Ο Ελληνισμός ενάντια στη μιζέρια

Όταν βλέπεις την κοινωνία της μιζέριας που επέλεξε να επιβιώσει με τον πιο αισχρό τρόπο λες και βρισκόμαστε σε κατεχόμενη κατάσταση όπου κάθε παράλογη κίνηση δικαιολογείται από τις αρχές ενός θεάτρου εντυπώσεων με την αιώνια ελπίδα ότι τα πράγματα θα πάνε καλά μέσω του δογματισμού, του μηδενισμού, αναρωτιέσαι πόσο μακριά βρίσκεται από τα πρότυπα του Ελληνισμού που ήταν πάντα γενναιόδωρος κι εξωστρεφής. 

ΔΗΜΑΡ: Διαρροές Ευρωπαίων προκαλούν το δημόσιο αίσθημα.

«Οι ανώνυμες διαρροές από τις Βρυξέλλες και οι δηλώσεις ευρωπαίων αξιωματούχων προκαλούν το δημόσιο αίσθημα και επιβαρύνουν το κλίμα της διαπραγμάτευσης, σε μια περίοδο, μάλιστα, που η ελληνική κοινωνία έχει εξαντλήσει τα όριά της», διαπιστώνει η ΔΗΜΑΡ, στον απόηχο ανώνυμων αναφορών περί συμφωνίας με την Ελλάδα μετά τις... διακοπές του σκι.  

Συνολική απαξίωση του Νότου

Σε αντίθεση, όμως, με την Αθήνα, τη Λισαβόνα, τη Μαδρίτη και τη Ρώμη, υπάρχουν οι εντός αλλά και εκτός Ευρωζώνης χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, που μόνον αναβάθμιση του χαμηλού βιοτικού τους επιπέδου προσδοκούν αν προσδεθούν στο άρμα της Γερμανίας.
Επιπλέον η γεωγραφική εγγύτητα των χωρών αυτών με την παραγωγική βάση της Γερμανίας επιτρέπει μια επικερδή για τη γερμανική πλευρά γεωγραφική ανακατανομή δραστηριοτήτων χωρίς να τίθεται το δίλημμα της αποβιομηχάνισης.
Ηδη, έχουμε μπροστά μας το παράδειγμα της Πολωνίας, που εισπράττει σημαντικό μέρισμα από τη γερμανική ευημερία και ταυτόχρονα διαμορφώνει μια στενή ειδική σχέση με το Βερολίνο.

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ 1940 ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος

Πριν από 73 χρόνια, τον Οκτώβριο του 1940, η Ελλάδα προεκάλεσε τον θαυμασμό όλων των χωρών της υφηλίου, με την γενναία απόρριψη του ιταλικού τελεσιγράφου και την άκαμπτη άμυνά της, κατά των υπερτέρων και τελειότερα εξοπλισμένων ιταλικών δυνάμεων. Ο ελληνικός στρατός διέθετε μόνον άρτιο ορειβατικό και πεδινό πυροβολικό, τα αρίστης τεχνικής τελειότητος οχυρά της Γραμμής Μεταξά και προπαντός χαλύβδινο και ακατάβλητο φρόνημα αντιστάσεως κατά του εχθρού. 

Ο ελληνικός λαός σύσσωμος ανταποκρίθηκε στο ΟΧΙ του κυβερνήτου του και έσπευσε να πλαισιώσει τις Ένοπλες Δυνάμεις, με κάθε τρόπο. Οι στίχοι του Γιάννη Ρίτσου είναι χαρακτηριστικοί: «Οκτώβριος 1940» (απόσπασμα)

Παρέμβαση Πεπόνη για την αποχή των μηχανικών

Μετά από καταγγελίες και με διχασμένο τον τεχνικό κόσμο ...
Την παρέμβαση του Οικονομικού εισαγγελέα κ. Γρηγόρη Πεπόνη προκαλεί η αναστολή λειτουργίας του ηλεκτρονικού συστήματος για τα αυθαίρετα που σχεδίασε και λειτουργεί για λογαριασμό του υπουργείου Περιβάλλοντος το Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδας.

