Κουλτούρα μιζέριας, κλάψα και ηττοπάθεια

Από τη μία μεριά, μιλάμε για ελπίδα, για ανάπτυξη, για πρόοδο, για εξωστρέφεια, για δυναμισμό, για άνοιγμα στον κόσμο και τις προκλήσεις του. Κι από την άλλη, ζητάμε από εκείνους των οποίων το μέλλον έχουμε ήδη ουσιαστικά στερήσει όλα αυτά να τα ξεχάσουν και να αναπτύξουν στις εξετάσεις για το πανεπιστήμιο τη λογική της φοβίας, της κλάψας, της μιζέριας – εν τέλει της ηττοπάθειας.
Εξετάζονται στην έκθεση, δηλαδή στο μάθημα που φιλοδοξεί να «μετρήσει» αυτό που έχουν μέσα τους και τη δυνατότητά τους να το εξωτερικεύσουν οργανωμένα σε λόγο. Και τι τους ζητάμε; Να καταπιαστούν με τις τεχνολογίες, αλλά να μη δουν τα θετικά, να δουν τα αρνητικά, να μην εστιάσουν στις δυνατότητες, αλλά στις φοβίες, στην κλειστότητα.
Αυτή ήταν, είναι και θα είναι η «επίσημη» ελληνική κουλτούρα: η πιο ακατάλληλη για ένα διεθνές περιβάλλον που ο δυναμισμός είναι η μόνη επιβίωση. Αυτή η κουλτούρα έχει τεράστια ευθύνη για το ότι φτάσαμε ως εδώ: είναι ακριβώς μια κουλτούρα αποκομμένη από τις εξελίξεις στον κόσμο, στερητική και περιχαρακωμένη.

Απόπειρες "Σωτηρίας" ....

ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ*(Η ΑΥΓΗ)

Όσο απαράδεκτο είναι να νομίζεις ότι ανήκεις σε έναν λαό που ξεχωρίζει κατά την ανωτερότητά του από τους άλλους λαούς, εξίσου επικίνδυνο είναι, έχοντας αδιαφορήσει για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου, να αφεθείς, χωρίς ψυχή, να χαθείς μέσα στον χυλό της ολότητας.

Μια φράση, που η παρούσα πολιτική ηγεσία δεν παύει να διατυπώνει σε κάθε ευκαιρία είναι: «δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας μας πέρα από την υπόδειξη των δανειστών μας». Η κατάσταση, αναμφιβόλως, στην οποία έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια ο τόπος μας είναι δύσκολη μέχρις απελπισίας -αδιέξοδη, ας το δεχθούμε......

Η χώρα στα νύχια των κερδοσκόπων ....

Γράφει ο Γιώργος Δελαστίκ στο ΕΤΗΝΟΣ

-

Στα δικαστήρια ως κατηγορούμενη κινδυνεύει να βρεθεί σύντομα η ελληνική κυβέρνηση από ορισμένους κατόχους κρατικών ομολόγων της χώρας μας που υπάγονται σε ξένο δίκαιο - και μάλιστα με σίγουρη εκ των προτέρων την καταδίκη της! Την Ελλάδα θα καθίσουν στο σκαμνί του κατηγορουμένου μερικοί από τους πιο επιθετικούς κερδοσκοπικούς οίκους διαχείρισης κεφαλαίων οι οποίοι αρνούνται κατηγορηματικά να συμφωνήσουν σε δήθεν εθελοντικό «κούρεμα» των ομολόγων τους και απαιτούν να τα πληρωθούν στο 100% της αξίας τους.

Κάποιοι από τους κερδοσκοπικούς αυτούς οίκους ανήκουν στους αποκαλούμενους «γύπες των αγορών» που ειδικεύονται στην κατασπάραξη των «κουφαριών» χρεοκοπημένων αγορών. Αγοράζουν δηλαδή ομόλογα χωρών που βρίσκονται στα πρόθυρα της χρεοκοπίας σε πολύ χαμηλές τιμές, καθώς όλοι οι συνήθεις κάτοχοι τέτοιων ομολόγων θέλουν να τα ξεφορτωθούν πουλώντας τα όσο όσο, και στη συνέχεια απαιτούν να πληρωθούν το 100% της αξίας τους, αποκομίζοντας υπερκέρδη.

Ακούγοντας τους Μέρκελ, Σόιμπλε και Τόμσεν .....

Tου Σταύρου Λυγερού (kathimerini gr)

-

Μέχρι πρότινος, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και οι άλλοι του ευρωιερατείου καλλιεργούσαν με τις δηλώσεις τους την εντύπωση ότι η Ελλάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη. Οι εγχώριοι υποστηρικτές του Μνημονίου, μάλιστα, εκμεταλλεύονταν το καλλιεργούμενο κλίμα επικείμενης αποπομπής για να εκβιάσουν την κοινωνία να ανεχθεί μια πολιτική η οποία παράγει ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια.

Τώρα που οι υπογραφές έχουν μπει και οι ψηφοφορίες έχουν ολοκληρωθεί, όπως ακριβώς επεδίωκαν η τρόικα και η κυβέρνηση Παπαδήμου, τώρα που η Ελλάδα έχει για τα καλά δεσμευθεί στον δρόμο της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου, η ρητορική του ευρωιερατείου άλλαξε. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε δηλώνουν ότι η εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν καταστροφική για το ευρώ κι ότι ουσιαστικά δεν ετέθη ποτέ τέτοιο ζήτημα.

Πότε έλεγαν την αλήθεια; Ο καθένας διαλέγει ό, τι βολεύει το ιδεολόγημά του, αλλά είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι οι δηλώσεις που αντανακλούν την πραγματικότητα είναι οι τωρινές. Οι λόγοι είναι δύο:

Αυτοί θα παν «αδιάβαστοι». Να τσακισθούν πριν στείλουν την πατρίδα «αδιάβαστη». .....

Του Στέλιου Παπαθεμελή 
 Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης 

         Ο ελληνικός κόσμος, έχει περάσει εξίσου κακές ή και χειρότερες εποχές. Το ζητούμενο είναι η στάση ζωής του λαού. Η άρνησή του να γονατίσει. Στον «Κλέφτη», του Ραγκαβή (1809-1892) αποτυπώνεται η επική εξέγερση της ψυχής του Ελληνισμού:

«Μεγάλοι έμποροι πωλούν
τα έθνη σαν κοπάδια.
Την γην προδίδουν και γελούν.
Εδώ όμως άρματα λαλούν
 στ’ απάτητα λαγκάδια».

         Θα ήταν έξοχο να μπορούσαμε να το πούμε και για το σήμερα…

         Αμετάλλαχτοι στους αιώνες οι αναίσχυντοι έμποροι των εθνών, είτε τους βιογραφεί ο Παπαδιαμάντης στο ομώνυμο μυθιστόρημά, είτε τους ανατέμνει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας». Εκεί, ο απαίσιος Σάυλοκ δανείζει «επί σώμασι», όπως στην προ Σόλωνος εποχή και εάν δεν του καταβληθεί το ποσόν στην τακτή ημερομηνία «θα αφαιρέσει μίαν λίβραν κρέατος από το σώμα» του οφειλέτη. Η ελληνική απάντηση στους εμπόρους των Εθνών είναι «τ’ άρματα», δηλαδή ο δυναμισμός. Το μέγα δυστύχημα θα είναι «εκεί που οι καπεταναίοι κρεμούσαν τ’ άρματα, [να] κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια», καθώς δεν φαίνονται καπεταναίοι...

