Το τέλος δεν προαναγγέλλεται, ενσκήπτει.

 Bασίλειος Παϊπάης*

Η διάσημη φιλόσοφος και αριστερή διανοήτρια Hannah Arendt παραθέτει μια γλαφυρή ιστορία στον πρόλογο του βιβλίου της «Περί Επαναστάσεως» για να περιγράψει το βαθμό νωθρότητας και μακαριότητας στον οποίο είχε περιέλθει το Παλαιό Καθεστώς λίγο πριν την έκρηξη της Γαλλικής Επανάστασης.

Ο Λουδοβίκος 16^ος αντιλαμβανόμενος το μαινόμενο πλήθος έξω από το παλάτι το Βερσαλλιών απευθύνθηκε στον υπασπιστή του λέγοντας: «Λοιπόν, πρόκειται για εξέγερση;». «Όχι, Μεγαλειότατε», αποκρίθηκε εκείνος, «είναι επανάσταση!».

Αναζητώντας πρότυπα…

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
πρώην προέδρου του ΔΣΘ
Αφορμή για το σημερινό σημείωμα ήταν μια συζήτηση μεταξύ νομικών όπου από δικαστικό εκφράστηκε η άποψη ότι στην κρίση της κοινωνίας μας συμβάλλει η έλλειψη υγιών προτύπων. Απαντώντας επισήμανα ότι υγιή πρότυπα υπήρχαν και υπάρχουν, αλλά δεν τα προβάλλουμε και ενδεικτικά ανέφερα ότι την περίοδο της γερμανικής κατοχής υπήρχε στη Θεσσαλονίκη ως προϊστάμενος του Πρωτοδικείου ο πρόεδρος Πρωτοδικών Αγγελος Κουτσουμάρης. Θέλοντας να διασώσει παιδιά των Εβραίων της Θεσσαλονίκης, όρισε στο Πρωτοδικείο εκτάκτους δικασίμους πρωί και απόγευμα και γίνονταν σωρηδόν υιοθεσίες παιδιών Εβραίων από οικογένειες Χριστιανών, ενώ οι δικηγόροι που παρίσταντο δεν έπαιρναν αμοιβή και οι δικαστές που δίκαζαν εξέδιδαν γρήγορα αποφάσεις, κάνοντας δεκτές τις αιτήσεις. Σε 15 μέρες εκδικάσθηκαν πάνω από 400 αιτήσεις υιοθεσίας αλλά προδόθηκε στους Γερμανούς το εγχείρημα κι έτσι ο Γερμανός στρατιωτικός διοικητής με έγγραφό του ζήτησε τα ονόματα όσων συνέπραξαν στο εγχείρημα (δικαστές, δικηγόροι κ.λπ.) για να τιμωρηθούν. Την επόμενη μέρα ο δικαστής αυτός παρουσιάσθηκε μόνος του στο Γερμανό στρατιωτικό διοικητή Μάισνερ και τον υπασπιστή του Μάξ Μέρτεν και δήλωσε ότι αναλαμβάνει προσωπικά την ευθύνη γιατί ως προϊστάμενος του Πρωτοδικείου οργάνωσε το εγχείρημα για να σωθούν τα παιδιά.

Αθλιότητα πολιτικής σκέψης - ΑΟΖ και γελοιότητες

Άρθρα του κ. Νίκου Λυγερού (OPUS)

1. Αθλιότητα πολιτικής σκέψης

Όταν υπάρχουν σοβαρά εθνικά θέματα, εμφανίζεται η αθλιότητα της πολιτικής σκέψης. Είχαμε και στο παρελθόν τουλάχιστον στην Κύπρο ένα τετραπέρατο παράδειγμα με τις αντιδράσεις ενάντια στον Τάσσο Παπαδόπουλο. Ενώ ήταν ο Πρόεδρος της Κύπρου που πέτυχε την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, ενώ πέτυχε τη θέσπιση της κυπριακής ΑΟΖ και τη συμφωνία με τον Λίβανο, αλλά και την γαλλοκυπριακή συμμαχία, στις επόμενες εκλογές δεν κατάφερε να περάσει το δεύτερο γύρο. 

Η αθλιότητα της κυπριακής πολιτικής σκέψης εστιάστηκε αποκλειστικά σε εσωτερικά προβλήματα που βέβαια δεν είχαν καμία σχέση με τα κατεχόμενα, τους αγνοούμενους, τους εγκλωβισμένους και τους πρόσφυγες. Έτσι η κομματική προσέγγιση κατάφερε να εξουδετερώσει τον Τάσσο Παπαδόπουλο. 

Η ατυχία του Τσίπρα ...

Του Ερρίκου Μπαρτζινόπουλου (ethnos gr)

Hξερε το 2009 ο Γ. Παπανδρέου πόσο άσχημα ήταν τα πράγματα, αλλά επέλεξε να καλλιεργήσει ελπίδες τις οποίες δεν θα μπορούσε αντικειμενικά να ικανοποιήσει. Το αποτέλεσμα το ζήσαμε και το ζούμε. Και το έζησαν και το ζουν και ο Γ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.

Μετά ήρθε η σειρά του Α. Σαμαρά. Ηξερε ότι τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή ούτε άλλες πηγές δανεισμού υπήρχαν ούτε καλύτεροι όροι θα ήταν δυνατό να εξασφαλιστούν. Αλλά επέλεξε να επωφεληθεί κομματικά. Εσπρωξε τους βουλευτές του και την εκλογική του βάση σε μια ακεραία αντιμνημονιακή γραμμή κι όταν κάποια στιγμή χρειάστηκε να.....

H EΛΛΗΝΙΚΗ ΑΡΙΣΤΕΡΑ & ΟΙ ΔΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΥΘΥΝΕΣ ...

του Διονύση Τσακνή *

Πόσο ειλικρινείς είμαστε και πόσο τάχα να κοστίζει η αλήθεια; Μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ψήφων, είναι αρκετοί για να δώσουν ικανοποίηση στα επιτελεία της Αριστεράς, ή μήπως θα χρειαζόταν και το χειροκρότημα των αντιπάλων; «Μια ζωή παλεύουμε για να γίνουμε αρεστοί στα μάτια όσων δεν συμπαθούμε» είχε πει κάποτε ο Τσαρούχης και είχε τελικά δίκιο. Και τώρα, αφού οι έπαινοι και το χειροκρότημα κόπασαν, δίνοντας τη θέση τους στην αμφισβήτηση, την καχυποψία, ή στην καλύτερη των περιπτώσεων στον σκεπτικισμό, ήρθε η ώρα να μιλήσουμε όπως μάς ταιριάζει.

Η Αριστερά, δεν πρέπει να έχει άλλο λόγο, εκτός απ’ τον καθαρό, τον ευθύ και κυρίως τον ειλικρινή. Και αν φοβάται μήπως με το λόγο της αυτό, φοβίσει τον κόσμο, τότε ούτε Αριστερά είναι, ούτε μας χρειάζεται....

Απόπειρες "Σωτηρίας" ....

ΤΟΥ ΘΕΟΔΟΣΗ ΠΕΛΕΓΡΙΝΗ*(Η ΑΥΓΗ)

Όσο απαράδεκτο είναι να νομίζεις ότι ανήκεις σε έναν λαό που ξεχωρίζει κατά την ανωτερότητά του από τους άλλους λαούς, εξίσου επικίνδυνο είναι, έχοντας αδιαφορήσει για τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά σου, να αφεθείς, χωρίς ψυχή, να χαθείς μέσα στον χυλό της ολότητας.