Σύμφωνα με ασφαλείς πληροφορίες του protothema.gr, η σχετική  επιστολή του κ. Πεπόνη εστάλη την Παρασκευή το μεσημέρι στον Πρόεδρο του ΤΕΕ κ. Χρίστο Σπίρτζη, με την οποία ζητά εξηγήσεις για την πολυήμερη αδράνεια της ηλεκτρονικής πλατφόρμας  μέσω της οποίας δηλώνονται οι αιτήσεις για την νομιμοποίηση αυθαιρέτων και εκδίδονται οι βεβαιώσεις των μηχανικών για τις μεταβιβάσεις ακινήτων.

Πριν ένα χρόνο κυνηγούσαν βουλευτές και τώρα κυνηγούν… Πακιστανούς στα πανηγύρια

Γράφει ο Γιάννης Παπαϊωάννου

Τέτοια εποχή πέρυσι οι νέοι κυνηγούσαν βουλευτές στα στενά και στις καφετέριες, γιαούρτωναν αβέρτα και παρήγαγαν event και video υλικο για μας στα social media.

Άλλες εποχές τότε. Γεμάτες χρώμα μουσική, φως, συνθήματα, συναισθήματα και ποιότητα. Μέρες γεμάτες χαρακτήρα. Μια εποχή που σε άφηνε να πιστέψεις ότι θα κυνηγούσαν κάποια στιγμή και τον τραπεζίτη ή τον πετρελαιά, τον μεγιστάνα και τον τροϊκανό. Μια εποχή που υπήρχε αντίδραση και ελπίδα.

Αναζητώντας τον χαμένο ευρωπαϊκό πολιτισμό. Η κρίση του συστήματος και τα χαρακτηριστικά της

του Ερατοσθένη Καψωμένου από το Άρδην τ. 89
Ζούμε μια περίοδο πρωτοφανούς κρίσης, ίσως την πιο κρίσιμη στην ιστορία της ανθρωπότητας. Αυτά που βλέπομε να συμβαίνουν γύρω μας ξεπερνούν τα πιο εφιαλτικά σενάρια των έργων επιστημονικής φαντασίας. Τις δυο τελευταίες δεκαετίες βρίσκεται σε εξέλιξη ένα παγκόσμιο πραξικόπημα, με στόχο την ανατροπή των κατακτήσεων και της όποιας διεθνούς τάξης κατάφεραν να παγιώσουν, στη βάση αρχών και αξιών κοινής αποδοχής, οι αγώνες κι οι προσπάθειες των ανθρώπων μέσα στους δυο τρεις τελευταίους αιώνες. Και στη θέση τους επιχειρείται να εγκαθιδρυθεί μια νέα τάξη πραγμάτων, πρωτοφανών στη νεώτερη ιστορία, που ανατρέπει πλήρως την κλασική παράδοση του ανθρωπισμού. Ένας από τους κύριους στόχους του εν εξελίξει πραξικοπήματος είναι ο πολιτισμός, όπου εφαρμόζεται μια στερεότυπη τακτική:

Θέλει αλήθεια και δικαιοσύνη η παλιγγενεσία

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ 

H κυβέρνηση μοιάζει να μη λογαριάζει το ψυχολογικό κλίμα που παραλύει τη χώρα και αποκλείει νομοτελειακά κάθε ενδεχόμενο οικονομικής ανάκαμψης. Tουλάχιστον αυτό μαρτυρεί η συμπεριφορά των κυβερνητικών MME.