          Ευτράπελα καραγκιοζλίκια διαδραματισθήκαν στο Κοινοβούλιο όπου αυτοί όπου υπερψήφισαν Μνημόνια, δανειακές και λοιπά τερατουργήματα σήκωσαν ξαφνικά κεφάλι για ελάσσονα και συντεχνιακά, ενώ σιωπούν για τα μεγάλα και ουσιώδη.

         Οι «πρωτοκλασσάτοι» της συμφοράς γίνονται καταγέλαστοι. Ο ένας παριστάνει τον μακελάρη. Οι άλλοι αν και δεν διάβασαν το μνημόνιο, το φέσωσαν στον κοσμάκη και το υπηρετούν λόγω έργω και διανοία.

         Ο Σημίτης του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού έστειλε «χρησμό» από το Βερολίνο στον δεινά χειμαζόμενο, και εξαιτίας του, ελληνικό λαό ότι  «ήταν πολιτικά μοιραίο λάθος το μνημόνιο»! Καλά  κρασιά!

         Ο διοικητής της ΤτΕ δηλώνει «εκ του μακρόθεν εστώς» ότι «η πορεία προς την κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να είχε ανακοπεί».       

         Και γιατί δεν την ανέκοψαν;
         Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!

         Ο ΓΑΠ υπείκων στα κελεύσματα εξωελλαδικών κέντρων και αλλοτρίων συμφερόντων και διασύρων urbi et orbi τους Έλληνες ως διεφθαρμένους, τεμπέληδες και άχρηστους, απρόθυμος να διαπραγματευθεί, αλλά ολοπρόθυμος να υποκύψει στις σαδιστικές αξιώσεις των δανειστών, τις απεδέχθη αμαχητί, υποθηκεύοντας στο διηνεκές το μέλλον της χώρας.

         Η κατεχόμενη Ελλάδα, επί 28 μήνες, με την αδρή συνδρομή του πολιτικού της προσωπικού, χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο στο πρόγραμμα, για μετάλλαξη μιας χώρας του πρώτου κόσμου σε τριτοκοσμική.

         Το Μνημόνιο απέτυχε οικτρά. Εκ γενετής καταδικασμένο να αποτύχει. Εξ ορισμού ως συνταγή, αλλά και ως πρακτική εξοντωτικής λιτότητας. Η ανελέητη ύφεση, στράγγισε και την τελευταία ρανίδα του οικονομικού αίματος της κοινωνίας μας. Το παραδέχεται και ο Ράϊχενμπαχ: «Οι Έλληνες έχουν υποστεί μεγάλες θυσίες και η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτήν τη στρατηγική. Το βάρος στο διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων είναι διπλάσιο σε σχέση με των Πορτογάλων και τριπλάσιο σε σχέση με των Ισπανών, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την καταβαράθρωση της ζήτησης». (Δήλωση στο ΕΒΕΑ/ 19/1/12). Βέβαια άλλα λέει και άλλα πράττει.

          Όταν σκάζουν οι κεδροσκοπικές φούσκες οι τράπεζες βρέξει-χιονίσει κερδίζουν. Χάνουν μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικροκαταθέτες και άνεργοι. Αυτό ζούμε.

          Μας εκβιάζουν, ή υπογράφετε τα νέα μνημόνια, ή σας περιμένει Αρμαγεδδών=έξοδος από το ευρώ. Όμως τον Αρμαγεδδώνα τον βιώνουμε ήδη μέσα στο ευρώ.

          Η δραχμή, μας στάθηκε 3.000 χρόνια. Δεν μας πρόδωσε αυτή. Το ευρώ μας πρόδωσε…  

http://www.papathemelis.gr/

Η Ισπανία μπορεί να ζήσει χωρίς πλοία, δεν μπορεί όμως να ζήσει χωρίς τιμή ....

Περσινό άρθρο του κ. καθηγητή Χρίστου Γούδη για τα Ίμια

-

ΙΜΙΑ – Δεκαπέντε (+1) χρόνια μετά

Θα καταθέσω σήμερα μερικές αράδες που έγραψα τότε, την σκοτεινή εκείνη νύχτα των Ιμίων, του Ιανουαρίου του 1996, τότε που κάποιοι από τον χώρο του Αθηναϊκού Τύπου τις έκριναν πολύ αιχμηρές για να τις δημοσιεύσουν. Φοβούμαι πως σήμερα ηχούν πολύ ευγενικές…

«Σε κάποια από τις πολυτάραχες στιγμές της ισπανικής ιστορίας ένας Ισπανός ναύαρχος, αν και βρέθηκε σε εμφανώς μειονεκτική θέση μπροστά στη μεγαλύτερη ναυτική ισχύ του αντιπάλου του, προτίμησε να μην αποφύγει την ναυμαχία λέγοντας: “Η Ισπανία μπορεί να ζήσει χωρίς πλοία, δεν μπορεί όμως να ζήσει χωρίς τιμή”. Σε αντίθεση με τον Ισπανό ομόλογό τους οι Έλληνες “ναύαρχοι” φαίνεται να πιστεύουν ότι η Ελλάς μπορεί να ζήσει χωρίς τιμή.

Αυτό απέδειξε η πρόσφατη κρίση με την Τουρκία στα Ίμια, που είχε σαν αποτέλεσμα την αποκάλυψη του μεγέθους της κατάπτωσης και της παρακμής της άρχουσας τάξης στην Ελλάδα. Μετά από το σοκ της πολύπλευρης ήττας φάνηκε καθαρά, τόσο η ανικανότητα μια μικροπολιτικής ηγεσίας να αποκρύψει ακόμη και την ανικανότητά της, όσο και η ανικανότητα μιας δονκιχωτικής στρατιωτικής ηγεσίας να νιώσει την ταπείνωση στην οποία οδήγησε τις ένοπλες δυνάμεις και τον ελληνικό λαό στο σύνολό του. Και πάνω απ’ όλα μετέτρεψε μιαν ασήμαντη μέχρι χθες βραχονησίδα σε παγόβουνο έτοιμο να βυθίσει το ακυβέρνητο πλοίο που πλανάται στην ταραχώδη θάλασσα του Αιγαίου. Γιατί τα Ίμια είναι παγόβουνο ή ακριβέστερα η κορυφή του παγόβουνου. Η εμφανής άκρη μιας κατάπτωσης βαθύτερης, ευρύτερης και συγκλονιστικότερης. Και του Αιγαίου τα νερά, ένας καθρέφτης για να δει επιτέλους η σύγχρονη Ελλάδα το πρόσωπό της χωρίς αυταπάτες, χωρίς ψιμύθια. Να δει πού την οδήγησε ο μακρόχρονος λαϊκισμός μιας αμοραλιστικής πολιτικής ηγεσίας που τους τελευταίους έκανε πρώτους και τους πρώτους έσχατους. Όχι μέσα από μια χριστιανική ηθική ανθρώπινης μικρότητας μπροστά στο ιερό, αλλά μέσα από μία συμπλεγματική συμπεριφορά ισοπέδωσης θεσμών, αξιών, και ιεραρχιών. Και όταν ήρθε η ώρα της κρίσεως, οι έσχατοι που είχαν βρεθεί πρώτοι έδειξαν το πραγματικό τους μέγεθος και ξαναέγιναν έσχατοι. Και μαζί τους στο δικό τους βυθό συμπαρέσυραν την ψευδαίσθηση της ελληνικής υπερηφάνειας.

