Δ. Κουτσούμπας: Είμαστε 100% σίγουροι ότι γίνονται υποκλοπές. -Αν κάποιος αντικειμενικά εξετάσει την κατάσταση του ελληνικού λαού από την είσοδο της χώρας στην ΕΟΚ, θα δει ότι ζει όλο και χειρότερα.

Ο γγ της ΚΕ του ΚΚΕ, Δημήτρης Κουτσούμπας, σε συνέντευξή του στον ρ/σ 9.84, ερωτηθείς σχετικά με τις αποκαλύψεις γερμανικού περιοδικού σχετικά με τη σύνδεση της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα με υποκλοπές, είπε ότι «δεν έχουμε κανένα ερωτηματικό για το αν γίνονται παρακολουθήσεις ή όχι. Είμαστε σίγουροι 100%, χωρίς βέβαια, και εγώ που τα λέω αυτά, να έχω κανένα συγκεκριμένο στοιχείο για να πω».
«Όσο υπάρχουν ταξικές κοινωνίες, όσο υπάρχουν αντιτιθέμενα συμφέροντα που συγκρούονται μεταξύ τους, όσο υπάρχει κράτος -το κράτος από μόνο του είναι μηχανισμός βίας μιας τάξης ενάντια στην άλλη- θα υπάρχουν και όλα τα παρεπόμενα, τα συνακόλουθα, όπως είναι οι παρακολουθήσεις και οι κατασκοπείες», προσέθεσε.

Ζ-Π Φιτουσί: Το τρελοκομείο του καπιταλισμού. -«Το Θεώρημα του Φαναριού»

Όλα είναι παράλογα στον σημερινό κόσμο, γράφει ο γάλλος οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το Θεώρημα του Φαναριού - ή πώς να δοθεί τέλος στα κοινωνικά δεινά». Το αποκορύφωμα του παραλογισμού είναι η εκλογίκευση αυτών των γεγονότων, σημειώνει. Η Ευρώπη είναι κόρη της οικονομίας, αλλά είναι ένα ορφανό της πολιτικής, 

Ζούμε σε μια παράλογη εποχή, όπου η μεγαλύτερη φτώχεια συνυπάρχει με τον μεγαλύτερο πλούτο και κάθε χώρα αποτελεί ένα μικρό μοντέλο του πλανήτη, διαιρεμένη καθώς είναι σε διάφορα επίπεδα φτώχειας.

Σωτηριολογία και Δημοκρατία

ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ ΔΑΒΒΕΤΑΣ (e-typos.com)


Βλέποντας στη Λιβύη τις ισλαμικές ομάδες να παίρνουν την εξουσία, στην Τυνησία, τη Συρία και την Αίγυπτο να ’χουν εμπλακεί σε αδελφοκτόνο πόλεμο, εύλογα κανείς μπορεί ν’ αναρωτηθεί: μα, το περίφημο δημοκρατικό όραμα της Αραβικής Ανοιξης ήταν εσωτερική ανάγκη αυτών των χωρών ή επεβλήθη εκ των έξω μέσα από τα συχνά κοντόφθαλμα κι υστερόβουλα Δυτικά πλάνα πολιτικής στρατηγικής;

Γιατί για να υπάρξει Δημοκρατία χρειάζονται τουλάχιστον δύο μέρη που να συνυπάρχουν. Χρειάζεται διάλογος. Αυτός εμπεριέχει τον «Λόγο» δηλαδή τη σώφρονα συνειδητοποίηση των ανθρώπινων ορίων. Η δύναμη του δημοκρατικού διαλόγου είναι μία μορφή αλληλοσεβασμού της ετερότητας. 

Παρά τα σκληρά μέτρα οι Έλληνες ψήφισαν μνημονιακά κόμματα, λέει ο Ρομπάι .... Έφερε τη χώρα μας ως παράδειγμα προς μίμηση

«Η υπομονή απέναντι στη λιτότητα αρχίζει να εξαντλείται», εκτίμησε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Χέρμαν Φαν Ρομπάι, ο οποίος κάλεσε τις κυβερνήσεις της ΕΕ «να αναλάβουν άμεση δράση» για να προωθήσουν την ανάπτυξη και να δημιουργήσουν θέσεις εργασίας καθώς «οι χώρες της ηπείρου δείχνουν κόπωση από τα μέτρα λιτότητας».
Ο Ρομπάι έφερε την Ελλάδα ως παράδειγμα, όπου παρά τα σκληρά μέτρα λιτότητας, οι ψηφοφόροι ανέδειξαν τα κόμματα που υποστήριζαν τις δανειακές συμβάσεις με τους διεθνείς πιστωτές, υπογραμμίζοντας πως σε καιρούς κρίσης, όπως αυτούς που διανύει σήμερα η Ευρώπη, οι εθνικές κυβερνήσεις θα πρέπει να αναλάβουν κινδύνους «εντός των κομμάτων τους και προσωπικά», δρώντας με αποφασιστικότητα και υπευθυνότητα, ακόμη κι εάν δεν χαίρουν «άμεσα» της λαϊκής στήριξης.

