυτή. Ποιους να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τα δύο Νόμπελ λογοτεχνίας (Σεφέρη, Ελύτη) και τα παρά λίγο Νόμπελ (Παλαμά, Καζαντζάκη, Ρίτσο); Την ανεπανάληπτη Μαρία Κάλλας; Τον μοναδικό μαέστρο Δημήτρη Μητρόπουλο; Τους πολυβραβευμένους δημιουργούς Θεοδωράκη και Χατζηδάκι; Τα πολλαπλά «Οσκαρ» και τις διεθνείς διακρίσεις που κέρδισαν η Μελίνα Μερκούρη, η Κατίνα Παξινού, η Ειρήνη Παππά και η Νάνα Μούσχουρη;

ΜΗΠΩΣ επίσης τους κορυφαίους επιστήμονες - ερευνητές Καραθοδωρή, Ανδρόνικο, Γλύκατζη - Αρβελέρ, Νανόπουλο, Φλέμινγκ, αλλά και διάσημες Ελληνίδες όπως η Νίκη Γουλανδρή, η Αννα Ψαρούδα - Μπενάκη, η Μαριάννα Βαρδινογιάννη, η Γιάννα Αγγελοπούλου; Και τέλος, αυτός ο τελευταίος σκαπανέας του πολιτισμού, ο χρυσοβραβευμένος Θεόδωρος Αγγελόπουλος; Ποια άλλη χώρα έχει να παρατάξει τόσους άνδρες και τόσες γυναίκες με τέτοια παγκόσμια ακτινοβολία; Και ποιας άλλης χώρας τα παιδιά αποσπούν καθημερινά παγκόσμιες διακρίσεις στα μαθηματικά, στην τεχνολογία, στις εφευρέσεις, στα γράμματα και στις τέχνες;

ΑΛΛΑ και ποια άλλη χώρα κατάντησε να γίνει αξιοθρήνητο κουρέλι των δανειστών της, με την ανίκανη και κηλιδωμένη πολιτική ηγεσία της να εκλιπαρεί βοήθεια, χωμένη στα φουστάνια δύο δυναμικών γυναικών του παγκόσμιου συστήματος; Και ποιος λαός έχει υποστεί τόσο καίρια λοβοτομή, ώστε να πιστεύει πως αυτοί που τον κυβερνούν τον «σώζουν από την καταστροφή» (ενώ αυτοί την προκάλεσαν και το μόνο που τους ενδιαφέρει σήμερα είναι να σώσουν εαυτούς και μαζί το διεφθαρμένο σύστημά τους);

ΣΤΗ ΜΑΥΡΗ κατοχή του 1941-44 δεν είδαμε 30.000 αστέγους, όπως βλέπουμε σήμερα, ούτε ένα εκατομμύριο ανέργους, ούτε 1.500 αυτοκτονίες, ούτε ουρές στα ψυχιατρεία, ούτε αμέτρητους καταθλιπτικούς νέους. Τότε, όλοι μαζί πεινάσαμε, όλοι μαζί υποφέραμε τα πάνδεινα. Φάγαμε χαρούπια και λαχανίδες, (άντε και λίγη μπομπότα με μαύρη σταφίδα), αλλά ξεχάσαμε τι θα πει αρρώστια, αφήναμε τις πόρτες ανοιχτές (ποιος να κλέψει; τι να κλέψει;) και τα βράδια, με απαγορευμένη την κυκλοφορία, βγαίναμε κρυφά, καλούσαμε με εκείνο το θρυλικό «χωνί» τον κόσμο να ξεσηκωθεί. Και αν δεν μας πιάνανε να μας στήσουν στο Σκοπευτήριο, επιστρέφαμε στα σπίτια και το ρίχναμε έξω με τρελά πάρτι στις ταράτσες μας...

«ΧΩΝΙΑ» δεν υπάρχουν σήμερα για να καλέσουν τον κόσμο σε ξεσηκωμό. Υπάρχουν τα θολά κανάλια που κάνουν την κάθε «Μενεγάκη» και τον κάθε «Τρύφωνα» να είναι πολύ πιο αναγνωρίσιμοι από κάτι... κουλτουριάρηδες σαν τον Αγγελόπουλο. Και επειδή τα θολά κανάλια παίζουν κατά πώς κελεύει η ξένη κατοχή, δεν μένει παρά να αναλάβουν οι ελεύθερες ηλεκτρονικές φωνές να οδηγήσουν τον κόσμο στην ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ. Γιατί, βεβαίως, δεν αρκούν πια μόνο οι δημοσκοπήσεις για να καταδικάζουν αυτούς που έφεραν την πατρίδα στην καταστροφή...
 

(Από τη Real News)

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Μικροί άνθρωποι σε μεγάλες θέσεις ....

Γράφει ο Γιάννης Πρεβενιός

-

Υπό το καθεστώς πανικού και ερήμην του κ. “Λεφτά υπάρχουν” οι μέχρι τώρα υποστηριχτές και άβουλοι θιασώτες των προδοτικών του επιλογών άρχισαν να συνασπίζονται για να ... αποφύγουν την διάλυση και την τιμωρία τους προσπαθώντας με τις υποκριτικές τους ικανότητες να μας κάνουν να ξεχάσουμε ότι ήταν η αιχμή του δόρατος των αθλιοτήτων του κ. Παπανδρέου μια και σιώπησαν την περίοδο που ο εν λόγω κύριος με τις πράξεις και τα λεγόμενα του έσπρωχνε την Ελλάδα στις δαγκάνες του Δ.Ν.Τ, των τραπεζιτών και της... Μέρκελ.

Επίσης ας μη ξεχνάμε ότι εν συνεχεία οι κύριοι αυτοί υποστήριξαν με "θέρμη" λεκτικά το καταστροφικό για όλους μας μνημόνιο αλλά και ουσιαστικά εφαρμόζοντας από υπουργικές θέσεις τις “θανατηφόρες” συνταγές του.

Ποιος μπορεί πλέον να εμπιστευτεί τον Β’’ αντιπρόεδρο που τον Ιούνιο δήλωνε ότι είναι ανεπίτρεπτο να εκβιάζεται ο πολίτης να πληρώνει φόρους μέσω του λογαριασμού της Δ.Ε.Η και τον Σεπτέμβριο μας υποχρέωσε ως “νταβατζής” του χειρίστου είδους να πληρώσουμε το γνωστό χαράτσι. (Αλήθεια ο Α’ αντιπρόεδρος που μας έλεγε ότι το μνημόνιο είναι ευτυχία πού έχει χαθεί τον τελευταίο καιρό;)’

Όλοι αυτοί έχει αποδειχτεί πλέον περίτρανα ότι ήταν “μικροί άνθρωποι σε μεγάλες θέσεις” και για αυτό θα πρέπει να φροντίσουμε να τους αποδώσουμε σύντομα αυτό που τους αξίζει δηλ. κάποιοι να δικαστούν και να πάνε στην φυλακή και κάποιοι άλλοι (κόμματα και πρόσωπα) να εξαφανιστούν για πάντα από την πολιτικό προσκήνιο και παρασκήνιο αυτού του τόπου!

prevejohn@yahoo.gr

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ 

Ἡ παρακμὴ ὡς ἰδεολογία ....