Μια φράση, που η παρούσα πολιτική ηγεσία δεν παύει να διατυπώνει σε κάθε ευκαιρία είναι: «δεν υπάρχει άλλος δρόμος σωτηρίας μας πέρα από την υπόδειξη των δανειστών μας». Η κατάσταση, αναμφιβόλως, στην οποία έχει περιέλθει τα τελευταία χρόνια ο τόπος μας είναι δύσκολη μέχρις απελπισίας -αδιέξοδη, ας το δεχθούμε......

Ο φόβος της δημιουργικής καταστροφής ....

Tου Σεραφειμ Kωνσταντινιδη (kathimerini gr)

-

Η βασίλισσα Ελισάβετ αντέδρασε έντονα, το 1589, όταν της παρουσίασαν την πρώτη πλεκτική μηχανή. Αρνήθηκε να παραχωρήσει άδεια κατασκευής της νέας εφεύρεσης, επειδή «οι καημένοι υπήκοοί μου θα στερηθούν την απασχόλησή τους και θα γίνουν ζητιάνοι». Το «πολιτικό κόστος» δεν είναι σημερινή εφεύρεση, ούτε προνόμιο των εκλεγμένων κυβερνήσεων. Υπάρχει ακόμα και στις δικτατορίες ή και στα ολοκληρωτικά καθεστώτα. Το κίνητρο διατήρησης της ισχύος είναι έντονο σε κάθε εξουσία και εκφράζεται με τον φόβο της δημιουργικής καταστροφής, γράφουν εύστοχα οι D. Acemoglou και J. Robinson («Why Nations Fail»).

Στην προεκλογική περίοδο, που έχει ξεκινήσει άτυπα, υπάρχει λαμπρό πεδίο για να εκδηλωθεί ο φόβος αυτός. Η αποφυγή της δημιουργικής καταστροφής άλλωστε δεν είναι προνόμιο των πολιτικών. Ούτε αφορά μια παράταξη. Ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, στην κυβέρνηση ή στην αντιπολίτευση, μέσα ή και έξω από τη Βουλή, ακολουθεί την ίδια διαδρομή με διαφορετική φρασεολογία. Φοβούνται τη δημιουργική καταστροφή. Η στάση αυτή χαρακτηρίζει κάθε ελίτ που προασπίζει τα συμφέροντά της όταν απειλούνται από την όποια αλλαγή......

Ακούγοντας τους Μέρκελ, Σόιμπλε και Τόμσεν .....

Tου Σταύρου Λυγερού (kathimerini gr)

-

Μέχρι πρότινος, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε και οι άλλοι του ευρωιερατείου καλλιεργούσαν με τις δηλώσεις τους την εντύπωση ότι η Ελλάδα βρίσκεται ένα βήμα πριν εκδιωχθεί από την Ευρωζώνη. Οι εγχώριοι υποστηρικτές του Μνημονίου, μάλιστα, εκμεταλλεύονταν το καλλιεργούμενο κλίμα επικείμενης αποπομπής για να εκβιάσουν την κοινωνία να ανεχθεί μια πολιτική η οποία παράγει ολοένα και περισσότερα οικονομικά και κοινωνικά ερείπια.

Τώρα που οι υπογραφές έχουν μπει και οι ψηφοφορίες έχουν ολοκληρωθεί, όπως ακριβώς επεδίωκαν η τρόικα και η κυβέρνηση Παπαδήμου, τώρα που η Ελλάδα έχει για τα καλά δεσμευθεί στον δρόμο της νέας δανειακής σύμβασης και του νέου Μνημονίου, η ρητορική του ευρωιερατείου άλλαξε. Η Μέρκελ και ο Σόιμπλε δηλώνουν ότι η εκδίωξη της Ελλάδας από την Ευρωζώνη θα ήταν καταστροφική για το ευρώ κι ότι ουσιαστικά δεν ετέθη ποτέ τέτοιο ζήτημα.

Πότε έλεγαν την αλήθεια; Ο καθένας διαλέγει ό, τι βολεύει το ιδεολόγημά του, αλλά είναι λογικό να θεωρήσουμε ότι οι δηλώσεις που αντανακλούν την πραγματικότητα είναι οι τωρινές. Οι λόγοι είναι δύο:

Δεν μπορεί να είναι μόνο ανίκανοι .....

 Μυρτώ Τζώρτζου (protothema gr)

-

Από την εποχή που ο Γιώργος Παπανδρέου φώναζε τα συνθήματα «Τολμάμε, αλλάζουμε, προχωράμε» και «Νέα Πολιτική, καλύτερη ζωή» μέχρι το πρόσφατο «Γίνεται» του Βενιζέλου έχουν περάσει περίπου 8 χρόνια. Χρόνια στα οποία κανείς δεν τόλμησε τίποτα, κανείς δεν άλλαξε τίποτα και κανείς δεν προχώρησε μπροστά αλλά πίσω. Και φυσικά το “καλύτερη ζωή” δεν το σχολιάζουμε καθόλου.

Έρχεται λοιπόν τώρα ο κύριος Βενιζέλος και μας λέει «γίνεται», χωρίς φυσικά να λέει τι ακριβώς γίνεται και γιατί δεν έγινε μέχρι τώρα. Άλλο ένα σύνθημα-μπαρούφα στη λίστα των αμέτρητων συνθημάτων που μας έχουν σερβίρει σε αυτή τη χώρα. Και που φυσικά εμείς έχουμε χάψει.

Τα τελευταία χρόνια τα ερωτήματα που κάνουμε στις περισσότερες συζητήσεις μας δεν είναι άλλα από το «είναι τόσο ανίκανοι;» ή «υπάρχει άραγε σχέδιο απόλυτης καταστροφής της χώρας το οποίο γνωρίζουν καλά τα δυο μεγάλα κόμματα;» Επειδή ως λαός είμαστε αρκετά αφελείς και ενοχικοί-για το δεύτερο φροντίζουν καλά οι πολιτικοί μας- προτιμούμε να επιλέξουμε το “είναι ανίκανοι” και να αφεθούμε στη μοίρα μας.

Δεν είναι όμως μόνο ανίκανοι. Δεν μπορεί να είναι μόνο ανίκανοι! Το μαρτυρούν ακόμα και τα πιο απλά πράγματα που άλλα δείχνουν και άλλα φαίνεται να είναι.

Δεν υπάρχει ιστορία ....

ΤΗΣ ΠΕΤΗΣ ΠΕΡΚΑ* (agelioforos gr)

Χαρακτηριστικό της πολιτικής συγκυρίας είναι ότι οι εκπρόσωποι των δυο κομμάτων που διακυβέρνησαν τη χώρα από τη μεταπολίτευση και μετά εξαπολύουν μια επίθεση στην ιστορία. Περιγράφουν την κρίση λίγο-πολύ ως φυσική καταστροφή αποφεύγοντας την ανάλυση με πολιτικούς αλλά και ιστορικούς όρους.

Απότοκο μιας τέτοιας προσέγγισης δεν μπορεί παρά να είναι το αξίωμα ότι η ιστορική εξέλιξη σταμάτησε όταν κατέρρευσε η φεουδαρχία και εγκαθιδρύθηκε ο καπιταλισμός. Το πρώτο δόγμα λοιπόν είναι ότι ο καπιταλισμός είναι η μόνη «πραγματικότητα», υπάρχει και θα εξακολουθεί να υπάρχει και η ιστορία σταματάει εδώ.

Το δεύτερο δόγμα έχει να κάνει με την ερμηνεία της «αστοχίας» του συστήματος. Αυτό είναι πολύ απλό για τους εκπροσώπους αυτού του ουτοπικού ολοκληρωτισμού: Δεν εφαρμόστηκε μια ακόμα πιο αυστηρή συνταγή όπως λιγότερο κράτος, λιγότερο κοινωνικό κράτος, μεγαλύτερη λιτότητα, περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις και εκποίηση του δημόσιου πλούτου, χαμηλότεροι μισθοί και συντάξεις, κ.ο.κ. Και ας μην υπάρχει ιστορικά ούτε ένα παράδειγμα χώρας η οποία να αντιμετώπισε επιτυχώς μια κρίση χρέους με λιτότητα και νέα δάνεια.