Και τώρα ποιός θα διαχειρισθεί την κρίση; Τί πρέπει να γίνει; Γιατί αυτό το σύστημα που μέσα στα τελευταία χρόνια δομήθηκε, αναδομήθηκε, ετεροχρονίσθηκε, δωροδοκήθηκε, διασωληνώθηκε και γαλουχήθηκε με αερολογίες, ταχυδακτυλουργίες και βυθιότητες, καλείται να αντιμετωπίσει μιαν ανελέητη εξωτερική πίεση. Οι βάρβαροι κτυπούν ή μάλλον κλωτσούν την πόρτα μας. Και όταν ανυποψίαστοι οι “ταγοί” βγαίνουν στο “παράθυρο” δέχονται ηχηρά ραπίσματα που επί του παρόντος τουλάχιστον, μας τα εμφανίζουν σαν μέρος του αθώου – αν και αγροίκου – αγελαίου παιχνιδιού του “μπιζ”. Και μας προτείνουν και λύσεις. Ήδη διπλωματικοί κονδυλοφόροι, αντάξιοι απόγονοι της φαναριώτικης ψυχοσύνθεσης, άρχισαν να αρθρογραφούν. Και ψύχραιμοι “καθώς πρέπει” πολιτικοί μάς νουθετούν. Και τί μας λένε πίσω από τα φραστικά κορδελάκια τους; Να αναχθεί ο ραγιαδισμός σε επίσημη πολιτική γραμμή της χώρας και να παραχωρηθούν ανταλλάγματα για να εξευμενιστούν οι Τούρκοι. Μην τρομάζετε συνέλληνες. Συγκυριαρχία στο Αιγαίο, στην Κύπρο και στη Θράκη θα φέρει την ειρήνη, τον τουρισμό, την εκμετάλλευση των κοιτασμάτων του πετρελαίου, την ευημερία σε μας και στους γείτονες. Μην ακούτε τις σειρήνες των πολεμοκάπηλων, των πατριδοκάπηλων και των θερμοκέφαλων. Πόλεμος σημαίνει αίμα, χρήμα, θυσίες, αξίες, ηθικό, ψυχή. Σημαίνει ανάταξη δυνάμεων, ανάληψη της εξουσίας από τους ικανούς, τους πρώτους, κράτος δικαίου, ιεραρχίες, αξιοκρατική παιδεία, ανθηρή οικονομία, προσπάθεια, κόπους, ιδρώτα. Για τέτοια είμαστε τώρα; Για μερικούς βράχους θέλετε να δείτε τα παιδιά σας τυλιγμένα σε πανιά, αυτά τα μπλε και άσπρα, σημαίες ή δεν ξέρω τι άλλο; Τί είναι οι βραχονησίδες; Έρμα είναι, πετάξτε τα για ν’ ανέβει ψηλά το αερόστατο που λέγεται Ελλάς.

Έχουν δίκαιο; Εκφράζουν άραγε την πλειοψηφία των σημερινών Ελλήνων; Θα πορευτούμε λοιπόν στο μέλλον “χωρίς λύπη, χωρίς αιδώ” και “χωρίς τιμή”. Ίσως, για να μην πω “φοβούμαι πως ναι”. Θα πρέπει όμως να μετρηθούμε. Έτσι μας λένε πως είναι οι Δημοκρατίες. Θα πρέπει να ψηφίσουμε και η μειοψηφία να υπακούσει στις επιταγές της πλειοψηφίας. Αν είμαστε μειοψηφία θα το κάνουμε. Ας μας δώσουν λοιπόν την πολυτέλεια ενός Δημοψηφίσματος μέσα στις τόσες και τόσες εκλογές που τόσο άφθονα έχουν σφραγίσει τη ζωή μας σε καθημερινή σχεδόν βάση. Ψηφίζουμε συνέχεια και για όλα. Ας ψηφίσουμε και γι’ αυτό το έστω “ασήμαντο” θέμα. Γιατί υπάρχει και η άλλη λύση: Φωτιά και τσεκούρι στους προσκυνημένους, στα τρωκτικά, στις μαϊμούδες, στους σαλίγκαρους και σε όλους τους τραβεστί-τιτουλάριους που έχουν μετατρέψει τους νόμους σε διαπλεκόμενους υπονόμους, και αυτό που κάποτε λέγαμε Ελλάδα σε κήπο αναρριχητικών φυτών. Φωτιά και τσεκούρι στον Τούρκο και σε κάθε Τούρκο που μιλά ελληνικά και δηλώνει Έλληνας. Και ό,τι γίνει, και όπως έρθει, και ό,τι μείνει. Ό,τι κι αν γίνει, κι ό,τι κι αν μείνει θα’ χει τουλάχιστον τιμή και θα πορεύεται με το κεφάλι ψηλά. Κι όταν το κεφάλι μείνει ψηλά, θα μείνουν πολλά και θα γίνουν πολλά. Και δεν θα ντρέπεται κανείς που γεννιέται Έλληνας».

Αυτά έγραφα τότε τις μέρες της κρίσης των Ιμίων, κάτω από την φόρτιση των γεγονότων. Δεκαπέντε χρόνια μετά η Ελλάδα παραμένει ένα φρούριο πολιορκημένο που μέσα του αλωνίζει ελεύθερος ο εχθρός. Τα ερωτήματα, οι απορίες, η απογοήτευση για τον ρόλο που συνεχίζουν να διαδραματίζουν (ή μήπως να διακωμωδούν;) οι ταγοί μας συνεχίζουν να πλανώνται. Ποιός ή ποιοί σχεδιάζουν, τί και γιατί και πότε; Ποιός ή ποιοί στοχεύουν στον επηρεασμό του τρόπου με τον οποίο προσλαμβάνουμε την πατρίδα μας, και πώς και με ποιούς μεθοδεύουν τον εθνομηδενισμό μας; Σε αυτή την σκοτεινή υπόθεση ενός υφέρποντος αφελληνισμού ποιοί είναι οι πράκτορες και ποιοί οι κρετίνοι; Ποιοί είναι αυτοί που διαμορφώνουν καταστάσεις τέτοιες, ώστε την ώρα της κρίσεως να μας αναγκάζουν να ψελλίζουμε ότι «η Κύπρος είναι μακριά» αντί να βλέπουμε ότι «η Κωνσταντινούπολη είναι κοντά»;

Το πόσο κοντά είναι η Κωνσταντινούπολη, μας το υπενθυμίζει κατά ένα περίεργο τρόπο, η κατάληξη της κρίσεως των Ιμίων. Τρεις Έλληνες αξιωματικοί, πιστοί στο καθήκον τους, έσωσαν την τιμή των όπλων χάνοντας τη ζωή τους από την πτώση του ελικοπτέρου τους, κατά την διάρκεια της αναγνωριστικής πτήσεως αυτοκτονίας πάνω από την νησίδα στην οποία είχαν αποβιβασθεί δεκατρείς Τούρκοι κομάντος (η λεγόμενη «Ομάδα Καρντάκ»). Τι συνέβη όμως στη συνέχεια με αυτούς, που τόλμησαν να πατήσουν, έστω και πρόσκαιρα, το ελληνικό έδαφος; Δέκα από αυτούς σκοτώθηκαν, όταν μετά από λίγες μέρες ανατινάχθηκε εν πτήσει το ελικόπτερό τους κατά την διάρκεια άσκησης στον κόλπο της Μαρμαρίδας, ενώ λίγο αργότερα δύο εκ των επιζώντων έχασαν τη ζωή τους σε ισάριθμα αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Τέλος, ο τελευταίος επιζών, ο αρχηγός τους, ένας ικανός Τούρκος αξιωματικός των Καταδρομών, που αποσπάσθηκε στην Γεωργία ως προσωπικό του ΟΗΕ, αμέσως μετά την επιστροφή του στην Τουρκία το 2003, δολοφονήθηκε από τρείς άγνωστους νεαρούς που του επετέθησαν με μαχαίρια στην κεντρική πλατεία Ταξίμ της Κωνσταντινούπολης…