Γράφει o Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου*
-
Ἡ παιδεία καὶ ὁ τρόπος ποὺ πραγματώνεται αὐτή σε κάθε τόπο ἀπεικονίζει ὡς ἕνα βαθμὸ τὴν κρατοῦσα στὴ συγκεκριμένη χώρα ἰδεολογία καὶ ἀποτελεῖ τὸν πυλώνα τῶν ἀξιῶν καὶ τῶν ἰδανικῶν της. Φυσικά, ὅσο καὶ ἂν ἡ κεκτημένη ταχύτητα τῆς μεταμοντέρνας καινοτομίας ἔχει ἐπηρεάσει ἀξίες καὶ ἰδανικά, αὐτὰ πάντοτε θὰ ἀποτελοῦν τὰ σημεῖα ἀναφορᾶς τῶν κοινωνιῶν.

Στὴν ἐκπαιδευτικὴ πραγματικότητα τοῦ τόπου μας σήμερα εὔκολα εἶναι ἀνιχνεύσιμα στοιχεῖα τὰ ὁποῖα παραπέμπουν σὲ μιὰ τραγικὴ ἀντίφαση, ποὺ ἀβίαστα θὰ ὑποστήριζε κανένας ὅτι φτάνουν ἴσαμε τὴν ἄρνηση τοῦ ἴδιου μας τοῦ ἐαυτοῦ. Τὴν ἄρνηση τῆς ταυτότητας ὡς λαοῦ ποὺ κοινώνησε μὲ κοσμοϊστορικὲς ἀλήθειες καὶ ποὺ τὴν ἴδια στιγμὴ τὶς ἀποδιώχνει, ἐπιδιώκοντας τὴν ἀσφάλεια βεβαιοτήτων εὐρωπαϊκῆς κατασκευῆς καὶ προέλευσης. Μάλιστα σε μιὰ ἐποχή, ὅπου ὁ ὁδοστρωτήρας τοῦ οἰκουμενισμοῦ συντρίβει ἰδιαιτερότητες, ὀδηγώντας σὲ φασιστικὴ ὁμοιομορφία τοὺς λαούς, ἡ ἑλληνικὴ ἐκπαίδευση καὶ δυστυχῶς μεγάλο μέρος τῶν λειτουργῶν της κηρύττουν παρακμιακὲς συνταγὲς ἀγωγῆς

Τὰ τρανὰ ἀδιέξοδά της ἐποχῆς μας, τὸ ἀλλοτριωμένο ἀνθρώπινο πρόσωπο ποὺ μετεβλήθη σὲ ἀποκρουστικὸ προσωπεῖο θεωροῦν ὅτι μπορεῖ νὰ λυτρωθεῖ μὲ τὴν προσφυγὴ σὲ ἕναν ἄθεο οὐμανισμὸ ποὺ λατρεύει τὸν ὀρθολογισμὸ καὶ ἐξοβελίζει τὴ μεταφυσική. Προβάλλει ὡς πρότυπα κοινωνίες ποὺ ἐπέτυχαν ἀνθρωπιστικὴ παιδεία, ἐνῶ ἐθελοτυφλεῖ μπροστὰ στὸ ἐξοργιστικὸ ἀδιέξοδο στὸ ὁποῖο αὐτὲς ἔχουν ὁδηγηθεῖ μέσω τῆς ἴδιας ὁδοῦ. Ἀπορρίπτει τὸ βιωμένο θαῦμα τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τὴ στροφὴ στὴν ἀγάπη τοῦ πλησίον ποὺ χαρίζει τὴν ἐν Χριστῷ λύτρωση.

Στὰ τραγικὰ προβλήματα τῶν νέων μας, ὅπως ἡ κατάθλιψη, τὸ ἄγχος ἢ ἔλλειψη οἰκογενειακῆς θαλπωρῆς, ἡ πανούκλα τῶν ἑξαρτησιογόνων οὐσιῶν βλέπει κανεὶς μὲ θλίψη νὰ προτάσσονται ὡς «λύσεις» ἡ προσφυγὴ στὸ νέο «θεὸ» τοῦ πανσεξουαλισμοῦ καὶ τῆς σαρκολαγνείας, στροφὴ στὴ «δύναμη» τοῦ «ἐγώ», ἑνὸς μισεροῦ καὶ ἀδυσώπητου γιὰ τὸν συνάνθρωπο ἐγώ, ποὺ δικαιώνει τοὺς ἑαυτοὺς μᾶς κατακρίνοντας παράλληλα τὸν συνάνθρωπο. Ἀποφεύγεται ὡς σκοταδιστικὴ ἡ καλλιέργεια τῆς ταπεινοφροσύνης, ἡ ἀποφυγὴ τῆς αὐτοδικαίωσης καὶ ἡ ἐμπέδωση τῆς αἴσθησης ὅτι μπροστὰ στὸ μεγαλεῖο του Θεοῦ ὁ ἄνθρωπος «ἀσφαλίζεται» αἰσθανόμενος ὅτι εἶναι «ὑποκάτω ὅλης της κτίσεως».

Ἡ οἰκογένεια δὲν θὰ μποροῦσε νὰ ξεφύγει ἀπὸ τὶς δαγκάνες τοῦ «ἐκσυγχρονισμοῦ» καὶ προβάλλεται ὡς μιὰ συμφωνία περιορισμένης εὐθύνης ἡ ὁποία θὰ μποροῦσε νὰ διεκπεραιωθεῖ ἀκόμα μὲ δυὸ ὑπογραφὲς στὸ γραφεῖο ἑνὸς συμβολαιογράφου. Τὰ ἀναγνώσματα ποὺ βλέπει κανένας στὰ σχολεῖα μας σὲ μεγάλο βαθμὸ ἀναπαράγουν τέτοια ἀρρωστημένα πρότυπα διαλυμένων οἰκογενειῶν καὶ ἀδιέξοδων καταστάσεων. Ἀποθέωση τῆς ἐλεύθερης βούλησης καὶ ἔκφραση χειραφέτησης κρίνεται ἡ ἐγκατάλειψή της, ἐνῶ τὰ ὅποια προβλήματα της ἀφήνονται νὰ τὰ ρυθμίζουν ἐπ’ἀμοιβὴ ἐπαγγελματίες ψυχολόγοι, τὴν ἴδια στιγμὴ ποὺ ἡ ἐξομολόγηση καὶ ὁ πνευματικὸς ἀπωθοῦνται ὡς παρωχημένες πρακτικές. Ἡ κατάνυξη καὶ ὁ ἁγιασμὸς τοῦ κυριακάτικου οἰκογενειακοῦ ἐκκλησιασμοῦ, ἐξοβελίζονται μετὰ βδελυγμίας, γιατὶ μπαίνουν ἐμπόδιο στην παρακμιακή ὁμαδική διασκέδαση τοῦ Σαββατόβραδου ποὺ ἀποκτηνώνει .

Σαρκάζει ὡς ἀναχρονιστικὴ καὶ καταπιεστική τῆς «φύσεως» τὴν ἐγκράτεια καὶ προτείνει τὴ διδασκαλία τῆς σεξουαλικῆς ἀγωγῆς, ἀδυνατεῖ ὅμως ἢ ἀποφέυγει νὰ ἐξηγήσει τὴν ἐξόφθαλμη πραγματικότητα ἡ ὁποία θέλει τὰ τεράστια κοινωνικά, οἰκογενειακὰ καὶ ἀτομικὰ προβλήματα νὰ ἐμφανίζονται στὶς κοινωνίες τῆς λέγομενης σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης.

