Charlie Hebdo: Blasphemisch wie gewohnt

Wo nehmen diese Männer bloß die Kraft her? Eine Woche, nachdem Terroristen in Paris einen Anschlag auf die Redaktion von „Charlie Hebdo“ verübt und zwölf Menschen umgebracht haben, melden sich die überlebenden Zeichner und Journalisten an diesem Mittwoch mit einer neuen Ausgabe des Satireblattes zurück. Als ob nichts gewesen wäre – oder jedenfalls fast so.

Κάθε μέρα, το θρίλερ των οκτώ

Tης Mαριαννας Tζιαντζη
Μηχανικά, με βαριά καρδιά, με τη δύναμη της συνήθειας, πατάμε το κουμπί στο τηλεκοντρόλ για να δούμε το κεντρικό δελτίο. Τοπίο πριν από την καταστροφή. Λίστες, σκάνδαλα ή οσμές σκανδάλων, υποψίες, περικοπολογίες, ενώ στο τέλος, όταν πέφτουν οι διαφημίσεις, ο τηλεθεατής μένει με την εντύπωση ότι μόλις παρακολούθησε ένα εικονογραφημένο ιατρικό ανακοινωθέν. Η κατάσταση του ασθενούς παραμένει κρίσιμη, η προηγούμενη θεραπεία δεν έπιασε, χρειάζονται νέα πειραματικά φάρμακα, χωρίς να αποκλείεται και νέος ακρωτηριασμός.

Ο μεγαλύτερος εχθρός του Έλληνα είναι ο ίδιος ο Έλληνας

Το μάρμαρο που χρειαζόταν για την κατασκευή του Παρθενώνα το μετέφεραν από το βουνό της Πεντέλης με δύο μεταφορικά μέσα. Εκτός από τους δούλους χρησιμοποιούσαν και γαϊδούρια για ελκυστήρες των ογκολίθων.  Αυτά τα συμπαθέστατα  ζώα με τα χρόνια και αφού καθημερινά έκαναν το ίδιο δρομολόγιο έφταναν σε μία κατάσταση να έχουν εθιστεί κατά κάποιο τρόπο,  στο ένα και μοναδικό αυτό δρομολόγιο, Πεντέλη – Παρθενώνας και το αντίστροφο. Όταν γερνούσαν και πλέον δεν είχαν την δύναμη να τραβάνε το μάρμαρο τα εγκατέλειπαν στα χωράφια μέχρι το τέλος της ζωής τους. Η δύναμη της συνήθειας, όμως τα έκανε να ξαναμπαίνουν στο δρόμο και να κάνουν το ίδιο δρομολόγιο από  μόνα τους.  Δεν ήξεραν κάτι άλλο,  λογική δεν είχαν ώστε να κατανοήσουν ότι  η ζωή έχει και άλλους δρόμους.

Τα ά-λογα ζώα δικαιολογούνται για αυτή τους την συμπεριφορά, τα έλλογα όμως;  

Παρακολουθώντας τα γεγονότα των ημερών  ακούμε για:…

Die Macht der Gewohnheit. -Warum fällt schwer zu erkennen Was Wirklichkeit ist was Schein?

 

Warum tut es weh zu verlieren?
Was einem ja doch nicht gehört
 
Zu Stark ist die Macht der Gewohnheit
Hat sie nicht zu viel schon zerstört?