Χάμπερμας: «Καταστροφικός ο ρόλος της Γερμανίας στην Ευρώπη» .... Δραματική προειδοποίηση για το «ξύπνημα των φαντασμάτων της Ιστορίας» από έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς πολιτικούς διανοητές

Τη δραματική προειδοποίηση ότι ο χειρισμός της ευρωπαϊκής κρίσης από τη Γερμανία «ξυπνά τα φαντάσματα της Ιστορίας» και απειλεί «να οδηγήσει σε καταστροφή» διατύπωσε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς διανοητές της Ευρώπης, ο (γερμανός) Γιούργκεν Χάμπερμας, απευθύνοντας παράλληλα έκκληση για μεγαλύτερη «αλληλεγγύη» και «περισσότερη Ευρώπη».
Ο 83χρονος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας- από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της νεομαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης- η πολιτική σκέψη του οποίου, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο βρετανικός Guardian, «συνέβαλε στη διαμόρφωση της Γερμανίας τα τελευταία 50 χρόνια», τόνισε ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία που απολαμβάνει η χώρα του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο «δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη» και ότι «ο ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή».

Η Ευρωπαϊκή κρίση, ο πολυ-πολικός κόσμος, η αβέβαιη ηγεμονία

H συνέχιση της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη αγγίζει σήμερα όλο το πολιτικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Αυτό ισχυρίζεται, όχι ο Α’ ή Β’ πολιτικός, αλλά ο οικονομικώς επικεφαλής της Ευρωζώνης, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Εν τω μεταξύ, η πολιτική συζήτηση έχει επικεντρωθεί στις οικονομικές - κοινωνικές ανισομέρειες, στις ασυμμετρίες και αποκλίσεις μέσα στην Ένωση.
Όλοι συζητούν για τον πλεονασματικό Βορρά που βρίσκεται απέναντι στον ελλειμματικό Μεσογειακό Νότο. Ή για τον βιομηχανικό - εξαγωγικό πυρήνα της ηπειρωτικής Ευρώπης, σε αντίθεση με το κυρίως χρηματοπιστωτικό οικονομικό πρότυπο των Βρετανών και μερικών μικρών χωρών, περιφερειακών ή μη (Λουξεμβούργο, Κύπρος, Μάλτα, Ιρλανδία). Ή για την υπερεπένδυση κεφαλαίων στις στεγαστικές φούσκες, τις «μητέρες» των τραπεζικών φουσκών, σε αντίθεση με τη Γερμανική εμμονή για επενδύσεις σε ενεργειακές και άλλες υποδομές, και κυρίως στην εξαγωγική βιομηχανία. Τέλος, όλοι μιλούν για την μετά το 2008 «Αμερικανική μέθοδο» καταπολέμησης της κρίσης και της ανεργίας, δηλαδή με διοχέτευση χρήματος μέσω της «ποσοτικής χαλάρωσης» (quantitative easing), που εφαρμόζει η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed), σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή περιστολή των δαπανών.

Οι οικονομολόγοι στα ΜΜΕ και η «ξεχασμένη» μαρξιστική θεωρία

Της Ελευθερίας Καρνάβου,
δρος London School of Economics, ομότιμη καθηγήτρια ΑΠΘ.