Ο Θεός της Ελλάδος με την θεοδικία του ή η εφαρμογή της παρότρυνσης των αρχαίων προγονικών θεών μας, «συν Αθηνά και χείρα κίνει»; Εσείς να δώσετε την απάντηση. Και να μην ξεχνάτε ποτέ ότι οι Τούρκοι γνωρίζουν πολύ καλά πως σε ένα πόλεμο μαζί μας, ριψοκινδυνεύουν να χάσουν την Κωνσταντινούπολη. Το γνωρίζουν και το φοβούνται. Και ορθώς φοβούνται. Η διάβαση του Έβρου (και η ανάκτηση της Ανατολικής Θράκης) θα πρέπει να είναι ο κύριος στρατηγικός στόχος της εθνικής μας προσπάθειας, αν και όταν η ρήξη με την Τουρκία καταστεί αναπόφευκτη. Και σ΄ όποιον πει: «ου διαβατός» η απάντηση είναι μία και μοναδική, την έδωσε ο Αλέξανδρος στον Γρανικό: «διαβατέος». Από την Κωνσταντινούπολη περνά η ελευθερία της Κύπρου και η ελληνικότητα του Αιγαίου.

Ας μην αυταπατώμεθα. Η ρευστότητα ένθεν κακείθεν των συνόρων μας είναι τέτοιας έκτασης και το θράσος των βαρβάρων τόσο μεγάλο, που μια πολεμική εμπλοκή της χώρας μας στο ορατό μέλλον δεν θα πρέπει να αποκλείεται. Οι επαιτείες και οι παρακλήσεις στην Εσπερία και την αμερικανική (άγρια) Δύση δεν διασφαλίζουν την εθνική μας ακεραιότητα.

Οι Έλληνες έχουν σήμερα ανάγκη να νιώσουν περήφανοι. Στοιχειώδες χρέος των ηγετών τους είναι να αισθανθούν τον παλμό του έθνους και αντί να προσπαθούν να τον κατασβέσουν, να σκεφτούν πως υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που τα έθνη οφείλουν να είναι προετοιμασμένα – ηθικά, ψυχολογικά και υλικά – για να δώσουν τον υπέρ πάντων αγώνα.

Χρίστος Γούδης

Ινστιτούτο Εθνικών και Κοινωνικών Μελετών

«Ίων Δραγούμης»

ΙΜΙΑ. Δεκαπέντε χρόνια μετά

Ούτε διαπραγματεύσεις ούτε τίποτε. Απλά κάνω δραστική βολή σε ελληνικό έδαφος, όπως δικαιούμαι ....

Γράφει ο Χρήστος Μακρυγιάννης

-

Στην μνήμη των ανθρώπων κάποια γεγονότα μένουν αναλλοίωτα.  Δεν είμαι συγγραφέας και δεν φιλοδοξώ να γίνω, θέλω όμως να καταγράψω τα γεγονότα όπως τα έζησα εκείνη την νύχτα.

-
Την 26η Ιανουαρίου 1996 ειδοποιήθηκα από τον συνάδελφό μου Θεολόγο Γ. ότι πρέπει να επιστρέψω στην μονάδα. Εκείνη την εποχή υπηρετούσα ως Αξιωματικός του κέντρου επιχειρήσεων Κ.Ε.Μ στην ειδική αντιαεροπορική Μονάδα\\ ΧΩΚ // στην Βόρεια Ελλάδα.
Στην βουνοκορφή της Μονάδος η πρόσβαση ήταν δύσκολη λόγω των κακών καιρικών συνθηκών και εμφανώς εκνευρισμένος, μόλις αντίκρισα τον Θεολόγο Γ., του είπα «δεν πιστεύω ρε Commando να με κουβάλησες μέσα επειδή οι Τούρκοι κάνουν βόλτες στο Αιγαίο»!
Κατάλαβα από την έκφρασή του ότι συμβαίνει κάτι πέρα από τα συνηθισμένα. Στο κέντρο επιχειρήσεων βρήκα τον φίλο μου και συνάδελφο Δήμο Π., άριστο Αξιωματικό του Κέντρου Επιχειρήσεων όπου ενημερώθηκα για την κατάσταση.
Όλοι οι χειριστές στρατιώτες στην θέση τους αστέρια στην δουλειά τους. Ενεργοποιήσαμε τα RADAR και όλες οι Πυροβολαρχίες πυρός ανάφεραν κατάσταση ετοιμότητας.