Μέσα στὸ σύγχρονο ἑλληνικὸ σχολεῖο ἡ πολιτικὴ ὡρίμανση ποὺ θὰ ἀποδώσει ὁλοκληρωμένους πολίτες βιώνεται ὡς αὐτόνομη λειτουργία ἀποκομμένη ἀπὸ τὴν κοινότητα καὶ ἡ ὁποία μιμεῖται δουλικά το πολιτικὸ ἀδιέξοδο. Δὲν γίνεται ἀντιληπτὴ ὡς ὑπεύθυνη καὶ ξεχωριστῆς σημασίας προσφορὰ τῆς ἀτομικότητας μέσα ἀπὸ τὴν ἑτερότητα.

Ἡ ἱστορία πιὰ εἶναι πασίγνωστο ὅτι διδάσκεται νοθευμένη. Ἀποκρύπτει τεχνηέντως ἥρωες καὶ ἐπικὲς στιγμές, ἰσοπεδώνει μὲ τέτοιον τρόπο τὰ γεγονότα καὶ συκοφαντεῖ κυρίως τὸν κλῆρο καὶ τὴν ἐκκλησία μας μὲ ἀπώτερο στόχο νὰ δημιουργήσει τὴν ἐντύπωση, ὅτι ὅσα διδασκόμασταν μέχρι τώρα ἀποτελοῦσαν ἰδεολογήματα. Ὅμως κάπως ἔτσι μεθοδεύεται ἡ ἀποδόμηση τοῦ ἔθνους μας καὶ οἱ νέοι μας παγιδεύονται σὲ μιὰ παθητικότητα ποὺ ἐξασφαλίζει στοὺς κρατοῦντες τὴν κυριαρχία.

Ἡ παιδεία μᾶς λοιπὸν βηματίζει ἐπικίνδυνα σὲ ἕνα ὀλέθριο ἀδιέξοδο, ὅταν σχεδιάζει τὸ μέλλον της στηριζόμενη πάνω στὶς σαθρὲς βάσεις τῆς δυτικῆς σκέψης. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ δυτικὸς ἄνθρωπος καλλιέργησε κοινωνίες ἀκραίου ὀρθολογισμοῦ οἱ ὁποῖες πέτυχαν τεχνολογικὰ θαύματα καὶ διαχειριστικὰ στοιχήματα.

Ὀργάνωσαν οἰκονομικὲς αὐτοκρατορίες ποὺ κυριαρχοῦν στὴν ἐποχή μας, ἀλλὰ προετοίμασε ταυτόχρονα τὸ ρήμαγμα τῆς ψυχῆς, λεηλάτησε καὶ τὴν τελευταία ἰκμάδα τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας καὶ ὁδήγησε τὸ ἄτομο σὲ πλῆρες ἀδιέξοδο.

Οἱ μαθητὲς μᾶς μαθαίνουν τὴν πλάνη τῆς νεοτερικότητας καὶ μυοῦνται στὴν ἄβυσσο τοῦ δυτικοῦ μηδενισμοῦ, ἀναζητώντας ἐρείσματα στὴν ἀθεϊστικὴ φιλοσοφία, μέσα στὴν χριστιανικὴ Ἑλλάδα ποὺ κρύβει ἀμύθητους θησαυροὺς ὀρθόδοξης πνευματικότητος καὶ παράδοσης. Τὰ νέα παιδιὰ μας ποτίζονται μὲ τὸ δηλητήριο μιᾶς παρακμιακῆς ἀντίληψης ἡ ὁποία δυστυχῶς ἀποτελεῖ τὴν κυρίαρχη ἰδεολογία τόσο τῆς πολιτικῆς ἡγεσίας ὅσο καὶ πολλῶν δυστυχέστατα λειτουργῶν της παιδείας.

Ἡ μοναδικὴ εὐθύνη ἀπέναντι στὸ Θεὸ καὶ τὴν πατρίδα μας δὲν εἶναι ἄλλη ἀπὸ τὴν συνειδητοποίηση τῆς ἀπάτης καὶ τὴν στροφὴ στὴν παγὰ λαλέουσα τῆς ἐκκλησιαστικῆς καὶ ἐθνικῆς συνάμα αὐτοσυνειδησίας μας. Αὐτὸ θὰ καταστεῖ δυνατὸ μὲ τὴν μελέτη καὶ τὴν κατανόηση τοῦ πλούτου, ποὺ η ἐκκλησία μας κουβαλάει στοὺς αἰώνες, καὶ ἡ μετάγγισή του μὲ ὐπομονὴ στὰ νέα παιδιὰ ποὺ ἀγωνιοῦν γιὰ τὸ αὔριο, ἀλλὰ μποροῦν νὰ ἔχουν γκόλφι καὶ φυλαχτὸ την ἀδιάψευστη ἐλπίδα τοῦ Χριστοῦ μας. Γένοιτο.


*Ο Σεραφείμ Γ. Κωνσταντίνου είναι φιλόλογος

http://e-parembasis.blogspot.com/2012/02/blog-post_7295.html

-

 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

Στο όνομα του Έθνους και οι… αγκαλιές; ,,,,

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

-

Δεν είχαμε καμιά αμφιβολία πως όλα αυτά τα περί σωτηρίας της χώρας η οποία προηγείται ήσαν κουραφέξαλα.

Αλλά ήλθαν οι ασπασμοί των αγγέλων προς τ’ άστρα και μας (διπλο)επιβεβαίωσαν.

Όπως και να το κάνεις, όμως, οι τρυφερότητες και οι εναγκαλισμοί πάνω στα ερείπια της χώρας και ενώπιον του καθημαγμένου λαού της, ξεπερνούν κάθε φαντασία.

Τρεις μέρες τώρα ασχολούμεθα με το καινούργιο «νικηφόρο σχήμα» που απέκτησε το ΠΑΣΟΚ, αυτό το εκπληκτικό δίδυμο των συνταγματολόγων που μας σώζει αυτή τη στιγμή που μιλάμε και ετοιμάζεται να μας σώσει και στο μέλλον.

«Ένα λεπτό πριν από τη συμφωνία», όπως μας διαβεβαιώνουν τα πλέον αρμόδια (λέμε τώρα) χείλη, την ώρα δηλαδή που οι διαπραγματεύσεις βρίσκονταν στο ζενίθ, οι κύριοι Βενιζέλος και Λοβέρδος βρήκαν τον χρόνο να τα συζητήσουν και να τα συμφωνήσουν.

Μόλις πριν από λίγες μέρες, στις 27 Ιανουαρίου, ο κ. Βενιζέλος δήλωνε μετά τη συνάντησή του με την τρόικα: «Είμαστε ένα βήμα πριν από την ολοκλήρωση των διαδικασιών για το PSI και έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια σειρά από ανοικτά σκληρά θέματα για το νέο πρόγραμμα».

Όπως μας είπε μάλιστα, αυτή η διαπραγμάτευση – όχι μόνο για το PSI, αλλά κυρίως για τη δανειακή σύμβαση που θα φέρει νέα δεινά στη χώρα – είναι πολύ δύσκολη και πολύ λεπτή και, κυρίως, γίνεται στο… όνομα του έθνους!