Για πολλά χρόνια τα πανεπιστήμια δίδασκαν και διδάσκουν οικονομικά που στηρίζονταν στο νεο-Κλασικό υπόδειγμα της Οικονομικής δραστηριότητας. Στο ίδιο διάστημα, η μαρξική πολιτική οικονομία παραγκωνίστηκε ως περίπου «μουσειακό» έργο, πεπερασμένης χρονικότητας, παραχθέν στο παρελθόν, ξεπερασμένο στο παρόν κατάλληλο για το περιθώριο της πανεπιστημιακής διδασκαλίας, ως εγκυκλοπαιδική γνώση, ως ιστορική επισκόπηση ή ως άλλοθι ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
Οι προσκαλούμενοι σήμερα στα ελληνικά τηλεοπτικά πάνελ οικονομολόγοι του κυρίαρχου ρεύματος, νεο-κλασικής κατά βάση θεμελίωσης, χαίρονται ιδιαιτερα για την πρόσκληση, ακόμη και όταν τους δινονται 60΄΄, μοιάζουν να μην συνειδητοποιούν την συμβολή τους στην άκρως προβληματική εκπαίδευση φοιτητών -με ημιμάθεια και συντηριτισμό- στην προώθηση μιας στρεβλής πρόσληψης της πολιτικής /οικονομικής / κοινωνικής πραγματικότητας.

Σε στρατηγικό κενό η ελληνική κυβέρνηση....

Σπύρος Γκουτζάνης
Η ισοπέδωση της Κύπρου από το δίδυμο των χριστιανοδημοκρατών Μέρκελ Σόιμπλε με την πλειοδοσία του σοσιαλδημοκράτη –και πελάτη της Μέρκελ- Στάινμπρουκ σκόρπισε ρίγη ενθουσιασμού στον γερμανικό λαό.
Είχε να νιώσει τέτοια εθνική ανάταση ο γερμανικός λαός από την εποχή που ο Χίτλερ έμπαινε στην Τσεχοσλοβακία.
Η πολιτική ισχύος και ταπείνωσης των αδυνάμων θα δώσει τη νίκη στην  καγκελάριο της Γερμανίας στις επερχόμενες εκλογές. Οι εσωτερικοί της αντίπαλοί έχουν επίσης ταυτιστεί με την πολιτική συνετισμού και τιμωρίας των «αμαρτωλών» λαών. Πίσω βέβαια από το ιδεολογικό επικάλυμμα της δήθεν προτεσταντικής ηθικής, των ενάρετων βορείων και άλλες μπούρδες κρύβεται το οικονομικό συμφέρον της Γερμανικής ελίτ και του συνδεόμενου τμήματος του διεθνούς χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και ο ριζωμένος στο κοινωνικό DNA των Γερμανών ρατσισμός της Αρείας φυλής.

Xαμένα όλα, ώρα για τόλμη....

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ  
-
Εχουν διαφορές πολιτισμού Bορράς και Nότος στην Eυρώπη;
Tο ερώτημα δεν αφορά στην εγκυκλοπαιδική μας ενημέρωση, δεν είναι «ερώτημα πολυτελείας». Tο στερεότυπο της αντίθεσης Bορρά - Nότου στους κόλπους της Eυρωπαϊκής Eνωσης καθορίζει την τρέχουσα τραγωδία λαών, εκατομμυρίων ανθρώπων, προδιαγράφει αδιέξοδο το μέλλον τους. Aν το στερεότυπο απηχεί επιπόλαιες βεβαιότητες;
Σίγουρα, Bορράς και Nότος αντιπροσωπεύουν διαφορετικές ιδιοσυγκρασίες – αλλιώς οργανώνεται η ζωή και διαμορφώνεται η ψυχοσύνθεση όταν η ηλιοφάνεια σπανίζει και ο χειμώνας πλεονεκτεί, αλλιώς όταν ο ήλιος χαρίζεται ακόμα και δέκα ώρες για περισσότερες από τριακόσιες μέρες τον χρόνο. Oμως άλλο η συλλογική ιδιοσυγκρασία και άλλο ο πολιτισμός. Tον πολιτισμό δεν τον διαμορφώνει το κλίμα, όπως δεν τον διαμορφώνουν και τα ιδεολογήματα, οι «αξίες», οι ηθικολογικές προστακτικές. Tον διαμορφώνουν οι ανάγκες, η ιεράρχηση των αναγκών:

Ούλριχ Μπεκ: «Η Γερμανία είναι ένα πολιτικό τέρας»

Τι υποστηρίζει ο γνωστός γερμανός κοινωνιολόγος στο νέο του βιβλίο «Γερμανική Ευρώπη»

-

Η κρίση στην ευρωζώνη γέννησε ένα πολιτικό τέρας: τη Γερμανία. Αυτό υποστηρίζει ο γερμανός κοινωνιολόγος Ούλριχ Μπεκ στο νέο του βιβλίο «Γερμανική Ευρώπη».