Το τρίτο δόγμα, ότι η χώρα πρέπει να πληρώσει μέχρι κεραίας τις υποχρεώσεις της και ας προέρχονται από επαχθείς συμβάσεις, απαιτεί μια εκ νέου κακοποίηση- αγνόηση της ιστορίας. Οποιαδήποτε πρόταση περί σκληρότερης διαπραγμάτευσης, διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, επιμήκυνσης αποπληρωμής, αναστολή πληρωμών (μορατόριουμ) κ.α. αντιμετωπίζεται με χλευασμό.

Η ιστορία όμως άλλα μας διδάσκει. Συνολικά από το 1956 έως το 2006 συνήφθησαν 400 συμφωνίες διαχείρισης χρέους με 81 οφειλέτριες χώρες. Το συνολικό ύψος των ανεξόφλητων χρεών ανέρχεται σε 523 δις δολάρια.

Με τη συμφωνία του Λονδίνου το 1953 η Γερμανία, μετά από διαπραγμάτευση με τους πιστωτές της( ΗΠΑ, Βρετανία, Γαλλία, Βέλγιο, Καναδάς, Δανία, Ελλάδα, Ιταλία, Λουξεμβούργο και άλλες χώρες), προχώρησε σε μορατόριουμ, διέγραψε το 50% του χρέους της και πέτυχε η αποπληρωμή του υπόλοιπου 50% να γίνεται με βάση το ρυθμό ανάπτυξης της χώρας.

Το 2006 η Νορβηγία προχώρησε στη διαγραφή οφειλών προς αυτήν πέντε κρατών (Ισημερινός, Αίγυπτος, Τζαμάικα, Περού και Σιέρρα Λεόνε) ύψους 80 εκατ. δολαρίων, αναγνωρίζοντας ότι ήταν συνυπεύθυνη στη δημιουργία αυτού του χρέους, αφού αποσκοπούσε στην ικανοποίηση των αναγκών των εξαγωγέων των νορβηγικών προϊόντων.

Πολύ πρόσφατα η Αργεντινή, η Βραζιλία και ο Ισημερινός ανέκαμψαν με επιμήκυνση και ανακατανομή των δόσεων και μια αναχρηματοδότηση με χαμηλότερο κόστος.

Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα της πρόσφατης ιστορίας. Απαιτούν βεβαίως άλλη πολιτική και διαπραγματευτική ικανότητα πολύ υψηλού επιπέδου.

Αλλά για τους πολιτικούς μας ηγέτες, όπως είπαμε, η ιστορία δεν υπάρχει…

* Η Πέτη Πέρκα είνια Πολ. Μηχανικός-Συγκοινωνιολόγος

agelioforos gr

Aυτοακύρωση ευφυΐας τραγωδική ....

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ

-

Στον στίβο της πολιτικής σήμερα η έκτακτη φυσική ευφυΐα εμφανίζεται σπάνια, σπανιότατα. Πλεονάζει η μετριότητα, είναι συχνότερες και οι περιπτώσεις της καταφανούς μικρόνοιας. Για να ασχοληθείς σήμερα με την πολιτική απαιτούνται άλλου είδους ικανότητες, όχι η πραγματική ευφυΐα.

Eπειδή είναι σπάνιο το χάρισμα, είναι φυσικό και να γοητεύει. Oταν πρωτοεμφανίστηκε σε ευδιάκριτο πολιτικό ρόλο ο κ. Eυάγγελος Bενιζέλος (κυβερνητικός εκπρόσωπος επί πρωθυπουργίας Aνδρέα Παπανδρέου) αποτέλεσε έκπληξη: Mπορεί να μη διέθετε τη δημεγερτική γοητεία του ηροστράτειου αρχηγού του, αλλά κατέπλησσε με μια επιθετική ευφυΐα χειμαρρώδους λεκτικής ευρηματικότητας.

Tο ΠAΣOK είχε εγκαινιάσει ένα τυπικά φασιστικό εφεύρημα τηλεοπτικής βίας: να «διαλέγονται» οι εκπρόσωποί του μιλώντας ακατάσχετα, ώστε ο συνομιλητής τους να μην προλαβαίνει να ψελλίσει αντίλογο. O κ. Bενιζέλος ανήγαγε το εφεύρημα σε ακαταμάχητο όπλο σαρωτικής προπαγανδιστικής επιβολής. H μεγάλη μάζα των Πασόκων, προερχόμενοι από τον χύδην συνδικαλισμό ή από το κοινωνικό τίποτα, εφάρμοζαν τη φασιστική συνταγή αναμυρηκάζοντας μηχανικά τις ίδιες συνεχώς φράσεις και εκφράσεις. O κ. Bενιζέλος όμως κεντούσε, αυτοηδονιζόταν με τη νοητική του ευστροφία και τη ρητορική του δεινότητα. Δεν κόμιζε κάτι καινούργιο, κάτι καινοτόμο, δεν απευθυνόταν στη σκέψη και στην κρίση του τηλεθεατή, δεν εμφάνισε ποτέ μια ριζοσπαστικά διαφορετική, άλλου επιπέδου πολιτική πρόταση, δεν εισηγήθηκε την παραμικρή ποτέ πρωτοτυπία, δημιουργικό εύρημα, γόνιμο όραμα. Tαλέντο του ήταν η κατακλυσμική λεκτική ευρηματικότητα, η ταχύτητα της συσσώρευσης λέξεων, ποικιλόμορφων εκφραστικών σχημάτων.

Aναδείχθηκε σαφώς ο κορυφαίος της λογικής του εντυπωσιασμού. Eκεί ήταν το πάθος του, στον εντυπωσιασμό που προκαλούσε η οξύνοια και η ευγλωττία του, όχι στο περιεχόμενο των λόγων του, όχι στην επιτελική σκέψη και στρατηγική, όχι στην ανάδειξη στόχων – ποτέ. Θα μπορούσε, με την ίδια συναρπαστική λογική άρθρωση επιχειρημάτων, να υποστηρίξει, τη μια μετά την άλλη, δυο διαμετρικά αντίθετες θέσεις. Tο ένστικτο των απλών ανθρώπων το διαισθάνθηκε αυτό, τον φοβήθηκε με την υποψία ότι δεν πιστεύει σε τίποτα.

Ως υπουργός (Mεταφορών και Eπικοινωνιών, Δικαιοσύνης, Πολιτισμού, Aνάπτυξης, Eθνικής Aμυνας) ήταν τόσο κοινότοπος όσο και οποιοσδήποτε μέτριας νοημοσύνης ομόλογός του. Δεν άφησε την εντύπωση τολμηρών πρωτοβουλιών, ευφάνταστων εγχειρημάτων, έγνοιας για θεμελίωση υποδομών, ταλέντου στρατηγικών σχεδιασμών. Συμπάθειες κέρδισε με την περιπέτειά του να υποσκελιστεί στην αρχηγία του κόμματός του από τον Γ. A. Παπανδρέου, τον Nοέμβριο του 2007, πέρα από κάθε λογική σύγκρισης ικανοτήτων. O Γ.A.Π. είχε οριστεί αρχηγός, το 2004, από τον Kων. Σημίτη, χωρίς αντίπαλη υποψηφιότητα. Aποδοκιμάστηκε εκλογικά την ίδια χρονιά και για δεύτερη φορά το 2007, οπότε ήταν καθολικά αυτονόητο, εκ των πραγμάτων επιβαλλόμενο, το τέλος της αρχηγικής του (μάλλον και της πολιτικής) σταδιοδρομίας.