Παρακολουθήσαμε την κατάσταση και ελέγχαμε στόχους. Εχθρικά αεροσκάφη και φίλια αεροσκάφη.
Όλη η νύκτα κύλησε έτσι και οι χειριστές αλλάζανε για ξεκούραση.Την άλλη ημέρα (κατεβήκαμε) στην Μοίρα όπου έγινε εκτίμηση της κατάστασης και δόθηκαν οδηγίες από τον Διοικητή της Μοίρας και τον Αξιωματικό των επιχειρήσεων.
Όλοι οι Αξιωματικοί και οι αδειούχοι ενημερώθηκαν να επιστρέψουν άμεσα καθώς και οι οπλίτες.Το ηθικό υψηλότατο και όλοι ετοιμαζόμασταν για μια σύντομη και σκληρή μάχη, όπως λέγαμε. Όλες οι ημέρες και οι νύχτες κύλησαν έτσι μέχρι την παραμονή.
Την παραμονή εκείνης της νύχτας έγινε ενημέρωση ότι πάμε σε πόλεμο και αρχίσαμε να ενεργοποιούμε σχέδια και υλικά άκρως απόρρητα. Το πρωί ενημερωθήκαμε ότι επίκειται μερική επιστράτευση. Ζήτησα άδεια να πάω στο σπίτι μου να αποχαιρετήσω την γυναίκα μου, τα τρία παιδιά μου και την μητέρα μου που τυχαία βρισκόταν στο σπίτι μου εκείνες τις ημέρες και να πάρω μαζί μου προσωπικά αντικείμενα που έχουμε πάντα έτοιμα για τον πόλεμο από τον καιρό της ειρήνης. Έλειπα από το σπίτι πέντε ημέρες.
Όταν ξεκίνησα γύρω στις 19:00 μαζί με τον Θεολόγο με το Ι.Χ αυτοκίνητό μου για την επιστροφή στην Μονάδα και αρχίσαμε να ανεβαίνουμε τις στροφές του βουνού είχε τόσο πυκνή ομίχλη που ο Θεολόγος κατέβηκε από το αυτοκίνητο και με καθοδηγούσε να ανέβουμε. Υπήρχε βεβαίως αρκετό χιόνι κάτι το γνώριμο για την Μονάδας μας.
Όταν φτάσαμε ενημερωθήκαμε ότι ο συναγερμός της Μονάδος ανέβηκε σε υψηλότερο επίπεδο. Αρχίσαμε τα γνωστά και τετριμμένα για μας που κάναμε και σε ασκήσεις αλλά και σε καθημερινή βάση.
Ο συναγερμός ανέβαινε και όλοι οι στρατιώτες ενημερώθηκαν για την κατάσταση. Κανένας δεν έδειξε την παραμικρή λιποψυχία, αντίθετα όλοι ήταν χαρούμενοι με αίσθημα άγριας χαράς και έξαψης. Όλα τα στραβά της φυλής μας εξαφανίστηκαν και εμφανίστηκαν ηγέτες από το πουθενά, δεν μπορώ να το περιγράψω πρέπει να το ζήσεις, βλέπεις τον Αλέξανδρο που είχε το Κ.Ψ.Μ να τσακώνεται σε ποιο όχημα θα πάει για να έχει μαζί του το πολυβόλο! Στιγμές μοναδικές.
Η κατάσταση συναγερμού ανέβαινε στα ύψη και ενεργοποιήσαμε υλικά άκρως απόρρητα που δεν μπορώ να αναφέρω. Άρχισαν τα σήματα τα οποία τα έπαιρνα από τον Αξιωματικό Επιχειρήσεων της Μοίρας και τα μετέδιδα μέσω του συστήματος στις πυροβολαρχίες πυρός και παράλληλα είχαμε επαφή με την αεροπορική μονάδα που έλεγχε τα αεροσκάφη τα δικά μας.
Οι πυροβολαρχίες είχαν ενεργοποιήσει τα πάντα, δεν υπήρχαν κατά παράδοξο τρόπο προβλήματα στα Υλικά που μας ταλαιπωρούσαν τον τελευταίο καιρό.
Όλοι οι πύραυλοι ενεργοποιημένοι και έτοιμοι για εκτόξευση ένα σήμα και όλα έτοιμα για μάχη. Εκείνη την στιγμή, περίπου στις 22:30, παίρνω σήμα και δίνουμε match order σε μια πυροβολαρχία που σημαίνει ότι σε 2 ώρες πρέπει να είχε φορτώσει τα υλικά της και να είχε φύγει για την θέση της που ήταν καθορισμένη. Πράγμα που έγινε.
Την επόμενη μισή ώρα παίρνουμε σήμα εντολή να μεταβιβάσω στις πυροβολαρχίες την κωδική εντολή (blazy sky) (φλεγόμενος Ουρανός !!! ) που σημαίνει πόλεμος !!!! Οι πυροβολαρχίες ανέφεραν ετοιμότητα, όλα έτοιμα.
Σε αυτό το σημείο πρέπει να ενημερώσω ότι εμείς στο κέντρο δεν έχουμε επαφή με τον έξω κόσμο τηλεόραση, ραδιόφωνο δεν είχαμε γνώση για το τι μετέδιδαν τα κανάλια και παρακολουθούσαμε τα γεγονότα από τα RADAR και τα υπηρεσιακά κανάλια.
Λόγω καιρού τα αεροσκάφη που πετούσαμε εκείνο το βράδυ ήταν τα Α-7 τα διώξεως βομβαρδισμού, τα παντός καιρού από την Σούδα της Κρήτης, άγνωστα στους Τούρκους και στα κέντρα αεράμυνας της Σμύρνης, πανίσχυρα αεροσκάφη για εκείνη την εποχή.
Παραδόξως οι Τούρκοι δεν είχαν την ετοιμότητα που είχαμε εμείς και επειδή είχαμε άμεση ενημέρωση ο Έβρος μας ενημέρωνε ότι οι βροχές που έπεφταν τις τελευταίες ημέρες είχαν τα τουρκικά άρματα καθηλωμένα και εύκολη λεία για τα δικά μας. Υπόψη ότι όλες οι Μονάδες στον Έβρο ήταν στις θέσεις μάχης μερικές ημέρες πριν με συνθήκες Σιβηρίας.
Δεν αναφέρω τα γεγονότα που τα γνωρίζετε όλοι από την τηλεόραση.
Μετά από ώρες αναμονής και χωρίς να υπάρχει καμιά εντολή για άμεση εμπλοκή αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε τι συμβαίνει, άρχισε να ξημερώνει, μάθαμε και επίσημα τα γεγονότα και να πέφτει ο συναγερμός, ενώ άρχισαν να καταφτάνουν στην μονάδα οι πρώτοι επίστρατοι. Άρχισε και η αντίστροφη μέτρηση και απεμπλοκή των δυνάμεων και των Πυροβολαρχιών πυρός.
Μέχρι το μεσημέρι είχαμε επανέλθει στην προ της 26ης Ιανουαρίου κατάσταση. Πίκρα παντού, κανείς δεν μίλαγε οι διαταγές βαρετές και οι εκτελέσεις νωχελικές, όλοι ένα γιατί!
Κατέβηκα από το κέντρο και πήγα στο Κ.Ψ.Μ. Εκείνη την ώρα είδα τα πλάνα από το μοιραίο ελικόπτερο, είχα βέβαια ενημερωθεί για την κατάσταση και την (παλικαριά του πρωθυπουργού μας).
Η πίκρα που μας έμεινε μεγάλη αλλά μεγαλύτερη η (εκτίμηση) που είχε ο Πρωθυπουργός της Χώρας στις Ένοπλες Δυνάμεις, δηλαδή είπε χωρίς κανένα λόγο έτσι απλά ότι τόσο μπορούν οι δυνάμεις μας τόσο κάνουμε.

 
Δεν χρειαζότανε να στείλουμε βατραχανθρώπους στα Ίμια. Αν κάποιος ήθελε να υπερασπίσει το ελληνικό έδαφος θα μπορούσε να γυρίσει τα πυροβόλα από την Κάλυμνο και να κάνει στόχο τα Ίμια. Ούτε διαπραγματεύσεις ούτε τίποτε. Απλά κάνω δραστική βολή σε ελληνικό έδαφος, όπως δικαιούμαι.

 
Αυτή είναι η αλήθεια – τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Θέλω να επισημάνω όμως ένα πράγμα: Όταν οι Αξιωματικοί και οι οπλίτες δεν έχουν ηθικό δεν υπάρχουν Ένοπλες Δυνάμεις, είμαστε Οργανισμός κοινώς για τα μπάζα . Τότε θα έχουμε και περιορισμένη κυριαρχία.
Τότε η Πατρίδα θα μας ζητήσει τον λόγο!

Oρος επιβίωσης η συλλογική αξιοπρέπεια .....