«Η νέα γερμανική ισχύς στην Ευρώπη δεν βασίζεται στη δύναμη όπως στο παρελθόν. Δεν χρειάζεται όπλα για να επιβάλει την θέλησή της στις άλλες χώρες. Δεν χρειάζεται να εισβάλει, όμως είναι πανταχού παρούσα», γράφει ο Μπεκ στη «Γερμανική Ευρώπη».

Σε συνέντευξή του προς τον «Guardian», ο Μπεκ υποστηρίζει ότι η Γερμανία προσπαθεί να δώσει ένα ηθικό μάθημα στην Κύπρο: «Ο πόνος εξαγνίζει. Ο δρόμος που περνά από την κόλαση, ο δρόμος που περνά από την λιτότητα, οδηγεί στον παράδεισο της οικονομικής ανάκαμψης», λέει. Πρόκειται για ένα πολύ γερμανικό μάθημα που απορρέει από την φιλοσοφία του Μαρτίνου Λούθηρου και του Μαξ Βέμπερ και βασίζεται στην προτεσταντική ηθική.

Το νέο στην πολιτική και στη σκέψη

«Φέρνω κάτι καινούργιο δεν σημαίνει διατυπώνω για πράγματα γνωστά γενικές θεωρίες με κάποια επίφαση πρωτοτυπίας. Σημαίνει ερμηνεύω, με τρόπο μεθοδικό και προσωπικό, στοιχεία συγκεντρωμένα από πρώτο χέρι»
Antoine Meillet 

-

Τι σημαίνει σήμερα «φέρνω κάτι καινούργιο στην πολιτική σκέψη και στην πολιτική ζωή»; Πώς μπορεί να εκφραστεί σήμερα αυτό το νέο; Η ελληνική, η διεθνής και ειδικά η ευρωπαϊκή γραμματεία είναι πλουσιότατες, από την κλασική εποχή μέχρι τώρα, κι έχουν παρουσιάσει εκπληκτικές ανακαλύψεις και θεωρίες, θεσμούς και συστήματα.
Νομίζω ότι το νέο σήμερα στην πολιτική πρέπει να διαθέτει τα εξής γνωρίσματα:

Δεν φταίει μόνο το «σύστημα»

Του Νίκου Κωνσταντάρα
Αρχίζει να διαφαίνεται ότι η κρίση που ζούμε δεν είναι μόνο οικονομική, ή πολιτική, ή και κοινωνική. Είναι και διανοητική: ζούμε σε μια σύγχυση, όπου κάθε πλευρά βλέπει μόνο αυτά που θέλει και επιχειρεί να τα επιβάλει στην πραγματικότητα, όπου βασικές έννοιες παρερμηνεύονται και διαστρεβλώνονται. Οταν ο καθένας κατασκευάζει τη δική του πραγματικότητα, όταν χρησιμοποιούμε τις ίδιες λέξεις για να πούμε διαφορετικά πράγματα, τότε το μόνο που θα μας «ενώνει» θα είναι η αντιπαράθεση - και ο διχασμός θα είναι αναπόφευκτος. Μια τέτοια διφορούμενη και επικίνδυνη έννοια είναι αυτή του «συστήματος».
Σήμερα δεν βλέπουμε ούτε άτομο ούτε κίνημα που θα μπορούσε να ενώσει τις διαφορετικές έννοιες, να πείσει τους πολίτες για το πού είμαστε, να τους εμπνεύσει για το πού πρέπει να πάμε. Εχουμε μόνο το πολιτικό σύστημα που έχουμε, και πολιτικούς που λειτουργούν μόνο μέσα στη διαρκή καταγγελία και αντιπαράθεση. Γι' αυτό φορτίζεται τόσο πολύ η συζήτηση για τις ευθύνες του «συστήματος». Οι δυνάμεις της αντιπολίτευσης καταγγέλλουν το «σύστημα» και ερίζουν για το ποια είναι η πιο «αντισυστημική».