Aντίστοιχα αυτονόητο και λογικά συνεπέστατο ήταν το εγχείρημα του Eυ. Bενιζέλου να ανακοινώσει, το ίδιο βράδυ της πολιτικής συντριβής του Γ.A.Π., την πρόθεσή του να διεκδικήσει την ηγεσία του κόμματος. Oμως ακαριαία, μέσα σε λίγες μόλις ώρες, το αυτονόητο της υποψηφιότητας Bενιζέλου «ανατάχθηκε» με τους προβολείς της δημοσιότητας σε σκάνδαλο: τόλμημα επηρμένης βιασύνης, άκαιρης, άκομψης σπουδαρχίας. Tα MME και κατ’ ακολουθίαν η ελλαδική κοινή γνώμη ανακάλυψαν, με έκδηλη, ανεξήγητης ευαισθησίας ενόχληση, ότι ο Bενιζέλος ήταν «διαπλεκόμενος», προωθείτο από δημοσιογραφικά συγκροτήματα, υστερούσε σε σύγκριση με την άμωμη, παρθενική καθαρότητα του συνυποψηφίου του. Eτσι, προς κατάπληξη κεραυνώδη όσων νηφάλια διέκριναν τη διαφορά φυσικών ικανοτήτων, αρχηγός του ΠAΣOK επανεξελέγη, από εκατοντάδες χιλιάδων οπαδών, ο Γ.A.Π. και οδηγήθηκε η Eλλάδα με σίγουρα βήματα στο ΔNT, έρμαιο της Διεθνούς των τοκογλύφων.

Aραγε θα ήταν διαφορετικές οι εξελίξεις με αρχηγό του ΠAΣOK και πρωθυπουργό τον Bενιζέλο; Tο ερώτημα το απαντάει η προθυμία με την οποία ο ίδιος δέχθηκε, δυο χρόνια αργότερα, να επωμισθεί τη συνεπέστατη συνέχιση της πολιτικής του πρώην αντιπάλου του – δεν διαφοροποιήθηκε σε τίποτα. Bεβαίως και είχε δέσει πια ο Γ.A.Π. χεροπόδαρα τη χώρα με δεσμεύσεις ολοκληρωτικής υποτέλειας, αν όμως υπήρχε στον συνεχιστή του έργου του πολιτική ιδιοφυΐα, κάπου θα ξεμύτιζε, κάτι θα σπίθιζε το ξεχωριστό και εκπληκτικό. Bενιζέλεια ήταν μόνο μια απόπειρα εντυπωσιασμού, να απομέμψει δήθεν την Tρόικα, πέρυσι το καλοκαίρι. Λειτούργησε, φυσικά, ως μπούμερανγκ, τον ταπείνωσε σε διεθνή κλίμακα και εντοπίως. Eίχε δεχθεί, άνευ όρων, να παίζει στο γήπεδό τους, ήταν πανεύκολο να τον υποχρεώσουν να εκλιπαρεί την επιστροφή τους. H φυσική του ευφυΐα συρρικνώθηκε πια μόνο σε ρητορικές κορώνες για εγχώρια κατανάλωση, παιγνιώδεις συγκαλύψεις αντιφάσεων και παλινωδιών.

Πονάει η περίπτωση Eυάγγελου Bενιζέλου, τουλάχιστον όσους οδυνώνται απροκατάληπτα για τη δύσμοιρη πατρίδα και τον επιθανάτιο ρόγχο της. H αποτρόπαιη πολιτική παθολογία που βύθισε τη χώρα στον σημερινό εφιάλτη, η ίδια υπέταξε και την έκτακτη φυσική ευφυΐα στους όρους της πιο ντροπιαστικής μειονεξίας των ολίγιστων σε προσόντα και σπιθαμιαίων. Ποιος θα μπορούσε να διανοηθεί τον υψηλόφρονα Bενιζέλο συνεχιστή και απολογητή της καταισχύνης του διδύμου Γ.A. Παπανδρέου - Γ. Παπακωνσταντίνου. Oτι θα κολακευόταν δήθεν αυτοθυσιαζόμενος, σε ρόλο - παρωδία Σίμωνος του Kυρηναίου, ταυτίζοντας το όνομά του με τον πιο ανυπόφορο εξευτελισμό που έζησε ποτέ η ελλαδική κοινωνία, τον ίλιγγο της καταβύθισης στην ανέλπιδη ανέχεια, στην κυριολεκτική καταστροφή.

Aν ο Eυάγγελος Bενιζέλος αρχηγεύσει τελικά στο ΠAΣOK, σε ό,τι έχει πια απομείνει από το τοξικό αυτό έκκριμα της αχαλίνωτης ηδονοθηρίας των Παπανδρέου, η επιλογή του θα είναι συνεπής με την καριέρα που του επιφύλαξε ο συμβιβασμός, η υποτέλεια στην παρακμή, όχι με τον άθλο που απαιτούσε η αντίσταση.

Tο ΠAΣOK έχει οριστικά και τελεσίδικα τελειώσει, το όποιο απολειφάδι μπορεί να το διαχειριστεί ακόμα και ο κ. Παπουτσής. O άθλος της αντίστασης στην καταστροφή είναι που παραμένει εκκρεμής.

Γιατί προϋποθέτει άλλη, μα εντελώς άλλη, ανθρώπινη ποιότητα.

kathimerini gr

ΑΝΑΖΗΤΕΙΤΑΙ ΑΞΙΑ ΗΓΕΣΙΑ ....

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος (www.xronos.gr)

-

Αυτά που ακούμε καθημερινώς από τα ΜΜΕ, ως σχεδιαζόμενα, επιχειρούμενα ή νομοθετούμενα, έρχονται σε αντίθεση με βασικές διατάξεις του Συντάγματος, περί διακρίσεως των εξουσιών, περί ατομικών δικαιωμάτων και περί λαϊκής κυριαρχίας, ως θεμελίου του δημοκρατικού πολιτεύματος. Οι σκεπτόμενοι Έλληνες απορούν, πώς οι κυβερνώντες αποδέχονται όρους και μέτρα, συνεπαγόμενα κατάλυση του Συντάγματος.

Είναι άραγε τόση η δύναμη της ματαιοδοξίας αυτών που επιδιώκουν τους κυβερνητικούς θώκους και τόση η αίγλη της εξουσίας ώστε να συσκοτίζεται η λογική και η αίσθηση της ευθύνης έναντι της πατρίδος και του λαού της; Οι ξένοι βεβαίως, υπό την επήρεια της ήκιστα υπερηφάνου συμπεριφοράς των περισσοτέρων πολιτικών μας, δικαιούνται να πιστεύουν αυταπατώμενοι, ότι οι όροι τους οποίους επιβάλλουν είναι ευκόλως πραγματοποιήσιμοι. 

Οι Έλληνες πολιτικοί όμως, τόσο λίγο γνωρίζουν τους ομοεθνείς τους, ώστε να ελπίζουν, ότι θα υποταγούν ευκόλως στα συμφωνούμενα. Κατανοητές και δικαιολογημένες οι υποδείξεις των ξένων για την περιστολή των δημοσίων δαπανών. Πώς συμβιβάζεται όμως με την ανοχή τους στην ίδρυση από της κυβερνήσεως του Γ. Παπανδρέου – από τον Οκτώβριο του 2009 έως το Μάιο του 2011 – σαράντα μιάς (41) νέων γενικών γραμματειών και αυτοτελών υπηρεσιών; Μεταξύ αυτών, ας σημειωθεί, είναι το «Εθνικό Κέντρο Προειδοποιήσεως για τσουνάμι» και το «Γραφείο Αντιμετωπίσεως Περιστατικών Αυθαιρεσίας» (ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, 6-2-2012).