(Να έγιναν άραγε και οι δημόσιες αγκαλιές στο όνομα του έρημου του έθνους;)

Μας προειδοποιούσε δε πως «τώρα είναι η ώρα της διαπραγμάτευσης, δεν υπάρχει επαναδιαπραγμάτευση μετά τη συμφωνία, μετά τις υπογραφές, μετά την ψήφο του κοινοβουλίου».

Αλλά, όπως όλοι είδαμε, τελικά «τώρα» ήταν η ώρα για να ξεκινήσει την κούρσα της διαδοχής, δένοντας στο άρμα του τον κ. Λοβέρδο, που έτσι κι’ αλλιώς μας είχε προειδοποιήσει (στις 20 του περασμένου Δεκεμβρίου) πως η ανάμιξή του στις εσωκομματικές εξελίξεις θα γίνει «με τον πιο λιτό τρόπο»!

Φυσικά, δεν ίσχυσε τίποτε από τα παραπάνω. Οι δυο τους οργάνωσαν εν μέσω «σκληρών» (λέμε τώρα) διαπραγματεύσεων μια κοινή συνέντευξη Τύπου και ο κ. Λοβέρδος απηύθυνε ολόκληρο διάγγελμα περί της ενότητας του ΠΑΣΟΚ, την ώρα που εξαιτίας του ΠΑΣΟΚ, του αρχηγού του, του Βενιζέλου, του ίδιου, διαλύεται εντελώς η χώρα.

Και το καταπληκτικότερο όλων: Μόλις στις 14 Ιανουαρίου, πριν από είκοσι μέρες δηλαδή, ο κ. Βενιζέλος, από το βήμα του Εθνικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, μας έλεγε πως δεν θα μπορέσει να παρακολουθήσει τις εσωκομματικές διεργασίες, έτσι αφοσιωμένος που είναι ο άνθρωπος στο PSI.

Είχε πει επί λέξει:

«Δεν μπορώ να παρακολουθώ πώς θα κινούνται τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ. Θα τα παρακολουθώ αποστασιοποιημένα. Δεν μπορώ να συμμετάσχω στην υπολανθάνουσα αντιπαράθεση. Έχω προτεραιότητες τις οποίες δηλώνω και υπηρετώντας τες προσφέρω στην παράταξη».

Πρόσθεσε μάλιστα πως «αυτοί οι τρεις μήνες είναι οι κρισιμότεροι μετά τον Ιούλιο του 1974 για τη χώρα».

Στην ίδια ομιλία είπε και το περίφημο «μπορεί να πικράναμε τον λαό άλλα σώσαμε την χώρα»!

Κατ’ αρχήν, δεν είμαστε πλέον σε θέση να γνωρίζουμε ποιοι ακριβώς είναι οι κρίσιμοι για τη χώρα μήνες κατά τον κ. Βενιζέλο.

Μετά τις (γελοίες) αποφάσεις της 21ης Ιουλίου, μας είχε πει πως οι κρίσιμοι μήνες ήσαν οι καλοκαιρινοί.

Αλλά δεν έπεισε τον κ. Παπανδρέου που την έβγαλε πάνω στο κανό και έτσι έπρεπε (ο κ. Βενιζέλος) να αναζητήσει άλλους «κρίσιμους» μήνες.

Τους βρήκε, μετά τις αποφάσεις της 27ης Οκτωβρίου – αλλά κάπου τους έχασε πάλι.

Και τους ξαναβρήκε τον Ιανουάριο – για να τους ξαναχάσει στην... πορεία προς τη νίκη.

Επιπλέον, αποδείχθηκε πως όχι μόνο στο διάστημα που μεσολάβησε από το Εθνικό Συμβούλιο μέχρι σήμερα δεν παρακολούθησε τα πράγματα «αποστασιοποιημένα», αλλά και έχτισε συμμαχίες και ξεκίνησε την προεκλογική του εκστρατεία για την ηγεσία του κόμματος.

Μια χαρά, λοιπόν, μπόρεσε να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στο ΠΑΣΟΚ, παρά τους περί του αντιθέτου όρκους του.

Και δεν τις παρακολούθησε απλώς. Παρενέβη. Τις δημιούργησε!

Μάλιστα, σχεδόν απαρατήρητο είχε περάσει το γεγονός ότι την Παρασκευή, 13 Ιανουαρίου, προηγουμένη του Εθνικού Συμβουλίου και αμέσως μετά την ανακοίνωση της διακοπής των συνομιλιών για το PSI και την αιφνιδιαστική αναχώρηση του Νταλάρα, ο κ. Βενιζέλος είχε συνάντηση με βουλευτές και στελέχη του κόμματος – ωσάν να μην είχε συμβεί τίποτε!

Και όμως, την επομένη διεκήρυσσε πως δεν μπορεί να παρακολουθήσει «πώς κινούνται τα πράγματα στο ΠΑΣΟΚ»!

Για τον κ. Λοβέρδο, τι να πούμε; Στο Εθνικό Συμβούλιο μας το είχε πει ξεκάθαρα: «Βασικός πυλώνας της επόμενης κυβέρνησης πρέπει να είναι το ΠΑΣΟΚ»!

Για ποιο λόγο; Άγνωστο!

Το μόνο βέβαιο είναι πως πλέον κάποιοι διέρχονται το τελευταίο στάδιο του μιθριδατισμού.

Οπότε, τη μια στιγμή μπορούν να λένε το ένα και την άλλη το ακριβώς αντίθετο, χωρίς να αισθάνονται την παραμικρή ντροπή.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ 

Ζητείται Επίτροπος για την προστασία μας από τους φαύλους ....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
-
Ελάτε, λοιπόν, ας το παραδεχθούμε. Κατά βάθος όλοι ελπίζαμε να τοποθετηθεί Επίτροπος – Ελεγκτής.

Κανονικός, όχι σαν τον κ. Ράιχενμπαχ, που είναι συνέχεια με το «σεις και με το σας», φοβούμενος μήπως κατηγορηθεί για επέμβαση στα εσωτερικά μας και απολογούμενος συνεχώς και διακηρύσσοντας πως ο ρόλος του είναι βοηθητικός και επικουρικός.

Απλώς η άγαρμπη Γερμανία το έκανε πάλι το θαύμα της. Μπήκε ως ταύρος εν υαλοπωλείω και την χάλασε τη δουλειά.

Έκανε το λάθος, δια του γνωστού εγγράφου, να μιλήσει για «Επίτροπο για την Ελλάδα».

Αν τον ονόμαζε «Επίτροπο για την προστασία των Ελλήνων από τους υπουργούς της κυβέρνησης», τώρα θα χειροκροτούσαμε.

Αν τον ονόμαζε «Επίτροπο για τη προστασία της Ελλάδας από τον κομματισμό, την φαυλοκρατία, την αναξιοκρατία και την ευνοιοκρατία», θα πανηγυρίζαμε όλοι μαζί.

Άλλωστε, ουδείς λογικός ταυτίζει την έννοια της εθνικής κυριαρχίας με την ασυδοσία υπουργών, γενικών γραμματέων, κομματικών στελεχών και άλλων τρωκτικών.

Γι' αυτό και στην πραγματικότητα, το θέμα απασχόλησε μόνο τους παραπάνω ενδιαφερόμενους και τους δημοσιογράφους.