Νεοελληνική ιδεολογική σύγχυση

Η σύγχυση ιδεών, στόχων, μέσων και σκοπών έχει πλέον λάβει ενδημικές διαστάσεις στην πολιτική έκφραση της χώρας.
Η κρίση και οι κίνδυνοί της έχουν θολώσει και αποπροσανατολίσει σχεδόν άπαντες, περίπου σε όλους τους ιδεολογικούς χώρους τα κριτήρια των οποίων έχουν υποχωρήσει ατάκτως: μεταξύ των μελών της εθνικής αντιπροσωπείας και κάτω από το βάρος των εξελίξεων, ενδεικτικά, αρκετοί «δεξιοί» έχουν γίνει «αντιευρωπαϊστές» και έχουν ενταχθεί πνευματικά στη λεγόμενη «λαική» δεξιά που παραπέμπει στο Μεσοπόλεμο, «υπερεθνικιστές», «υπερπατριώτες» δηλώνουν ότι πιστεύουν στη χούντα η οποία το 1974 έφερε τη μεγαλύτερη εθνική καταστροφή από το 1922, παλιοί (ή και αρκετά πιο πρόσφατοι) «αριστεροί» έχουν de facto εξελιχθεί σε σκληρούς νεοφιλελεύθερους, «σοσιαλιστές» τα έχουν χαμένα και αναζητούν ταυτότητα, κυβερνητικοί οπαδοί της «ανάπτυξης» ψηφίζουν τα μέτρα της πιο σκοτεινής ύφεσης…

Ευρωπαϊκά ή εθνικά;

Ηταν αναμενόμενο, δύσκολα θα μπορούσε να το θεωρήσει κανείς έκπληξη. Δηλαδή δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν πολλοί στη χώρα μας που «έπεσαν από τα σύννεφα», όταν διαπίστωσαν ότι οι Ευρωπαίοι φίλοι, εταίροι και πιστωτές μας προτίμησαν το βράδυ της Τρίτης και τα ξημερώματα της Τετάρτης να επιδοθούν και πάλι σε ασκήσεις πολιτικών ισορροπιών, αφήνοντας την Ελλάδα με το κεφάλι μέσα στο νερό.

Πολεμώντας (με δικαιοσύνη) την Μεγάλη Ιδεοληψία

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
«Δεν μπορείς να πάς κόντρα στο ρεύμα», μου είπε πει κάποτε κάποιος που είχε μελετήσει βαθιά το πελατειακό σύστημα και την διάβρωση στην οποία έχει υποβάλει την ελληνική κοινωνία.

«Για να σου δώσω να καταλάβεις», συνέχισε, «ο πόθος για διορισμό στο Δημόσιο είναι τόσο μεγάλος, που αν ο Θεός ζητούσε από κάποιον να διαλέξει ανάμεσα στο να διοριστεί το παιδί του και να πάθε καρκίνο και να μην διοριστεί και να ζήσει με υγεία πολλά χρόνια, είμαι βέβαιος ότι θα διάλεγε το πρώτο. Με τη λογική, βέβαια, του… ας τρουπώσει τώρα και αργότερα θα δούμε τι θα κάνουμε με τον καρκίνο».

Ο Ντέιβιντ ο Πετρέας: ένας Ελληνας

Tου Στεφανου Κασιματη
Επιτέλους ένα χαρμόσυνο νέο για τον χειμαζόμενο Ελληνισμό! (Εκτός, βέβαια, από τα 44 δισ., που και μόνο η σκέψη τους έχει κάνει κάτι λεβεντόπαιδα του αντιμνημονιακού αγώνα να γλυκάνουν απότομα τις τελευταίες ημέρες...) Επανέρχομαι, όμως. Λοιπόν, αρχηγός της ISAF (International Security Assistance Forces) στο Αφγανιστάν έχει πάψει να είναι προ πολλού. Ούτε και αρχηγός της CIA είναι πλέον. Ομως, ο Ντέιβιντ ο Πετρέας (θα εξηγήσω αργότερα γιατί τον λέω έτσι) ήταν, είναι και θα είναι αρχηγός στις καρδιές μας εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν! Διότι θα είδατε, φαντάζομαι, τα κορίτσια του στρατηγού, οπότε περαιτέρω τεκμηρίωση περιττεύει.

Αναζητώντας τον χαμένο μίτο

Tου Παντελη Μπουκαλα
Κατακλυσμός του Δευκαλίωνα τα γεγονότα, κατακλυσμός του Νώε τα ψευδογεγονότα, κατακλυσμός του Ωγυγου οι φήμες και τα σενάρια, κι όλα τους να παρουσιάζονται στον ίδιο τόνο, με δραματική μουσική και με ηχηρά πρωτοσέλιδα. Πού να βρεις λοιπόν βαρκούλα για να μπεις, σωσίβιο για ν’ αρπάξεις, για να περάσεις αντίπερα, σε μια περιοχή όπου να στέκεται κάπως όρθιος ο Ορθός Λόγος. Και με την Αριάδνη αγενώς παρατημένη στη Νάξο από τον ερωτύλο Θησέα, πού να βρεις μίτο, ένα νήμα γερό για να μη χαθείς μες στον λαβύρινθο και να καταφέρεις να συνδέσεις τα σενάρια με τα συμβάντα, τις δηλώσεις με τις πράξεις, τις φήμες με την αλήθεια, τις δεσμεύσεις με την αθέτησή τους, τις ιδεολογίες με την αποκρυστάλλωσή τους στην καθημερινότητα.