Tου Χρηστου Γιανναρα
-
H περίπτωση του Γεώργιου Aνδρέα Παπανδρέου, πρωθυπουργού της Eλλάδας από 6.10.2009 έως 11.11.2011, προσφέρεται οπωσδήποτε για ανθρωπολογική μελέτη, κυρίως για τα εντυπωσιακά συμπτώματα υπεραναπλήρωσης μειονεξίας και απώλειας επαφής με την πραγματικότητα.
Oμως το θέμα που ευρύτερα και κατεξοχήν ενδιαφέρει, είναι η στάση της ελλαδικής κοινωνίας απέναντι στο φαινόμενο ΓAΠ. Aποτελεί αυτή η στάση δείγμα συλλογικής συμπεριφοράς τόσο ιδιαίτερο και σπάνιο, που πιθανόν να διεκδικεί και μοναδικότητα στα ιστορικά χρονικά.
Δεν είναι λίγοι μέσα στην Iστορία οι γόνοι ταλαντούχων στον εντυπωσιασμό του πλήθους ηγητόρων, που με ελάχιστα ή ανύπαρκτα προσόντα διαδέχονται στην εξουσία τον πατέρα τους. Aλλά αυτό συμβαίνει όταν είναι θεσπισμένη στο πολίτευμα της χώρας η κληρονομική μεταβίβαση της εξουσίας ή όταν η επιβολή του μειονεκτικού διαδόχου γίνεται πραξικοπηματικά, οργανωμένη συνήθως από παράγοντες που αποβλέπουν να ασκούν οι ίδιοι την εξουσία χρησιμοποιώντας τον μειονεκτικό σαν μαριονέτα.
Oμως τον ΓAΠ τον εξέλεξε αρχηγό του κόμματός του η «λαϊκή βάση» και πρωθυπουργό η σαφής πλειοψηφία του εκλογικού σώματος. Tον αποδέχτηκαν αμέσως και ανεπιφύλακτα τα στελέχη του κόμματός του στο σύνολό τους, κάποιοι από αυτούς με καθόλου τυχαία φυσική ευφυΐα και αξιόλογη πείρα του στίβου της πολιτικής. Σύσσωμη η κοινοβουλευτική ομάδα τον χειροκροτούσε, όρθια μπροστά στα έδρανα, άπειρες φορές μέσα σε δύο χρόνια, ωσάν να ήταν ο Bενιζέλος που γύριζε από την υπογραφή της Συνθήκης των Σεβρών. Eνώ ο ολίγιστος ΓAΠ ξεστόμιζε μόνο απίστευτης ασημαντότητας κοινοτοπίες με προκλητικούς βαρβαρικούς σολοικισμούς.
Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι η περίπτωση ΓAΠ έκρινε το επίπεδο του ελλαδικού πολιτικού συστήματος και της κατά κεφαλήν καλλιέργειας στην Eλλάδα σήμερα. Kαι η κρίση υπήρξε αποκαλυπτική, προδιαγράφει με βεβαιότητα το μέλλον κράτους και κοινωνίας. Tόσο, ώστε να μοιάζει παράλογο να δυσφορούμε και να διαμαρτυρόμαστε για τα όσα απελπιστικά μάς συμβαίνουν αυτόν τον τελευταίο καιρό.
Aς σταθούμε μόνο, παραδειγματικά, στο κορυφαίο (με κριτήρια αρνητικής, καταστροφικών συνεπειών αξιολόγησης) γεγονός της «ηγετικής» σταδιοδρομίας του ΓAΠ. Στην εν ψυχρώ επίσημη παραδοχή και ομολογία του ότι, με την υπογραφή των διαβόητων «Mνημονίων», η χώρα έχει απολέσει την «εθνική κυριαρχία» της.
H υπογραφή των «Mνημονίων» δεν ήταν μια αναπότρεπτη «μοίρα». Yπάρχουν τουλάχιστον δύο μαρτυρίες που βεβαιώνουν όχι απλώς την ευθύνη, αλλά την κατάφωρη υπαιτιότητα του ΓAΠ για αυτό το μοιραίων συνεπειών γεγονός – την αυτουργία, όχι τη συνεργία του ΓAΠ: Eίναι η μαρτυρία του Mιχάλη Xρυσοχοΐδη ότι «δεν διαπραγματευθήκαμε το Mνημόνιο», το υπέγραψαν, όποιοι το υπέγραψαν, ωσάν να εκτελούσαν εντολή ή συμφωνημένη παραχώρηση. Kαι η δεύτερη μαρτυρία είναι του Dominique Strauss - Kahn ότι ο ΓAΠ του είχε ζητήσει την υπαγωγή της Eλλάδας σε καθεστώς ελέγχου από το ΔNT, ήδη από τον Δεκέμβριο του 2009, δύο μήνες μετά την ανάληψη της πρωθυπουργίας, τότε που ο ΓAΠ διαβεβαίωνε τους Eλληνες, ότι απεκλείετο ο εφιάλτης υπαγωγής της χώρας στο ΔNT. Mετά τη δήλωση του D. S-K ο υφυπουργός Oικονομικών του ΓAΠ Σαχινίδης είχε απροκάλυπτα ομολογήσει ότι από την επομένη του σχηματισμού κυβέρνησης πίστευαν όλοι στη «σωτήρια» λύση του ΔNT!
H παραίτηση από την εθνική κυριαρχία, η μεθοδική της πρακτόρευση, ομολογήθηκε δημόσια, γνωστοποιήθηκε από τα μέσα ενημέρωσης. Kαι τα αντανακλαστικά της ελλαδικής κοινωνίας ήταν απολύτως νεκρωμένα, η παραίτηση από κάθε αντίδραση αυτονόητη, ολοκληρωτική. Tο κοινοβούλιο («σύμβολο» και «προπύργιο» της δημοκρατίας!) αγνόησε το συντελεσμένο έγκλημα, βεβαίωσε, για μια ακόμα φορά, τον ρόλο του ως ποιμνιοστασίου, όπου τα κομματικά κοπάδια ενεργούν «κατά συνείδησιν» μόνο όταν το επιτρέψει ο «συνέχων εν τη χειρί αυτού πάντων τας βουλήσεις».
Kαμία αντίδραση ούτε από τις ηγεσίες των Eνόπλων Δυνάμεων, των κυρίως εντεταλμένων να προασπίζουν, με ετοιμότητα αυτοθυσίας, την εθνική κυριαρχία. Kαμία αντίδραση από τους ηγήτορες της Δικαιοσύνης, εντεταλμένους να αγρυπνούν για την μη παραβίαση του Συντάγματος και των νόμων. Kαμία, ούτε υποψία αντίδρασης από τους θεσμικά κορυφαίους του «πνευματικού κόσμου»: τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, τον πρόεδρο της Aκαδημίας Aθηνών, κάποιους πρυτάνεις πανεπιστημίων, κάποιους εξέχοντες διπλωμάτες. Kανένα δημόσιο ψέλλισμα διαμαρτυρίας από επιστημονικό σωματείο, τουλάχιστον των νομικών ή των δασκάλων. Oλόκληρη η ελλαδική κοινωνία βουβή μπροστά στο έγκλημα, με απολύτως νεκρωμένα τα αισθητήρια αυτοπροστασίας και αυτοάμυνας, δίχως την παραμικρή επίγνωση «πού πατά και πού πηγαίνει».
Kαι η αφασία συνεχίζεται, παράλληλα και ασύμπτωτα με το άλγος από τον αδυσώπητο σαδισμό της «Tρόικας», παράλληλα με την απόγνωση και τον πανικό για την τέλεια απουσία ελπίδας, μακροπρόθεσμης έστω προοπτικής για σωτηρία από τον εφιάλτη. Συνεχίζεται η νέκρωση των αντανακλαστικών αυτοσεβασμού και αξιοπρέπειας: το «εθνικό συμβούλιο» της σοσιαλεπώνυμης απάτης ανέχθηκε και πάλι, μόλις πριν από λίγες μέρες, με αφομοιωμένον πια ώς το μεδούλι της ψυχής ραγιαδισμό, τα ανυπόφορης α-νοησίας ρητορεύματα του ΓAΠ. Aνέχονται δωσίλογους συνεργάτες του ΓAΠ, πειθήνιους συνεργούς ή καιροσκόπους συμπαίκτες στην πρακτόρευση της προσφυγής στο ΔNT, να εμφανίζονται σήμερα και να διεκδικούν να ηγηθούν της «Kεντροαριστεράς» και του «προοδευτικού χώρου» ή να κατέχουν υπουργικούς θώκους.
Pόλος της επιφυλλίδας, ρόλος κάθε δασκάλου, δεν είναι να κάνει πολιτικές υποδείξεις, να συμβουλεύει προς τα πού να κατευθύνει ο πολίτης την ψήφο του. Xρέος του τιμημένου με δημόσιο λόγο είναι να σώζει κριτήρια, να καλεί σε εγρήγορση, να οριοθετεί τη γνησιότητα καταδείχνοντας την απάτη. Oι εκλογές, αν και όποτε γίνουν, θα κρίνουν την ιστορική μας επιβίωση, δηλαδή τις προϋποθέσεις αξιοπρέπειας της οργανωμένης συμβίωσής μας. Nα θυμηθούμε λοιπόν ότι:
Δεν επιβιώνει συλλογικότητα παραιτημένη ή αδιάφορη για την αξιοπρέπεια. Δεν θα επιβιώσουμε αν δεν αποβάλλουμε από τον δημόσιο βίο αμετάκλητα όχι μόνο όσους συνέπραξαν με τον ΓAΠ στην εκχώρηση της εθνικής κυριαρχίας, αλλά και όσους ανέχθηκαν να συνυπάρχουν στο ίδιο κόμμα με τους αυτουργούς της εξευτελιστικής μας ατίμωσης.
kathimerini gr

