Όλοι δίνουν μεγάλη σημασία στην επίβλεψη ενός έργου δίχως να αντιλαμβάνονται ότι βρίσκονται ήδη στο χώρο του μετά και κατά συνέπεια μόνο διορθωτικές κινήσεις μπορούν να κάνουν. Το σοβαρό πρόβλημα εμφανίζεται όταν υπάρχουν μη αναστρέψιμες πράξεις, διότι σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει δυνατότητα διόρθωσης. Έτσι αν και είναι σημαντική η επίβλεψη δεν μπορεί να είναι θεμελιακή, και σε αυτό το επίπεδο μοιάζει με την τακτική και όχι βέβαια με τη στρατηγική. Η πρόβλεψη λειτουργεί με το αόρατο και η επίβλεψη με το ορατό. Κι αφού φαίνεται μετά δεν κρύβεται γιατί υπάρχει. Στην ουσία για να δημιουργήσεις την επόμενη πραγματικότητα, πρέπει να είσαι εξωπραγματικός για να μην είσαι εγκλωβισμένος στην προηγούμενη πραγματικότητα και αναγκαστείς να υποκύψεις σε μία πολιτική του ρεαλισμού που δεν είναι ικανή ν’ αλλάξει τα δεδομένα γιατί τα θεωρεί δεδομένα.