Μιλώ με πολύ κόσμο στο δρόμο, στις συναναστροφές και στο διαδίκτυο και μπορώ να βεβαιώσω πως ούτε για μια στιγμή υπήρξε προτεραιότητά τους το θέμα της επιτροπείας.

Όχι μόνο επειδή αυτή υπάρχει και το γνωρίζουν όλοι, εκτός από τους υποκριτές που ασχολούνται με τα προσχήματα, αλλά και επειδή θεωρούν τόσο άχρηστους αυτούς που διαχειρίζονται τις τύχες μας, που θα προτιμούσαν να τους βάλουν τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι – για να σταματήσουν επιτέλους αυτοί να κάνουν το ίδιο σ’ εμάς.

Η αλήθεια είναι πως ο κ. Ράιχενμπαχ έχει αποτύχει. Όπως θα αποτύχει και η Ομάδα Δράσης για την αντιμετώπιση της ανεργίας που ανακοίνωσε άρον-άρον προχθές ο κ. Μπαρόζο, όταν δόθηκαν στη δημοσιότητα τα στοιχεία για την εκτόξευση της ανεργίας στην Ευρώπη.

Δεν ξέρω τι θα γίνει στις άλλες επτά μαστιζόμενες από την ανεργία χώρες, αλλά στην Ελλάδα ΔΕΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΤΙΠΟΤΕ.

Και εξηγούμαι: Όπως ακριβώς ο πολλά υποσχόμενος κ. Ράιχενμπαχ, συνοδευόμενος από τριάντα εξαιρετικά εξειδικευμένους τεχνοκράτες τρέμει μήπως συμπεριφερθεί προσβλητικά και περιορίζεται να συσκέπτεται με υπουργούς και υψηλόβαθμα υπηρεσιακά στελέχη που του λένε ό,τι θέλουν και μετά βγαίνουν και θριαμβολογούν περί απορροφητικότητας των κοινοτικών πόρων άνω του μέσου κοινοτικού όρου και εκπλήρωσης των στόχων του Μνημονίου – πού στο διάβολο είναι αυτά τα χρήματα άραγε; - έτσι και η Ομάδα Δράσης για την ανεργία θα συνεργάζεται με τους ανάλογους ψεύτες, που κι’ αυτοί με τη σειρά τους θα προβαίνουν σε ανάλογες θριαμβολογίες.

Όπως ο κ. Ράιχενμπαχ ακούει τον κ. Χρυσοχοΐδη να ανακηρύσσει το 2012 ως… Έτος ΕΣΠΑ και να ανακοινώνει ότι μέσα στο 2011 απορροφήθηκαν 3,8 δις ευρώ – που στο διάβολο είναι; -  έτσι και η Ομάδα Δράσης για την Ανεργία θα ακούει για «δράσεις» και θα ψάχνει να βρει ανύπαρκτα αποτελέσματα.

Όπως ο κ. Ράιχενμπαχ διαπιστώνει καθυστερήσεις και βρίσκει δικαιολογίες του τύπου «οι αλλαγές δεν μπορούν να συμβούν από τη μια μέρα στην άλλη», έτσι και η καινούργια Ομάδα Δράσης θα διαπιστώνει πως η ανεργία αυξάνει, ενώ όλοι… εργάζονται πυρετωδώς για την μείωσή της.

Από τις 5 Σεπτεμβρίου 2011 που ο κ. Ράιχενμπαχ και η Ομάδα του είχαν το πρώτο επίσημο ραντεβού με την τότε κυβέρνηση (που είναι η ίδια με τη σημερινή) μέχρι σήμερα, υποτίθεται ότι προσφέρουν «τεχνική βοήθεια».

Στην πραγματικότητα, δεν προσφέρουν τίποτε. Μιλάνε μόνο με αυτούς που τους παραπληροφορούν.

Ο κ. Ράιχενμπαχ δεν έχει πάει ούτε μια φορά στη ΜΟΔ (τον οργανισμό που δημιουργήθηκε και λειτουργεί με ιδιωτικά κριτήρια κατ’ απαίτηση της Κομισιόν για να «τρέξουν» τα προγράμματα) για να δει τι συμβαίνει εκεί.

Ο κ. Ράιχενμπαχ δεν έχει πάει ούτε μια φορά ούτε στις υπηρεσίες διαχείρισης των προγραμμάτων που υπάρχουν σε όλα τα υπουργεία και όπου αποσπώνται οι εξαιρετικά εξειδικευμένοι υπάλληλοι της ΜΟΔ, ώστε να δει ποιοι υπηρετούν σήμερα σ’ αυτές τις υπηρεσίες.

Ο κ. Ράιχενμπαχ δεν έχει ζητήσει καταστάσεις με υπαλλήλους και τα προσόντα τους, προκειμένου να τις συγκρίνει με τις προ του Οκτωβρίου 2009 (τότε που ο κυρίαρχος λαός έφερε στην εξουσία το ΠΑΣΟΚ, για να μην ξεχνιόμαστε).

Διότι αν το είχε κάνει, θα είχε διαπιστώσει πως τα σούπερ στελέχη με τα πτυχία, τα διδακτορικά, τις ξένες γλώσσες και τις ειδικές γνώσεις, που προσελήφθησαν με εξετάσεις τύπου ΕΕ και υπό τον έλεγχο του ΑΣΕΠ, μεταφέρθηκαν εν μια νυκτί σε θέσεις «ψυγείου» στα υπουργεία.

Και πως τις θέσεις τους κατέλαβαν δημόσιοι υπάλληλοι, κομματικοί εγκάθετοι, με γνώσεις λυκείου, χωρίς ξένες γλώσσες, προχωρημένης ηλικίας, που δεν ξέρουν ούτε να πιάσουν το ποντίκι ή να ανοίξουν τον υπολογιστή.

Δεν το έκανε ο κ. Ράιχενμπαχ, διότι δεν είναι κανονικός επίτροπος.

Αν το είχε κάνει, θα διαπίστωνε πως οι σούπερ υπηρεσίες για την διαχείριση των κοινοτικών κονδυλίων έχουν εξελιχθεί σε αποθήκες άεργων συνδικαλιστών και ευνοουμένων των υπουργών, των γενικών  γραμματέων, των φίλων (του ΠΑΣΟΚ).

Θα διαπίστωνε επίσης πως οι μετακινήσεις αυτές έγιναν την επομένη της εκλογής του ΠΑΣΟΚ. Τόσο βιαστικά, που μέχρι να βρεθεί πού θα πάνε οι εξειδικευμένοι για να καταλάβουν τις θέσεις τους οι ανειδίκευτοι και ανεπίδεκτοι εκλεκτοί του κομματικού στρατού, οι περισσότερες υπηρεσίες είχαν… τουλάχιστον δύο προϊσταμένους.

Βέβαια! Διότι δεν αρκούσε να μεταφερθούν στις διαχειριστικές των κοινοτικών κονδυλίων αρχές, έπρεπε να γίνουν (οι άσχετοι) και προϊστάμενοι.

Θα διαπίστωνε επίσης ο κ. Ράιχενμπαχ πως πολλοί από αυτούς δεν έμειναν ούτε μια μέρα στις νέες θέσεις τους, καθώς αποσπάστηκαν αμέσως σε υπουργικά και πολιτικά γραφεία, καθώς και στα γραφεία των άχρηστων γενικών γραμματέων που φυσικά δεν… ξέρουν από ΕΣΠΑ!