Χρῆστος Γιανναρᾶς

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας .....

Του Νότη Παπαδόπουλου

-

Ο Μάριο Μόντι έκανε πράξη αυτό που δεν τόλμησε επί δύο χρόνια να κάνει ο κ. Παπανδρέου. Σε συνέντευξή του πριν από τη συνάντηση με την κ. Μέρκελ προειδοποίησε ότι η Ιταλία δεν μπορεί να βγει από το τούνελ της κρίσης μόνο με σκληρά προγράμματα λιτότητας - με άλλα λόγια, ότι η συνταγή μονόπλευρης λιτότητας που έχει επιβληθεί από τη Γερμανία δεν βγάζει πουθενά. «Χωρίς την απόδειξη ότι η υπόλοιπη Ευρώπη είναι αλληλέγγυα και βοηθά την Ιταλία, οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι λαϊκιστές στη χώρα μου», είπε ο κ. Μόντι περνώντας σαφές μήνυμα στον γαλλογερμανικό άξονα ότι θα πρέπει να ενθαρρύνει την ανάπτυξη. Βέβαια, η Ιταλία η δεύτερη ή τρίτη σε ισχύ οικονομία της Ευρώπης, με χρέη σχεδόν 2 τρισ. ευρώ στις ευρωπαϊκές τράπεζες είναι ασφαλώς πιο πειστική στις Βρυξέλλες απ' ό,τι μικρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπως η Ελλάδα: αν η Ιταλία στραβοπατήσει, δεν υπάρχει καμία οικονομία στην Ευρώπη που να μπορεί να συγκρατήσει την κατάρρευση της ευρωζώνης.

Υπ' αυτήν την έννοια ο «τσαμπουκάς» Μόντι πιάνει τόπο. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση Παπανδρέου από τις ευθύνες της. Κατ' αρχάς για την απαξίωση της Ελλάδας στα μάτια των Ευρωπαίων μόλις ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία: χαρακτήριζε τότε δημοσίως την Ελλάδα ως το βασίλειο της διαφθοράς ενώ αγνοώντας τις Βρυξέλλες μοίρασε 1 δισ. ευρώ παραμονές της ένταξης της χώρας στο ΔΝΤ! Αλλά και μετά την υπογραφή του Μνημονίου, η κυβέρνηση επέδειξε παντελή αδυναμία να αρθρώσει εναλλακτική σοβαρή πολιτική από αυτήν που πρότεινε η τρόικα, αντιμετωπίζοντας τις επιταγές των δανειστών μας περίπου ως ευαγγέλιο. Πλήρωσε πολιτικά γι' αυτό ο κ. Παπανδρέου, όπως πληρώσαμε -κυριολεκτικά - και όλοι μας.

Τα παθήματα όμως δεν φαίνεται να γίνονται γρήγορα μαθήματα. Ακόμη και η κυβέρνηση Παπαδήμου έπειτα από δύο μήνες στην εξουσία ακολουθεί πιστά όσα ζητεί η τρόικα (μεταρρυθμίσεις, PSI, δανειακή σύμβαση, κ.λπ.) χωρίς να δημιουργήσει ένα «πολεμικό συμβούλιο» με ανθρώπους της αγοράς αλλά και μυαλά που να σκέφτονται έξω από τα τετριμμένα (αλήθεια, γιατί ο κύπριος νομπελίστας οικονομολόγος κ. Πισαρίδης δεν ανήκει στους συμβούλους του Πρωθυπουργού;) ώστε να καταστρώσουν ένα πειστικό εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Τώρα, όμως, που ο κ. Μόντι τολμάει να αμφισβητήσει τη γερμανική συνταγή λιτότητας είναι η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας να διατυπώσει μια εναλλακτική πρόταση για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της αλληλοτροφοδοτούμενης λιτότητας και ύφεσης. Μια πρόταση που θα είναι χρήσιμη και για την επόμενη κυβέρνηση - όποια κι αν είναι αυτή.

tanea gr

Οι διαπραγματευτές έχουν κόκκινες γραμμές. Οι γλάστρες, όχι! .....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

-

Η καινούργια καραμέλα των εθελόδουλων είναι η φράση «δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές».

Την ακούμε σε όλους τους τόνους – απειλητικά, κοφτά, συμβουλευτικά, πατερναλιστικά.

Προφανώς δεν ισχύει. Όχι μόνο επειδή προφέρεται από εθελόδουλα χείλη, αλλά και επειδή απλώς ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ.

Κόκκινες γραμμές υπάρχουν πάντα (αρκεί να τηρούνται).

Και πρέπει να υπάρχουν και δικαιούνται να τις βάζουν όλοι - πολύ περισσότερο όταν πρέπει να προστατευτεί μια χώρα και ένας λαός.

Φυσικά, τα τελευταία δύο χρόνια, η φράση είναι άγνωστη. Ακούστηκε λίγο στην αρχή, τον πρώτο καιρό της νέας «σοσιαλιστικής» επέλασης και μετά ξεχάστηκε.

Φυσικά πάντα για εσωτερική κατανάλωση. Μας φλόμωναν στα «δεν» εντός συνόρων και έσκυβαν το κεφάλι εκτός.

Τι έχουν να πουν τώρα, όμως, όλοι αυτοί, αυτός ο εσμός των ανικάνων προθύμων, τώρα που, σύμφωνα με το προσχέδιο που περιήλθε στην κατοχή του ειδησεογραφικού πρακτορείου Ρόιτερ’ς, η νέα δημοσιονομική συνθήκη της ΕΕ θα περιλαμβάνει ρήτρα εξαίρεσης που θα επιτρέπει την αναστολή του κανόνα για ισοσκελισμένο ισολογισμό (του περίφημου «χρυσού κανόνα» που συμφώνησαν Μέρκελ και Σαρκοζί) σε περιόδους οικονομικής επιβράδυνσης ή άλλες έκτακτες περιστάσεις;

Όπως αναφέρεται στο κείμενο «προσωρινή απόκλιση από το μεσοπρόθεσμο στόχο θα επιτρέπεται μόνο σε έκτακτες περιπτώσεις εκτός του ελέγχου του συμβαλλόμενου μέρους και με μεγάλο αντίκτυπο στα χρηματοοικονομικά της γενικής κυβέρνησης ή σε περιόδους σοβαρής οικονομικής επιβράδυνσης στην ευρωζώνη, την ΕΕ ή το συμβαλλόμενο μέρος».