Η δικαστική εξουσία κατοχυρούται ως τρίτη και ανεξάρτητη εξουσία στα άρθρα 87 έως 100 του Συντάγματος. Οι δε αποδοχές των δικαστών, κατά το άρθρο 88 § 2 εδ. α΄ του Συντάγματος είναι «ανάλογες με το λειτούργημά τους», προς κατοχύρωση της ανεξαρτησίας τους. Εν τούτοις η κυβέρνηση Παπανδρέου μείωσε τις αποδοχές αυτών σχεδόν στο ήμισυ εκείνων που είχε ορίσει το κατά το Σύνταγμα Ειδικό Δικαστήριο (Μισθοδικείο).

Δια προσφάτου νομοσχεδίου υπαλληλοποιούνται οι δικαστές, για τους λόγους που ανακοίνωσε η Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων. Τους λόγους αυτούς οφείλει να εξετάσει σοβαρώς η κυβέρνηση, ώστε να μην αναγκασθούν οι δικαστές να εφαρμόσουν τα άρθρα 87 § 2 και 120 § 2 και 4 του Συντάγματος.

Ειδικότερα, δια του Νομοθετήματος τούτου επιβάλλεται η εκδίκαση ορισμένου αριθμού υποθέσεων σε κάθε δικαστή, με την απειλή περικοπής αποδοχών και αδείας διακοπών, αν οι υποθέσεις αυτές δεν εκδικασθούν. Ωσάν οι υποθέσεις των πολιτών να είναι της αυτής σοβαρότητος και πλοκής. Αλλά φαίνεται πως οι νομοθετούντες δεν έχουν ιδέα του έργου των δικαστών και ενεργούν κατά τας υποδείξεις αδαών.

Σαράντα εννέα (49) υπουργοί ασχολούνται προεχόντως με το πώς θα επανεκλεγούν και παρεμπιπτόντως με την εφαρμογή των μέτρων που τους επιβάλλουν τα μνημόνια. Καμία προσπάθεια δεν γίνεται για την ανάπτυξη της χώρας και ιδιαιτέρως της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.  Ενώ η παιδεία και η υγεία έχουν αφεθεί εις την τύχη τους. 

Περαιτέρω η σημερινή κυβέρνηση δεν διεκδικεί καν τα 162 δις ευρώ από τη Γερμανία, στα οποία ανέρχεται, κατά τις εκτιμήσεις των ειδικών το αναγκαστικό δάνειο των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής. Μολονότι η παράλειψη αυτή συνιστά απιστία σε βαθμό κακουργήματος σε βάρος του Δημοσίου, η δε άρνηση ασκήσεως ποινικής διώξεως της απιστίας αυτής, αποτελεί κατάχρηση δικαιώματος σε βαθμό κακουργήματος, όπως κατ΄ επανάληψη έχει γραφεί. 

Στο μεταξύ κυριαρχεί η διαδοχολογία του Γ. Α. Παπανδρέου. Ενώ αυτός συμπεριφέρεται ως ισόβιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ, ομιλεί δε προς το κοινό εκλαμβάνων τους Έλληνες ως ανοήτους, φύονται διάφοροι διάδοχοί του. Ο ίδιος αυτοδιαφημίζεται ως σωτήρ της Ελλάδος, όταν όλοι γνωρίζουν ότι είναι ο πολιτικός που εξηπάτησε το λαό του με ψευδείς υποσχέσεις για να ανέλθει στην εξουσία στη συνέχεια δε οδήγησε την πατρίδα του εις τα δεσμά του Δ.Ν.Τ. και της Τρόικας. 

Παραδέχεται μεν την ανάγκη αποχωρήσεώς του από την αρχηγία, αλλά οι κινήσεις και οι ενέργειές του φανερώνουν την αντίθετη, ενδόμυχη, επιθυμία του. Ωστόσο επί ένα μήνα και περισσότερο ασχολούμεθα με τους κατά καιρούς εμφανιζομένους ως υποψηφίους αρχηγούς. 

Μετά τον κ. Βενιζέλο, ως φυσικό διάδοχο του κ. Παπανδρέου, ενεφανίσθη ο κ. Χρυσοχοΐδης, αισθανόμενος μάλιστα την ανάγκη να ζητήσει συγνώμη από τον Ελληνικό Λαό για όσα έλεγε προεκλογικώς ο σημερινός αρχηγός του. Στη συνέχεια παραιτήθηκε ο κ. Παπουτσής, την επαύριον της ανακαλύψεως μιας βόμβας στο Μετρό, πριν εκραγεί. Και στη συνέχεια ενεφανίσθη η κ. Κατσέλη, υποψηφία και αυτή, πλαισιούμενη από πολλά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, που υιοθετούν τις απόψεις της. 

Η κυβέρνηση δεν παραμελεί μόνον την ανάπτυξη της χώρας και βασικούς θεσμούς της, αλλά και δεν αντιδρά στις προκλήσεις των Τούρκων.  Ενώ το βιβλίο ιστορίας, που διδάσκονται τα ελληνόπουλα στην ΣΤ΄ δημοτικού σχολείου εξυμνεί τις «προοδευτικές» προσπάθειες των οθωμανών να ενισχύσουν την εκπαίδευση των Ελλήνων κατά την Τουρκοκρατία – και ξεχνά το κρυφό σχολειό – το αντίστοιχο βιβλίο της γείτονος διδάσκει στους Τούρκους μαθητές ότι: 

- «Τα νησιά του Αιγαίου βρίσκονται σήμερα υπό ελληνική κατοχή» (σελ. 19), 

- «Η Ελλάδα δεν έχει τη δύναμη να διατηρήσει στο Αιγαίο την ειρήνη» (σελ. 21)

- «Η ειρήνη στην Μέση Ανατολή και η ασφάλεια στην Ασία είναι δυνατόν να διατηρηθούν με την επιστροφή των νησιών αυτών στην Τουρκία» (σελ. 65).

- «Η Τουρκία καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1930. Έτσι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος βρίσκονται μέσα στα χωρικά ύδατα της Τουρκίας. Το δικαίωμα κυριαρχίας μιας χώρα σα δικά της χωρικά ύδατα της επιτρέπει να ασκεί τα ίδια δικαιώματα στα νησιά που βρίσκονται σε αυτά τα ύδατα» (σελ. 110).

Αυτά και πολλά άλλα διαπιστώνει κανείς στην πρώτη ανάγνωση του βιβλίου της τουρκικής ιστορίας (έκδοση 1996), το οποίο διδάσκεται σήμερα συστηματικά στις μεγαλύτερες τάξεις του τουρκικού σχολείου, οκταετούς υποχρεωτικής φοιτήσεως.

Το συγκεκριμένο σύγγραμμα έχει ως τίτλο «Τα δίκαια της Τουρκίας στο Αιγαίο» και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 1995, με την υπογραφή του Τούρκου καθηγητή Ιστορίας Μεχμέτ Σακά. Βάσει των αυθαιρέτων ιστορικών θεωριών, που σήμερα διδάσκονται στις ιστορικές ακαδημίες και τις στρατιωτικές σχολές της Τουρκίας, όλοι οι πολιτισμοί του Αιγαίου – μεταξύ αυτών και ο ελληνικός – ήταν τουρκικής προελεύσεως. Θεωρούν τους Μινωίτες, Μυκηναίους, Ίωνες, Τρώες και Πελασγούς, ως προτουρκικές φυλές, που κατοικούσαν στο Αιγαίο. Σύμφωνα με αυτές τις δόλιες θεωρίες, οι Έλληνες δεν ήταν παρά ένα μικρό παρακλάδι του «μεγάλου τουρκικού λαού», του «μοναδικού που είχε τη δύναμη να δημιουργεί μεγάλα κράτη και πολιτισμούς».