Tα Δελτία Eιδήσεων, οι σχολιασμοί και οι συνεντεύξεις, σπέρνουν κάθε μέρα, από το πρωί ώς το βράδυ, τρόμο, απελπισμό, πανικό: Περικοπές μισθών και συντάξεων πάλι και πάλι και πάλι, κατάργηση επιδομάτων, αυξήσεις φόρων, έκτακτες εισφορές, χαράτσια υποχρεωτικής «αλληλεγγύης», διογκούμενα ποσοστά ανεργίας, κλεισίματος καταστημάτων, χρεοκοπίας επιχειρήσεων, ανεξέλεγκτα ωράρια, φήμες για εξαήμερη εργασία, παζάρια με την τρόικα επιβίωσης ή λιμοκτονίας. Kαι επιπλέον, διεθνής απαξίωση της Eλλάδας, χλεύη, ταπεινώσεις και εξευτελισμοί, εκτενέστατες τεκμηριώσεις αφερεγγυότητας της χώρας.

Η απαξίωση του ευρώ

Σε πρώτη ανάγνωση, είναι εντυπωσιακό: εκείνο που καμία ευρωπαϊκή κυβέρνηση δεν τόλμησε ως τώρα να πράξει δείχνει να το επιχειρεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα: να αμφισβητήσει την πολιτική ηγεμονία του Βερολίνου. Σε δεύτερη ανάγνωση, όμως, είναι κατανοητό: η ΕΚΤ γνωρίζει ότι ο ρόλος της είναι ρόλος θεματοφύλακα του κοινού νομίσματος, το οποίο, ακριβώς λόγω του ηγεμονικού χειρισμού της Γερμανίας, που δεν κάνει πίσω, κινδυνεύει σήμερα περισσότερο από ποτέ. Φυσικά, το Βερολίνο δεν είναι απλός αντίπαλος: η ΕΚΤ πολύ δύσκολα θα καταφέρει κάτι ουσιαστικό ενάντια στη βούλησή του. Είναι όμως σημαντική αυτή η αντίθεση γιατί δείχνει ξεκάθαρα ότι η γερμανική πολιτική υπερασπίζεται τα εθνικά συμφέροντα της χώρας κι όχι την ίδια την Ευρώπη. Τα άλλοθι καταρρέουν ένα προς ένα.

Σκασμός οι ρήτορες, πολύ μιλήσατε

Του Θανάση Παπαδή

Το μεγαλύτερο πρόβλημα στην προσπάθεια της Ελλάδος να επιστρέψει στον ενάρετο δρόμο δεν είναι τόσο η αδυναμία των πολιτικών της να τολμήσουν εφαρμόζοντας πολιτικές που θα αλλάξουν τη δομή της ελληνικής οικονομίας, αλλά κυρίως η ρητορική που έχουν αναπτύξει οι ξένοι – κυρίως οι Γερμανοί – ενάντια στην χώρα μας.

Προς χρεοκοπία και της ελληνικής φήμης ....

“Μπορεί η ελληνική φήμη να χρειάστηκε 2.500 χρόνια για να οικοδομηθεί και να εδραιωθεί, όμως κατέρρευσε μέσα σε λίγες εβδομάδες”. Η διαπίστωση αυτή δεν είναι διόλου τυχαία. Την τεκμηριώνει ο Γουΐλλιαμ Λεμπεντέλ, εταίρος στο Διεθνές Ινστιτούτο Φήμης και σε μία εταιρεία διαχειρίσεως της φήμης που δραστηριοποιείται σε.....
παγκόσμιο επίπεδο. “Η φήμη μιας χώρας”, λέει, “δηλαδή το άθροισμα των γνωμών που εκφέρονται και ακούγονται για την χώρα αυτή, είναι ήδη σοβαρό οικονομικό και πολιτικό διακύβευμα. Ένα διακύβευμα που απλώνεται σε πολλούς χώρους και που, από τουριστικής για παράδειγμα πλευράς, σηματοδοτεί τον βαθμό ελκυστικότητας μιας χώρας”.