Του Χρήστου Ιακώβου
Η κρίση δεν είναι πλέον προ
των πυλών. Είναι εντός των τειχών. Πρόσωπα σκυφτά, απώλεια ακόμη και του
υποτυπώδους χιούμορ, εσωστρέφεια, ήταν κάποια από τα στοιχεία της
συμπεριφοράς των ανθρώπων που κάποιος εξόφθαλμα μπορούσε να παρατηρήσει
τις τελευταίες μέρες. Το άγχος και η ψυχολογική βία που προκαλεί ο φόβος
απόλυσης, η αποπληρωμή των οικογενειακών χρεών προκάλεσαν μία μορφή
εργασιακής σκλαβιάς, ψυχολογικά εξοντωτικής. Η οικονομική κρίση έφερε
στην επιφάνεια την εύθραυστη ευδαιμονία που μας παρέχουν οι
ψευδαισθήσεις του μοντέρνου και λουστραρισμένου μας βίου.
Η κατάσταση για τους πτυχιούχους ή «μορφωμένους» εργαζομένους είναι
πολλαπλώς δυσμενέστερη από αυτή των μη πτυχιούχων ή «αγράμματων»
εργαζόμενων. Οι δεύτεροι αμείβονται χαμηλότερα και μετά από τέσσερις και
πλέον δεκαετίες εργασίας λαμβάνουν πενιχρές συντάξεις και πολλές φορές
ανεπαρκή ιατροφαρμακευτική περίθαλψη.