Ακόμα περισσότερο προχωρημένη είναι η εργασία του Σελαχιτίν Σαλιζίκ, που υποστηρίζει ότι ο ελληνικός πολιτισμός ήλθε από την Ασία και δεν είχε κανένα πρωτότυπο στοιχείο, ότι οι Τούρκοι ήρθαν στο Αιγαίο το 2480 π.Χ. και ότι ο Δημόκριτος, ο Ηρόδοτος, ο Ιπποκράτης, ο Πυθαγόρας και ο Όμηρος, ήταν όλοι τους τουρκικής καταγωγής! Αξιοσημείωτο είναι ότι η εργασία αυτή εγκρίθηκε από το τουρκικό υπουργείο Παιδείας και διδάσκεται στα τουρκικά σχολεία. Δόθηκε καμμία απάντηση από την ελληνική πλευρά στους γελοίους αυτούς ισχυρισμούς των Τούρκων; Αν όχι, γιατί; και ποιος είναι υπεύθυνος αυτής της σοβαράς παραλείψεως;

xronos.gr

ΚΑΚΟΙ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ....

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος (www.xronos.gr)

-

Είναι εξοργιστικός ο τρόπος με τον οποίον κυβερνούν τη χώρα οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ. Μειώνουν συνεχώς μισθούς και συντάξεις, αποδεικνύοντες ότι δεν έχουν καμμία επαφή με την πραγματικότητα του συγχρόνου βίου και καμμία γνώση αυτού. Αναθρεμμένοι οι ίδιοι με προνομιακές συνθήκες ευζωίας και ουδέποτε δυστυχήσαντες, ζητούν από τις ελληνικές οικογένειες να ζουν με μισθούς και συντάξεις πείνης, τις οποίες μάλιστα συνεχώς περικόπτουν ή επανεισπράττουν με νέες φορολογικές επιβαρύνσεις.

Ακούσαμε από τα ΜΜΕ ότι υπουργός και υφυπουργοί του υπουργείου Παιδείας και Διαρκούς Μάθησης (από ηχηρούς τίτλους πάμε καλά) έχουν συνολικώς 150 συμβούλους, οδηγούς και υπαλλήλους των πολιτικών τους γραφείων. Ενώ παραλλήλως δεν διαθέτουν την αναγκαία δαπάνη για την αγορά χάρτου, που απαιτείται για τις γραπτές εξετάσεις των φοιτητών των ΑΕΙ.

Οι περισσότερες κυβερνήσεις καταχρώνται της ευχερείας προσλήψεως ειδικών συμβούλων. Αυτές όμως του ΠΑΣΟΚ έχουν υπερβεί όλες τις προηγούμενες. Ο ελληνικός λαός απαιτεί να πληροφορηθεί πόσους και ποίους έχουν προσλάβει ως συμβούλους οι υπουργοί της σημερινής κυβερνήσεως και με ποίο ποσό αμείβεται καθένας τούτων και όλοι μαζί συνολικώς. Ζητείται από τους Έλληνες φορολογουμένους ειλικρίνεια, χωρίς να προσφέρεται από την Πολιτεία στοιχειώδης διαφάνεια κατά την διάθεση των εκ της φορολογίας εσόδων. 

Οι υπουργοί Οικονομικών της κυβερνήσεως Παπανδρέου φαίνεται πως ανταγωνίσθηκαν ποίος θα προκαλέσει μεγαλύτερη ύφεση και νέκρωση της οικονομίας. Το αποτέλεσμα της αγνοίας από αυτούς των αρχών, που διέπουν κάθε οικονομία, το βιώνουμε καθημερινά. Όπου και να κυκλοφορήσει κανείς, ακόμα και στα εμπορικότερα σημεία της πρωτευούσης, βλέπει πολλά κενά καταστήματα, προσφερόμενα προς ενοικίαση ή πώληση.

Η Γενική Συνομοσπονδία Επαγγελματιών Βιοτεχνών Εμπόρων Ελλάδος (Γ.Σ.Ε.Β.Ε.Ε.) διεξήγαγε έρευνα για τη βιωσιμότητα των μικρών επιχειρήσεων. Αυτών δηλαδή που απασχολούν προσωπικό έως 50 ατόμων. Διεπίστωσε, ότι 62.200 επιχειρήσεις θα κλείσουν τους προσεχείς δώδεκα (12) μήνες.

Εκ τούτων, οι 12.000 θα κλείσουν εντός τριμήνου. Κίνδυνο όμως να διαλυθούν εντός 12μήνου αντιμετωπίζουν και άλλες 180.000 επιχειρήσεις. Το ποσοστό των μικρών επιχειρήσεων που θεωρούν πολύ πιθανό το ενδεχόμενο να κλείσουν συντόμως, φθάνει το 51,4% από το 44,5%, που ήταν κατά την προηγούμενη έρευνα και το 11,7% το 2009. 

Κατά συνέπεια κινδυνεύουν να χαθούν 240.000 θέσεις εργασίας. Αιτία είναι, μεταξύ άλλων, η μείωση του τζίρου εκ της κρίσεως, λόγω των περικοπών μισθών και συντάξεων. Κατά το 2ο εξάμηνο του 2011, το 82,5% των επιχειρήσεων παρουσιάζουν επιδείνωση του κύκλου εργασιών τους, το 82%  στη ζήτηση, το 85,9% στη ρευστότητα και το 83,5% στις παραγγελίες (ΕΣΤΙΑ, 23-2-2012). 

Οι εκπρόσωποι της Τρόικας έχουν πεισθεί επιτέλους ότι η φορολογική πολιτική των κυβερνήσεων Γεωργίου Παπανδρέου ήταν ολεθρία για την οικονομία. Γι΄ αυτό και ζητούν, δια του δευτέρου μνημονίου, ριζικές φορολογικές αλλαγές. Η σημερινή κυβέρνηση δεσμεύθηκε μέχρι τον Ιούνιο 2012 να έχει καταθέσει προς ψήφιση από τη Βουλή νέο φορολογικό νομοσχέδιο, μεταρρυθμίζον εκ βάθρων το φορολογικό σύστημα της χώρας. Στόχος πρέπει να είναι η απλούστευση των διαδικασιών, η αποτελεσματικότητα του συστήματος και η δικαιότερη κατανομή των φορολογικών βαρών. Ίδωμεν κατά πόσον οι στόχοι αυτοί θα επιτευχθούν!

Γιατί απαιτείται αλλαγή νοοτροπίας, όχι μόνον των διοικούντων πολιτικών, αλλά και των οργάνων της φορολογικής μηχανής, τα οποία συχνά ταλαιπωρούν τους φορολογουμένους, παραλόγως και χωρίς εύλογη αιτία. Απαιτείται δηλαδή μεγαλυτέρα κατανόηση και πνεύμα εξυπηρετήσεως των πολιτών, οι οποίοι δεν είναι εχθροί του κράτους, ούτε βεβαίως και των υπαλλήλων του.

Ψέγονται συχνά οι νέοι της Ελλάδος ως υπεύθυνοι της κακής πορείας της οικονομίας μας. Κατηγορούνται συγκεκριμένως ως καφενόβιοι, ουζοπότες και απρόθυμοι να αναλάβουν τις εργασίες, που αναλαμβάνουν επικερδώς και αποδοτικώς οι μετανάστες, πολλοί εκ των οποίων εξελίσσονται σε «αφεντικά» άλλων ξένων ή και Ελλήνων.  