Προφανώς, κάποιοι στην ΕΕ διαθέτουν ακόμη εγκέφαλο και εξακολουθούν να διατηρούν σώας τας φρένας.

Τέτοιους δεν διαθέτει η χώρα που λέγεται Ελλάς.

Δεν πρόλαβαν να τα συμφωνήσουν Μέρκελ και Σαρκοζί και οι δικοί μας (λέμε τώρα), έσπευσαν να υιοθετήσουν την απαράδεκτη αυτή άποψη.

Ο κ. Βενιζέλος μάλιστα, με το γνωστό του (συνταγματικό) στυλ, άρχισε να μας εξηγεί πώς αυτό μπορεί να συμβεί χωρίς να περιμένουμε το πλήρωμα του χρόνου για συνταγματική αλλαγή.

Για να μην μιλήσουμε για τον άλλο πολιτικό αστέρα, που δύστηνος μοίρα τον έστειλε ακριβώς στο υπουργείο Άμυνας, και ο οποίος έσπευσε (στις 28 Φεβρουαρίου 2011, σε συνέντευξή του στα «Νέα» και στον Γιάννη Πολίτη) να δηλώσει πως η απαγόρευση της υπερχρέωσης πρέπει να κατοχυρωθεί συνταγματικά.

Το ίδιο πρόθυμός είχε εμφανιστεί και ο επικεφαλής του ΟΟΣΑ και γ.γ. της Σοσιαλιστικής Διεθνούς Άνχελ Γκουρία.

Το ίδιο πρόθυμοι και οι Ιταλοί και οι Ισπανοί.

Εμάς βέβαια, δεν μας ενδιαφέρει τι κάνουν όλοι αυτοί.

Αυτό που μας ενδιαφέρει είναι να μην υπάρξουν τέτοιοι ασφυκτικοί κανόνες που να μην βγούμε ποτέ από την ύφεση.

Επίσης, μας ενδιαφέρει να μπορούμε να αντιμετωπίζουμε τις έκτακτες συνθήκες που υπάρχουν μόνιμα στη χώρα – και όχι μόνο λόγω της οικονομικής κρίσης – όπως είναι οι επιβαρύνσεις στον προϋπολογισμό λόγω της τουρκικής επιθετικότητας και της εισβολής των λαθρομεταναστών.

Το έχω ξαναγράψει: Αν η Τουρκία παραγγείλει ένα σούπερ όπλο, εμείς τι θα κάνουμε; Θα πούμε, συγγνώμη, δεν θα μπορέσουμε, διότι μας το απαγορεύει ο δημοσιονομικός κανόνας που μπήκε και στο Σύνταγμα; Μήπως μπορείτε να... μας επιτεθείτε όταν θα πέσει το έλλειμμα;

Αλλά τι διαπραγματεύτηκαν για να διαπραγματευτούν και αυτό;

Πότε χτύπησαν το χέρι στο τραπέζι και πότε απαίτησαν να σταματήσουν οι εντολές, υπενθυμίζοντας ότι η ΕΕ ουδέποτε προστάτεψε τα σύνορά μας, αντίθετα μας φόρτωσε και με άγνωστο αριθμό λαθρομεταναστών, υποχρεώνοντάς μας να τους κρατούμε (και να τους τρέφουμε και να τους περιθάλπουμε στα νοσοκομεία μας) εντός της επικράτειάς μας;

Έρχεται τώρα η ίδια η ΕΕ και προβλέπει μια σειρά εξαιρέσεις, που, όπως αποδεικνύεται, μας αφορούν ΟΛΕΣ!

Φυσικά, όχι για να καλύψουν εμάς, αλλά για να καλυφθούν οι ίδιοι.

Και μαζί με τον βασιλικό, ποτίζεται και η γλάστρα (εμείς είμαστε αυτή η γλάστρα).

Και είμαστε η γλάστρα, διότι δεν διαθέτουμε διαπραγματευτές, αλλά γλάστρες.

Νάτη, λοιπόν, η κόκκινη γραμμή.

Αλλά τι να περιμένεις από ανθρώπους που σκόπιμα και δόλια φούσκωσαν το έλλειμμα της χώρας για να μας ρίξουν στη φτώχεια;

Θλιβερές γλάστρες, εσμός ανικάνων, εξουσιομανής παρέα. Στα χέρια της οποίας έπεσε η Ελλάς και στραγγαλίστηκε.

 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ ΥΠΟΧΩΡΗΣΗΣ ΣΤΟ 2ο ΠΑΚΕΤΟ ΑΔΕΙΟΔΟΤΗΣΕΩΝ ΣΤΗΝ ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΑΟΖ.

Το δεύτερο πακέτο αδειοδοτήσεων που εξήγγειλε η κυπριακή δημοκρατία για έρευνες υδρογονανθράκων στην ΑΟΖ Κύπρου, από ότι φαίνεται αφορά μόνο σε οικόπεδα που βρίσκονται στο νοτιοανατολικό τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ .
Για το δυτικό και βόρειο τμήμα της κυπριακής ΑΟΖ δεν υπάρχει κανένας προγραμματισμός ούτε για σκοπούς εμβολισμού των ιταμών απαιτήσεων της Τουρκίας και του κατοχικού εκτρώματος.

Πατρίδα μας είναι το Καστελλόριζο Γράφει ο Ν. Λυγερός

Για όσους δεν έχουν καταλάβει το μήνυμα του λαού μας, θα πούμε τα πράγματα πιο απλά: Πατρίδα μας είναι το Καστελλόριζο. Κι όσοι δεν ήθελαν να το καταλάβουν, θα το δουν μέσα από το έργο του λαού μας. Οι πρόσφατες αποκαλύψεις από την πλευρά της Κύπρου όσον αφορά στη διακρατική συμφωνία με την Αίγυπτο στις 17 Φεβρουαρίου 2003, αναδεικνύουν πολλά βασικά νοητικά σχήματα, τα οποία έγιναν ορατά με το θέμα της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης.

‘Ηττημένα μυαλά’...

 Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, πολιτικός αναλυτής

   Ηττημένα μυαλά. Άνθρωποι που ξεκινούν με ηττοπάθεια και εκ των προτέρων διάθεση υποταγής στις απαιτήσεις κάθε ξένης χώρας ή κάθε διεθνούς οργανισμού. 

Η ορολογία δεν είναι δική μου.

 Την δανείζομαι από τον εξαίρετο Κύπριο δημοσιογράφο Λάζαρο Μαύρο, τον οποίο διαβάζω κάθε μέρα μέσω διαδικτύου στην εφημερίδα ΣΗΜΕΡΙΝΗ της Λευκωσίας ( www.simerini.com).

Τους βλέπουμε καθημερινά στη ελληνική κοινωνία.

Πολιτικοί, αρθρογράφοι, πανεπιστημιακοί που μας καλούν να τα παραχωρήσουμε όλα, να χάσουμε κάθε αίσθηση αξιοπρέπειας, να ασεβήσουμε απέναντι στο παρελθόν και στο μέλλον του Έθνους μας.