Επισήμως, όμως, κατέχουν τις συγκεκριμένες θέσεις, εισπράττουν τον αυξημένο μισθό (οι δημόσιοι υπάλληλοι κυνηγούν πάντα αυτές τις θέσεις επειδή εξισώνεται ο μισθός τους με αυτόν των εξειδικευμένων υπαλλήλων της ΜΟΔ) και επομένως ο αριθμός παραμένει μόνιμα συμπληρωμένος, αν και πίσω δεν υπάρχει κανείς για να κάνει τη δουλειά.

Θα διαπίστωνε επίσης ο κ. Ράιχενμπαχ πως ο κάθε υπουργός διατάσσει προγράμματα ανάλογα με τις ανάγκες της εκλογικής του περιφέρειας ή των φίλων του.

Και πως μετά έρχεται ο επόμενος υπουργός και διατάσσει να σταματήσει το πρόγραμμα του προηγούμενου, αντικαθιστώντας το με άλλο, που βολεύει την δική του περιφέρεια, την δική του εκλογική πελατεία.

Με τη διαφορά πως για να ωριμάσει ένα έργο απαιτείται προετοιμασία τουλάχιστον έξι μηνών, οπότε αυτοί οι έξι μήνες δουλειάς πηγαίνουν συνεχώς χαμένοι!

Θα διαπίστωνε επίσης ο κ. Ράιχενμπαχ πως τα μόνα χρήματα που μπαίνουν στη χώρα πηγαίνουν σε προγράμματα «μούφα»,  σε προεκλογικές εκστρατείες και εκδηλώσεις προσωπικής προβολής, σε εκατομμύρια φυλλάδια που δεν βλέπει κανείς, σε άπειρες ιστοσελίδες που δεν παίρνουν ούτε ένα κλικ, σε συμβούλους και σε συμβουλευτικές «υπηρεσίες» που «παρέχει» εταιρία της οποίας γενική διευθύντρια είναι η σύζυγος γενικού γραμματέα υπουργείου.

Αν ο κ. Ράιχενμπαχ επισκεπτόταν τις διαχειριστικές αρχές, θα έβρισκε αποδεκατισμένες υπηρεσίες, τα προγράμματα να σέρνονται και άπειρους συμβούλους που πληρώνονται για να κάνουν τη δουλειά που δεν κάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι-φαντάσματα, την ώρα που οι ΜΟΔίτες λιμνάζουν στα πρωτόκολλα και σε θέσεις που εξουδετερώνουν τις γνώσεις και τα πτυχία τους.

Θα διαπίστωνε επίσης πως πρόσωπα που είχαν προσληφθεί σε θέσεις Ειδικού Επιστημονικού Προσωπικού των Γενικών Γραμματειών Διαχείρισης Κοινοτικών Πόρων, εμφανίζονται και στις καταστάσεις με τους υπαλλήλους των οποίων αυτοδίκαια έληξε η θητεία τους στα πολιτικά γραφεία των υπουργών, όταν παραιτήθηκε η κυβέρνηση Παπανδρέου.

Θα διαπίστωνε επίσης πως τα ίδια ακριβώς πρόσωπα σώθηκαν χάρη στην απόφαση του κ. Παπαδήμου να κρατήσει τους ίδιους υπουργούς, οπότε απομακρύνθηκαν και προσελήφθησαν και πάλι την… ίδια μέρα, πάντα ως «ειδικό επιστημονικό προσωπικό» (για να πέφτει ο ανάλογος μισθός), αλλά βρέθηκαν – και βρίσκονται αυτή τη στιγμή που μιλάμε – στα γραφεία των υπουργών.

Το καταπληκτικό είναι πως υπάρχουν πρόσωπα των οποίων οι συμβάσεις λύθηκαν αυτοδικαίως λόγω της παραίτησης του υπουργού (προφανώς είχαν... ξεχάσει πως είχαν προσληφθεί στη ΜΟΔ) και επανέρχονται με τη νέα ορκωμοσία του (ίδιου) υπουργού, αλλά αυτή τη φορά ως ειδικό επιστημονικό προσωπικό της ΜΟΔ! Προφανώς όταν ήλθε η ώρα να... διαλέξουν μισθό,  ξαναθυμήθηκαν πού είναι επισήμως τοποθετημένοι.

Φυσικά, ο κ. Ράιχενμπαχ είναι άνθρωπος με τακτ. Γι’ αυτό και έχασε πολύτιμο χρόνο δίνοντας συνεντεύξεις και απολογούμενος και επαναλαμβάνοντας ότι δεν πρόκειται να υποκαταστήσει τους υπουργούς – λες και είχαμε καμιά σκασίλα, σίγουρα θα ήταν καλύτερος από αυτούς τους άθλιους κομματάρχες που διέλυσαν την Ελλάδα και συνεχίζουν να συμπεριφέρονται με την ίδια ασυνειδησία.

Αν έμπαινε στον κόπο να πραγματοποιήσει αιφνιδιαστικό έλεγχο σε μια τέτοια υπηρεσία και να δοκιμάσει να μιλήσει στα αγγλικά με κάποιον προϊστάμενο (λέμε τώρα) ή να του ζητήσει να του δείξει κάτι στον υπολογιστή, είναι βέβαιο ότι ο κ. Ράιχενμπαχ δεν θα έκανε εκείνη την ατυχή δήλωση της 15ης Σεπτεμβρίου 2011, όταν διαπίστωσε «τεράστια πολιτική βούληση» εκ μέρους της ελληνικής κυβέρνησης, καθώς και «αποφασιστικότητα να τα καταφέρουν».

Ούτε θα τολμούσε να πει πως βασικός στόχος είναι «η ανάκτηση της αναπτυξιακής δυναμικής της ελληνικής οικονομίας και η στήριξη της απασχόλησης», καθώς και να φέρει «προοπτική αισιοδοξίας στο δημόσιο τομέα», ώστε «οι δημόσιοι υπάλληλοι να εφαρμόσουν τις μεταρρυθμίσεις».

Ούτε θα μας έλεγε πως το υπό τον πρωθυπουργό διυπουργικό όργανο είναι το… κλειδί για την επιτυχία!

Οπότε δεν θα χρειαζόταν να μας μιλήσει (κι’ αυτός, στις 14 Ιανουαρίου) περί ανάγκης για «συγκράτηση μισθών».

Θα είχε φροντίσει να συγκρατήσει τους μισθούς των ασχέτων που βολεύτηκαν σε θέσεις υψηλών προδιαγραφών και μεγάλης ευθύνης.

Και θα είχε καταλάβει γιατί καρκινοβατούν τα προγράμματα.

Και θα μας είχε κάνει την χάρη να γίνει κανονικός επίτροπος, σώζοντάς μας από αυτούς τους γελοίους.

Ελπίζω με όλα αυτά να μην έθιξα την… εθνική μας κυριαρχία.

Υ.Γ.1 Θα συνεχίσω μέχρι να σταματήσει το πάρτι των συμβούλων, μέχρι να υποχρεώσει ο νέος διεκδικητής του θρόνου του ΠΑΣΟΚ τον γενικό του γραμματέα να αποσύρει την γυναίκα του από τα κοινοτικά κονδύλια και μέχρι να ξαναστελεχωθούν οι διαχειριστικές των κοινοτικών κονδυλίων αρχές με το εξειδικευμένο προσωπικό τους.

