Για την πληροφορία στον ολοκληρωτισμό έχουμε μια πολύ παραδοσιακή
εικόνα, ταιριαστή στις δικτατορίες όπως τις στρατιωτικές ή αυτές του
πρώην υπαρκτού σοσιαλισμού. Σε αυτή την εικόνα η πληροφορία είναι
λιγοστή και ελεγχόμενη και έτσι η ανάγκη του ανθρώπου για επέκταση της
γνώσης και για επαφή δεν μπορεί να ικανοποιηθεί.
Σήμερα όμως υπάρχει ένας ολοκληρωτισμός άλλου είδους, που χρησιμοποιεί
μεγάλο πλήθος πληροφορίας ώστε να κορεσθεί η ανάγκη του ανθρώπου για
επαφή και γνώση, αλλά η πληροφορία αυτή είναι άχρηστη και παραπλανητική.
Αυτό που άλλαξε είναι η ποσότητα, αλλά όχι ο έλεγχος.
Aυτό περίπου είναι εκείνο που προέβλεπε ο Άλντους Χάξλεϊ, τον οποίο «φόβιζε
το γεγονός ότι δεν θα υπήρχε λόγος να απαγορευτεί ένα βιβλίο γιατί δεν
θα βρισκόταν άνθρωπος πρόθυμος να διαβάσει. Ο Χάξλεϊ φοβόταν εκείνους
που θα μας υπερπληροφορούσαν τόσο ώστε να καταντήσουμε πλάσματα παθητικά
και εγωιστικά. Ο Όργουελ φοβόταν ότι η αλήθεια θα φυλασσόταν μυστική. Ο
Χάξλεϊ φοβόταν ότι η αλήθεια θα πνιγόταν σε έναν ωκεανό σύγχυσης….» [1]
Το αποτέλεσμα είναι λοιπόν διπλό:



GR
FR
DE
ES
IT
RU
EU