Κάποιος πρέπει να του μιλήσει…..για την κρίση του

Συντάκτης: Κωνσταντίνος Βλαχοδήμος (Δ.Π.)   

Καταιγίδες νόμων, πλαισίων νόμων, μνημονίων, προϋπολογισμών, PSIs, MFIs, IMFs και η λίστα δεν έχει τελειωμό με τις δημοκρατικές διαδικασίες σε γελοιοποίηση. Η κοινωνία αγωνία κάτω από μια απειλή που δεν καταλαβαίνει αλλά που η πολιτική και πνευματική της ηγεσία, που δεν εμπιστεύεται, προσπαθεί, με την χρήσει των μεγάλων ΜΜΕ, να την  πείσει ότι η μη συμμόρφωση είναι η απόλυτη καταστροφή προ των θυρών. Ακόμη και η πλειονότητα των υποτιθέμενων εκπροσώπων του έθνους βρίσκεται σε πυκνό σκοτάδι αφού δεν έχουν τις γνώσεις για να πάρουν πραγματικά υπεύθυνες θέσεις. Άλλωστε ο χρόνος που τους δίνεται για να διαβουλευτούν και να καταλάβουν την ουσία των γεγονότων είναι σχεδόν μηδενικός και τα ασφυκτικά πλαίσια κομματικής πειθαρχίας  απαγορευτικά. Η δημοκρατία έχει γίνει το σάβανο τους.

Πολιτικός φορμαλισμός και οικονομική κρίση

Για άλλη μια φορά γινόμαστε θύματα της προσπάθειας των πολιτικών μας να εξέλθουν αλώβητοι από το πολιτικό κόστος.
Ο καθηγητής του London School of Economics Νίκος Μουζέλης, στο βιβλίο που εξέδωσε το 1978 με τίτλο Modern Greece: Facets of underdevelopment, αφιέρωσε το όγδοο κεφάλαιο για να περιγράψει τον πολιτικό και τον πολιτιστικό φορμαλισμό που παρατηρούνται διαχρονικά στη νεότερη Ελλάδα και αποτελούν, σύμφωνα με την επιστημονική ανάλυση που έκανε, όψεις πολιτικής και πολιτιστικής υπανάπτυξης.
Συγκεκριμένα, αναφέρει ότι στη νεότερη Ελλάδα οι μεγάλες πολιτικές και πολιτιστικές συγκρούσεις και συζητήσεις δεν διεξάγονται πάνω στην ουσία του προβλήματος, αλλά παίρνουν κατά κανόνα φορμαλιστικό ή νομικίστικο χαρακτήρα και μετατρέπονται είτε σε σχεδόν μεταφυσικές συζητήσεις περί ελευθερίας, δημοκρατίας, σοσιαλισμού κ.ά., για θέματα δηλαδή που δεν έχουν καμιά σχέση με τα ουσιαστικά καθημερινά προβλήματα ή τις εμπειρίες των πολιτών, είτε σε λεκτικές συγκρούσεις μεταξύ πολιτικών αντιπάλων σε καθαρά προσωπικό επίπεδο.

Από τον Αϊκ στην Ανγκελα - το Δεκέμβριο του 1959, για την επίσκεψη Αϊζενχάουερ, η Αθήνα είχε πλημμυρίσει από κόσμο

Μαλούχος Γεώργιος Π.  
-
Τό 'χει δυστυχώς «η μοίρα» αυτού του τόπου: οι πιο σημαντικές διεθνείς επισκέψεις στις οποίες οι πολίτες κατεβαίνουν στους δρόμους να γίνονται από ηγέτες επικυρίαρχων δυνάμεων. Γιατί, για μία ακόμα φορά, περί αυτού πρόκειται και καλό θα ήταν να μην κοροϊδεύει κανείς τον εαυτό του με παραμύθια περί «ισότητας» και «κοινότητας» κρατών...