Υ.Γ.2 Επειδή,  σύμφωνα με τις εξαγγελίες Μπαρόζο, θα έλθει και άλλη Ομάδα Δράσης, αυτή τη φορά για την καταπολέμηση της ανεργίας, συνιστώ στον υπουργό Εργασίας και μεγάλο «αντιστασιακό» κατά τις συζητήσεις με την τρόικα όσον αφορά στον 13ο και 14ο μισθό στον ιδιωτικό τομέα, να αποκαταστήσει την τάξη στη διαχειριστική αρχή του υπουργείου του και να της επιτρέψει να εργαστεί με ιδιωτικά κριτήρια. Επίσης, του συνιστώ να μην στείλει την γάτα του για να ενημερώσει σχετικά με την ανεργία τους καινούργιους (άσφαιρους) επιτρόπους.
(ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

Το Ελληνικό πρόβλημα και οι «παπαγάλοι» των ξένων ...

Γράφει ο Δημήτρης Γκίκας*

-

Καθόσον δεν είμαι πολιτικός, βλέπω τα πράγματα από μια πιο αποστασιοποιημένη σκοπιά. Μου δημιουργεί, λοιπόν πολλά ερωτήματα ο τρόπος που η σημερινή κυβέρνηση αντικρίζει τη λειτουργία της δημοκρατίας στη χώρα. Ο πρωθυπουργός ζητά ενότητα και στήριξη, διαβάζουμε, κι όχι διαφορετικές φωνές. Θάνατος στον πλουραλισμό, λοιπόν... Πρέπει να στηρίξουμε όχι τη δημοκρατία, αλλά τα... λεφτά που μας δάνεισαν οι ξένοι. Διαφορετικά, η Ελλάδα έχει πρόβλημα. Τι πρόβλημα άραγε έχει η Ελλάδα σήμερα; Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα δε συμμορφώνεται με τις εντολές των ξένων... δεν στηρίζεται επαρκώς από τους ξένους... τι ακριβώς;

Το πρόβλημα είναι ότι η Ελλάδα πάσχει από πολιτική συμπεριφορά. Πρώτα από αυτή που χαρακτηρίζει την κυρίαρχη δημοσιογραφική σκέψη στη χώρα σήμερα.

Δημοσιογραφία που υπηρετεί ξένους αφεντάδες και παπαγαλίζει ξένα πρότυπα.  Προβάλλονται συμμαχίες φιλελεύθερων κομμάτων και οργανώσεων, οι οποίες συνήθως ακολουθούν το δόγμα μιας εθνομηδενιστικής πολιτικής και διακατέχονται από το σύνδρομο της έξωθεν σκέψης. Οι πολιτικοί της καρέκλας και της έξωθεν σκέψης επίσης κυριαρχούν σήμερα στην Ελλάδα. Πολιτικοί που δε γνωρίζουν από πρώτο χέρι την ιδιαιτερότητα της ελληνικής κατάστασης, παρά ακολουθούν αβασάνιστα και πιστά, τυφλωμένοι από μια ιδιότυπη ξενομανία και μιμητισμό που φτάνει στα όρια του απόλυτου θαυμασμού, κάθε προϊόν της δυτικής σύγχρονης σκέψης, που όμως τώρα τελευταία φαντάζει ψεύτικη. Δε λείπουν οι φωνές που μιλούν για διαφορετικά πλέον μοντέλα σκέψης, ακόμη και στο οικονομικό ζήτημα που κυριαρχεί πλέον στην παγκόσμια πολιτισμική σφαίρα.

Μεγάλο πρόβλημα της σύγχρονης δυτικής σκέψης είναι ότι, στο βωμό μιας κοντόφθαλμης πολιτικής, η οποία, ως σύνηθες όραμα έχει μόνο την εξασφάλιση οικονομικών συμφερόντων, έχει χάσει τη δυνατότητα να ερμηνεύει ιστορικά και πολιτικά τα τεκταινόμενα. Μόνον έτσι μπορεί να ερμηνευθούν προτροπές του τύπου «οι ΗΠΑ πρέπει  να συνεργαστούν στενά με έθνη όπως η... Τουρκία, ώστε να χτίσουν τη λεγόμενη «ευρύτερη Δύση» (sic)!!  Ανίκανη να αντιμετωπίσει τα συστημικά προβλήματα που τελικά έχουν αρχίσει να διαφαίνονται έντονα, προσεταιρίζονται όποιον βρουν, ακόμη και εταίρους με πολλαπλές αντιθέσεις πολιτισμικής φύσης, αρκεί να υπηρετούνται τα εντελώς στενόμυαλα σχέδια και οι επιδιώξεις, κυρίως οικονομικής φύσης.

Η σύγχρονη οικονομική σκέψη, με τη σειρά της,  στηρίζει μια απάνθρωπη μηχανή, απρόσωπη και υλιστική. Κυριεύει την ίδια την κοινωνία, περιθωριοποιεί την εθνική ιδιαιτερότητα, εξαθλιώνει και απαξιώνει τον άνθρωπο, θυσιάζοντάς τον όχι για το κοινό καλό αλλά για το συμφέρον κάποιων λίγων και των κεφαλαίων τους.

Το πρόβλημα, λοιπόν δεν είναι η κρίση χρέους. Είναι η κρίση πολιτισμού. Και το πρόβλημα αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα δεν είναι οτι οι σκεπτόμενοι πολίτες και διανοούμενοι επιθυμούν πραγματικά να γυρίσουν στη δραχμή ή να φύγει η χώρα από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Το πρόβλημα είναι πως η Ευρωπαϊκή Ένωση, από μια προσπάθεια συνασπισμού πολιτικής κυρίως φύσης και με όχημα μια κοινή πολιτισμική πορεία διαχρονικά, κατάντησε μια μεγάλη τράπεζα που καταλαβαίνει μόνο από οικονομική πρόοοδο και ευημερία.

Υπάρχουν όμως και οι απλοί πολίτες, οι πνευματικοί άνθρωποι (όχι απαραίτητα προβεβλημένοι από τα μέσα που ενημερώνουν την άκριτη... μάζα, όπως μάλλον θεωρούν όλους μας) που αντιτίθενται σε τέτοιες καταστάσεις και τέτοια προϊόντα σκέψης. Που δε θεωρούν κάθε τρόπο λύσης που προτείνεται έξωθεων εξ ορισμού καλό. Που δίνουν ιδιαίτερη βαρύτητα στον πατριωτικό τρόπο πολιτικής σκέψης και δράσης και προάγουν διαφορετικά πολιτισμικά πρότυπα ανθρώπινης δραστηριότητας που δε βασίζονται μόνο στην οικονομική δήθεν ευημερία.