Άτεγκτοι επικριτές των νέων μας είναι και πολλοί εκπαιδευτικοί. Αλλά πότε αυτοί συνεβούλευσαν τα Ελληνόπουλα στην τρυφερή ηλικία, να αποφεύγουν τις ανιογόνες τηλεοπτικές εκπομπές και να προτιμούν την ανάγνωση μορφωτικών βιβλίων, που αναπτύσσουν τη φαντασία και την κρίση; 

Πολλοί εκπαιδευτικοί, επηρεασμένοι από την μαρξιστική ιδεολογία, έχουν εμβολιάσει τους νέους μας με μυθεύματα για τον υπαρκτό σοσιαλισμό. Αποσιωπούν τις δολοφονίες 65.000.000 αντιφρονούντων στη Ρωσία και την εν ψυχρώ δολοφονία 20.000 περίπου Πολωνών αξιωματικών στο δάσος του Κατύν. Όπως και τις άγριες σφαγές Ελλήνων στις Πηγάδες του Μελιγαλά και του Φενεού, στα Κρόρα, την ΟΥΛΕΝ, τα Τουρκοβούνια και όλους τους άλλους τόπους του μαρτυρίου Ελλήνων πολιτών, κληρικών, αστυνομικών και στρατιωτικών.

Άλλοι εκπαιδευτικοί, ενισχυόμενοι από προπαγανδιστές, αυτοπροβαλλομένους ως συγχρόνους πνευματικούς φάρους, επιδίδονται στην παραποίηση και διαστροφή της Ιστορίας, γενόμενοι ακούσια ή μίσθαρνα όργανα ξένων δυνάμεων. 

Υπάρχουν βέβαια και οι ευσυνείδητοι Έλληνες εκπαιδευτικοί, που μόχθησαν και μοχθούν για τη μόρφωση των Ελληνοπαίδων, εν μέσω αντιξοοτήτων προκαλουμένων από αντιφρονούντες συναδέλφους τους και πολιτικούς. Αλλά για να αποδώσει η προσπάθεια τούτων χρειάζεται και συνεργασία των γονέων, η οποία δεν προσφέρεται πάντοτε.

Ο αείμνηστος Γεώργιος Παπανδρέου ως υπουργός Παιδείας και πρωθυπουργός εξέδωσε τη γνωστή εγκύκλιο 1010/11-3-1965, που απευθυνόταν στους επιθεωρητές Μέσης Εκπαιδεύσεως και εφιστούσε την προσοχή τους στον κίνδυνο προσεταιρισμού μαθητών από την Κομμουνιστική Νεολαία Λαμπράκη. 

Στην εγκύκλιο αυτή, αφού επαναλάμβανε ότι «Ο Κομμουνισμός είναι εχθρός του έθνους και της Δημοκρατίας», καθιστούσε τους καθηγητές υπευθύνους για τον «εθνικό φρονηματισμό» των μαθητών και «Και αν συμβεί να υπάρξουν διδάσκαλοι όχι ανήκοντες, αλλά απλώς συμπαθούντες ή ανεχόμενοι την κομμουνιστικήν προπαγάνδαν, δεν έχουν θέσιν εις την εκπαίδευσιν». Γι΄ αυτό και ζητούσε από τους επιθεωρητές να του υποβάλουν στο τέλος κάθε μήνα εμπιστευτική έκθεση. Παραλλήλως, απαγορευόταν οποιαδήποτε οργανωμένη δράση στα γυμνάσια, εκτός απ’ την προσκοπική.

Δυστυχώς ο υιός του ακολούθησε αντίθετη πολιτική. Δέχθηκε στους κόλπους της παιδείας, όλους τους εκδιωχθέντες για κομμουνιστική ιδεολογία και δράση, ανεξαρτήτως της μορφώσεως και των ικανοτήτων τους. Τα αποτελέσματα αυτής της πολιτικής επλήρωσε, πληρώνει και θα πληρώνει στο μέλλον η χώρα, με συνέπειες, που επηρεάζουν όχι μόνον την πολιτική και κοινωνική ζωή των Ελλήνων, αλλά και την πορεία της οικονομίας τους. 

xronos gr

Αυτοί θα παν «αδιάβαστοι». Να τσακισθούν πριν στείλουν την πατρίδα «αδιάβαστη». .....

Του Στέλιου Παπαθεμελή 
 Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης 

         Ο ελληνικός κόσμος, έχει περάσει εξίσου κακές ή και χειρότερες εποχές. Το ζητούμενο είναι η στάση ζωής του λαού. Η άρνησή του να γονατίσει. Στον «Κλέφτη», του Ραγκαβή (1809-1892) αποτυπώνεται η επική εξέγερση της ψυχής του Ελληνισμού:

«Μεγάλοι έμποροι πωλούν
τα έθνη σαν κοπάδια.
Την γην προδίδουν και γελούν.
Εδώ όμως άρματα λαλούν
 στ’ απάτητα λαγκάδια».

         Θα ήταν έξοχο να μπορούσαμε να το πούμε και για το σήμερα…

         Αμετάλλαχτοι στους αιώνες οι αναίσχυντοι έμποροι των εθνών, είτε τους βιογραφεί ο Παπαδιαμάντης στο ομώνυμο μυθιστόρημά, είτε τους ανατέμνει ο Σαίξπηρ στον «Έμπορο της Βενετίας». Εκεί, ο απαίσιος Σάυλοκ δανείζει «επί σώμασι», όπως στην προ Σόλωνος εποχή και εάν δεν του καταβληθεί το ποσόν στην τακτή ημερομηνία «θα αφαιρέσει μίαν λίβραν κρέατος από το σώμα» του οφειλέτη. Η ελληνική απάντηση στους εμπόρους των Εθνών είναι «τ’ άρματα», δηλαδή ο δυναμισμός. Το μέγα δυστύχημα θα είναι «εκεί που οι καπεταναίοι κρεμούσαν τ’ άρματα, [να] κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια», καθώς δεν φαίνονται καπεταναίοι...

          Ευτράπελα καραγκιοζλίκια διαδραματισθήκαν στο Κοινοβούλιο όπου αυτοί όπου υπερψήφισαν Μνημόνια, δανειακές και λοιπά τερατουργήματα σήκωσαν ξαφνικά κεφάλι για ελάσσονα και συντεχνιακά, ενώ σιωπούν για τα μεγάλα και ουσιώδη.

         Οι «πρωτοκλασσάτοι» της συμφοράς γίνονται καταγέλαστοι. Ο ένας παριστάνει τον μακελάρη. Οι άλλοι αν και δεν διάβασαν το μνημόνιο, το φέσωσαν στον κοσμάκη και το υπηρετούν λόγω έργω και διανοία.

         Ο Σημίτης του ψευδώνυμου εκσυγχρονισμού έστειλε «χρησμό» από το Βερολίνο στον δεινά χειμαζόμενο, και εξαιτίας του, ελληνικό λαό ότι  «ήταν πολιτικά μοιραίο λάθος το μνημόνιο»! Καλά  κρασιά!

         Ο διοικητής της ΤτΕ δηλώνει «εκ του μακρόθεν εστώς» ότι «η πορεία προς την κρίση δεν ήταν αναπόφευκτη και θα μπορούσε να είχε ανακοπεί».       

         Και γιατί δεν την ανέκοψαν;
         Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί!

         Ο ΓΑΠ υπείκων στα κελεύσματα εξωελλαδικών κέντρων και αλλοτρίων συμφερόντων και διασύρων urbi et orbi τους Έλληνες ως διεφθαρμένους, τεμπέληδες και άχρηστους, απρόθυμος να διαπραγματευθεί, αλλά ολοπρόθυμος να υποκύψει στις σαδιστικές αξιώσεις των δανειστών, τις απεδέχθη αμαχητί, υποθηκεύοντας στο διηνεκές το μέλλον της χώρας.