Αν, λοιπόν οι ξένοι κάνουν λόγο, ανοιχτά πλέον, για επιβολή ιδιότυπης οικονομικής κατοχής στη χώρα που γέννησε το Δυτικό πολιτισμό, πώς δεν αντιλαμβάνονται οι δικοί μας... φωστήρες ότι αυτό εξαγριώνει κάθε λογικό άνθρωπο που πιστεύει σε αξίες και ιδανικά, όπως δημοκρατία και ελευθερία; Αν οι ξένοι απειλούν εμμέσως με χρεοκοπία και δηλώνουν «έτοιμοι», γιατί νομίζουν ότι ο κάθε έλλογος νους αυτής της χώρας, ακόμη και απλός πολίτης, «τρώει» τούτη την κενή απειλή, όταν γνωρίζει όποιος διαθέτει έστω μια στάλα λογικής, τι θα σημάνει η χρεοκοπία για τη... Γερμανία, για παράδειγμα, αν χάσει περίπου το 20% της αγοράς των εξαγώγιμων προϊόντων τους, που αποτελεί σήμερα η Ελλάδα; Για τόσο ανόητους μας έχουν; Αν οι ξένοι χάνουν την υπομονή τους με το ελληνικό πολιτικό σύστημα, πόσο υπομονή πρέπει να διαθέτουν οι Έλληνες που «πληρώνουν τη νύφη», διαπιστώνοντας ότι τα μέτρα που παίρνουν οι ξένοι δεν αποδίδουν, απλούστατα διότι τα έχουν λάβει δίχως ιδιαίτερη γνώση της ελληνικής πραγματικότητας. Είναι σα να προσπαθείς να ντύσεις μια γυναίκα μικρού μεγέθους  με φόρεμα σε μέγεθος  extra large. Όσο και να τεντώσεις τη γυναίκα, όσο και να μικρύνεις το φόρεμα, τούτο θα είναι πάρα πολύ μεγάλο για να φορεθεί...

Δύο πράγματα οφείλουμε να παραδεχτούμε. Πρώτον, ότι η εξυγίανση της χώρας, η αλλαγή νοοτροπίας και οι μεταρρυθμιστικές προσπάθειες πρέπει σήμερα να αποτελούν βασικό στοιχείο αναφοράς σε κάθε πολιτική δραστηριότητα. Δεύτερον, ότι το κοινοβουλευτικό σύστημα όπως αυτή τη στιγμή δραστηριοποιείται στη χώρα, βρίσκεται όντως σε πραγματική κρίση. Όταν υποψήφιος πρόεδρος κόμματος εξουσίας και υπουργός Οικονομικών της χώρας υιοθετεί συνθήματα που αντικρίζουν την πολιτική ως ποδόσφαιρο. Όταν υποψήφιος πρόεδρος ενός κόμματος εξουσίας παραδέχεται δημόσια ότι δεν είχε διαβάσει αυτό που ψήφισε, αλλά πως ουσιαστικά υιοθέτησε πρακτική προβάτου που ακολουθεί τον ποιμένα και δε συνοδεύει τούτη την παραδοχή του με ταυτόχρονη παραίτησή του από την πολιτική του σταδιοδρομία, αυτό δείχνει πολλά για την ποιότητα του πολιτικού μας βίου.

Προσοχή όμως: κάθε γενίκευση βλάπτει. Δεν είναι όλοι έτσι. Το πολιτικό σύστημα της Ελλάδας δεν είναι διαφορετικό από αντίστοιχα των Ευρωπαίων εταίρων μας, κι ας προσπαθούν τα ξένα «παπαγαλάκια» να μας πείσουν για το ακριβώς αντίθετο. Διότι είναι τα ίδια τα παπαγαλάκια που μας «προτείνουν» νέες... συνιστώσες φιλελεύθερου χώρου, φωνάζοντας στα... παλιομοδίτικα, κατ’ αυτούς, πολιτικά σχήματα «για όνομα του θεού, φύγετε!» (για όνομα του όποιου θεού πιστεύετε εσείς, σταματήστε να... παπαγαλίζετε, λέω εγώ), που... απειλούν ότι η Ελλάδα θα χρεοκοποήσει, αν οι Έλληνες δεν φροντίσουν να μειώσουν το βιοτικό τους επίπεδο για να πάρουν οι ξένοι τα λεφτά τους πίσω, σαν να είναι όχι πολιτικοί Εταίροι, αλλά... τράπεζα! Είναι τα ίδια τα παπαγαλάκια που, με λόγο εθνομηδενιστικό, απαξιώνουν κάθε κίνηση αντίθεσης στην παγκοσμιοποίηση, θεωρώντας την τελευταία ως αναπόφευκτα συνδεδεμένη με την εξέλιξη της τεχνολογίας και μόνο.

Αποσιωπούν όμως τα παπαγαλάκια αυτά ότι η παγκοσμιοποίηση λαμβάνει ευρύτερα πολιτισμικές διαστάσεις και δεν διαθέτει μόνο οικονομική ή τεχνοκρατική διάσταση κι ότι αυτό, στο οποίο αντιτίθενται πολλοί πραγματικοί διανοούμενοι και πνευματικοί άνθρωποι (κι όχι απλοί «παπαγάλοι» και μιμητές σαν του λόγου τους) είναι η πολιτισμική εξομοίωση που επιθυμούν να επιβάλλουν οι ευαγγελιστές της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας, θέτοντας τα οικονομικά τους προνόμια και συμφέροντα στην κορυφή των δραστηριοτήτων τους και ρίχνοντας στη  φωτιά της απάνθρωπης οικονομικής εκμετάλλευσης όχι μόνο τους αδύναμους, αλλά και εκείνους που προσφέρουν διαφορετικά πολιτισμικά πρότυπα. Για το λόγο αυτό τους ενοχλεί ο εκκλησιαστικός λόγος της Ορθοδοξίας, που πρεσβεύει μια τελείως διαφορετική κουλτούρα απ’ αυτή που τους μάθανε στα ξένα σχολεία που φοίτησαν.

Τους ενοχλεί η εθνική ιδιαιτερότητα, που τη θεωρούν «επαρχιώτικη», επειδή δε συνάδει με τις... αστικές μεγαλομανίες που απόκτησαν στην αλλοδαπή. Τους ενοχλούν οι πολυφωνίες στο πολιτικό επίπεδο, καθόσον μάλιστα δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να... ταξινομήσουν  τις πολιτικές παρατάξεις στην Ελλάδα (αφού το πρότυπό τους, οι ΗΠΑ, δε διαθέτουν ουσιαστικά καν παρατάξεις, ενώ η όποια πολυφωνία υπάρχει μεταξύ των δύο κομματικών μηχανισμών εξουσίας εξαντλείται στον τρόπο χρήσης των οικονομικών τους πόρων και εκμετάλλευσης των... δήθεν συμμμάχων τους). Τους ενοχλούν οι πνευματικοί άνθρωποι που εκφράζουν μια διαφορετική θέση από τη δική τους.

Πράγματι, η Ελλάδα χρειάζεται λύσεις στα προβλήματά της και μεγάλες αλλαγές. Λύσεις όμως που απλώς μιμούνται ξένες συνταγές και αλλαγές που οδηγούν σε μιμητικό τρόπο συμπεριφοράς κάποιων άλλων ούτε δυνατές είναι, ούτε ευκταίες. Η δική μας παράδοση και ιστορία μπορεί να μας προτείνει λύσεις, μπορεί να προάγει αλλάγες που θα διαθέτουν ουσιαστικό χαρακτήρα και θα είναι βιώσιμες. Αρκεί να πάψουμε να ακούμε τους παπαγάλους και βλέπουμε μόνο το χρήμα...

*εκπαιδευτικός

 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)