         Η κατεχόμενη Ελλάδα, επί 28 μήνες, με την αδρή συνδρομή του πολιτικού της προσωπικού, χρησιμοποιείται ως πειραματόζωο στο πρόγραμμα, για μετάλλαξη μιας χώρας του πρώτου κόσμου σε τριτοκοσμική.

         Το Μνημόνιο απέτυχε οικτρά. Εκ γενετής καταδικασμένο να αποτύχει. Εξ ορισμού ως συνταγή, αλλά και ως πρακτική εξοντωτικής λιτότητας. Η ανελέητη ύφεση, στράγγισε και την τελευταία ρανίδα του οικονομικού αίματος της κοινωνίας μας. Το παραδέχεται και ο Ράϊχενμπαχ: «Οι Έλληνες έχουν υποστεί μεγάλες θυσίες και η Ελλάδα δεν μπορεί να συνεχίσει με αυτήν τη στρατηγική. Το βάρος στο διαθέσιμο εισόδημα των Ελλήνων είναι διπλάσιο σε σχέση με των Πορτογάλων και τριπλάσιο σε σχέση με των Ισπανών, και αυτό έχει ως αποτέλεσμα την καταβαράθρωση της ζήτησης». (Δήλωση στο ΕΒΕΑ/ 19/1/12). Βέβαια άλλα λέει και άλλα πράττει.

          Όταν σκάζουν οι κεδροσκοπικές φούσκες οι τράπεζες βρέξει-χιονίσει κερδίζουν. Χάνουν μισθωτοί, συνταξιούχοι, μικροκαταθέτες και άνεργοι. Αυτό ζούμε.

          Μας εκβιάζουν, ή υπογράφετε τα νέα μνημόνια, ή σας περιμένει Αρμαγεδδών=έξοδος από το ευρώ. Όμως τον Αρμαγεδδώνα τον βιώνουμε ήδη μέσα στο ευρώ.

          Η δραχμή, μας στάθηκε 3.000 χρόνια. Δεν μας πρόδωσε αυτή. Το ευρώ μας πρόδωσε…  

http://www.papathemelis.gr/

ΣΦΙΧΤΟΣ Ο ΕΝΑΓΚΑΛΙΣΜΟΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΕΞΟΥΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΠΑΡΑΓΟΝΤΩΝ.

 30/12/2011

 ΔΕΛΤΙΟΤΥΠΟΥ

 Η παραίτηση των οικονομικών εισαγγελέων (Γρηγόρη Πεπόνη και Σπύρου Μουζακίτη ) οι οποίοι ανέλαβαν να κάνουν πράξη την πάταξη του οικονομικού εγκλήματος, απέδειξε ότι «κάτι σάπιο υπάρχει στην Δανιμαρκία». Μεταξύ των υποθέσεων που ανέλαβαν να διερευνήσουν ήταν οι μεγαλοοφειλέτες του δημοσίου, τα οικονομικά και ο τραπεζικός δανεισμός των κομμάτων – η καταγγελία της αναίτιας αύξησης του ελλείμματος από την Ελληνική Στατιστική Υπηρεσία ( για να δικαιολογήσει το «είμαστε στο χείλος του γκρεμού –πτωχεύουμε») – η υπόθεση του χρηματισμού για την αγορά των υποβρυχίων – η καταγγελία για τα CDS κατά του αδελφού του πρώην πρωθυπουργού κ. Ανδρίκου Παπανδρέου – η μη είσπραξη προστίμων για την βεβαιωμένη λαθρεμπορία καυσίμων, για την οποία παραιτήθηκε ο Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών και ο κατάλογος δεν έχει τέλος.

Το παράδειγμα της ηγεσίας.

Του Δημήτρη Γαρούφα*

---

Μιλήσαμε σε προηγούμενο άρθρο για τα «αναδρομικά» των βουλευτών και την υποκρισία του πολιτικού κόσμου στο συγκεκριμένο θέμα. Δε θέλω να πω περισσότερα, αλλά τονίζω ότι η μεθόδευση καταβολής αναδρομικών εξ αντανακλάσεως μέσω αυξήσεων που δίνονται στους δικαστές τραυματίζει το κύρος του πολιτικού κόσμου στη συνείδηση των πολιτών.
Επανέρχομαι στο θέμα με αφορμή δηλώσεις νυν και πρώην βουλευτών περί παραίτησής τους από τη διεκδίκηση αναδρομικών… Επισημαίνω ότι η παραίτηση δε γίνεται με δήλωση στα ΜΜΕ που πρόσκαιρα εκτονώνει τη λαϊκή οργή, αλλά για να ισχύει ως παραίτηση πρέπει να γίνει με συγκεκριμένες νομικές ενέργειες.

Γέμισε η χώρα ανίκανους γυρολόγους .....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

---

Αν θυμόμαστε καλά το ΠΑΣΟΚ είχε χαλάσει τον κόσμο επειδή η Νέα Δημοκρατία είχε προχωρήσει στην απογραφή.

Έκτοτε, έχουν γίνει τόσες πολλές απογραφές, που πια έχουμε χάσει τον λογαριασμό.

Με πρόσκληση του κ. Παπανδρέου και των συν αυτώ μας… απέγραψαν όλοι: Το ΔΝΤ, η ΕΚΤ, η ΕΕ, ο ΟΟΣΑ, η Eurostat δια της ΕΛΣΤΑΤ.

Ο «κυρίαρχος λαός» και οι υπερασπιστές της νομιμότητας.

του Γιώργου Κατσαμπέκη

Το τελευταίο διάστημα τείνει να κυριαρχήσει στη δημόσια σφαίρα ένας συγκεκριμένος λόγος, μια αγωνιώδης απεύθυνση προς την κοινωνία, η οποία συνήθως παίρνει τη μορφή νουθεσίας ή/και πιεστικής παράκλησης για υπευθυνότητα και σύνεση. Ποιο το κεντρικό διακύβευμα σύμφωνα με αυτή την ανάγνωση; Η αποτροπή μιας υποτιθέμενης επικείμενης αντιδημοκρατικής εκτροπής· ενός «χάους ανομίας». Αρχιερείς σε αυτή την προσπάθεια, πέρα από ηγετικά στελέχη της κυβέρνησης, έχουν αυτοχρισθεί γνωστοί αρθρογράφοι φιλοκυβερνητικών εφημερίδων και βεβαίως οι «συνήθεις ύποπτοι» τηλε-δημοσιογράφοι αντίστοιχων καναλιών, οι οποίοι συχνά παρουσιάζονται και ως βασιλικότεροι του βασιλέως. Στον κατάλογο αυτού του άτυπου «κόμματος της υπευθυνότητας» βλέπουμε να στριμώχνονται διάφορα ετερόκλητα δημόσια πρόσωπα, διάσπαρτα στο πολιτικό/κομματικό φάσμα, από την «(παρα)εκσυγχρονισμένη» ανανεωτική αριστερά ως και την «υπεύθυνα» νουθετούσα ακροδεξιά.

Ο δολοφόνος επιστρέφει συνεχώς στον τόπο του εγκλήματος.

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

-

Δεν γνωρίζω αν οι δανειστές της χώρας πρόλαβαν να διαβάσουν τις επιστολές του κ. Παπανδρέου – μία για την τρόικα και 26 για τις υπόλοιπες χώρες της ΕΕ – πριν λάβουν την τρίτη κατά σειρά απόφαση να μας δώσουν την περίφημη έκτη δόση του δανείου, καθώς και μακροσκελέστατες ήσαν και έφτασαν την τελευταία στιγμή, μόλις την προηγουμένη της συνεδρίασης του Eurogroup.

Υποθέτω πως απλώς θα έριξαν μια ματιά, διότι σίγουρα είχαν μεγαλύτερες σκοτούρες για να στήσουν ευήκοον ους στα ίδια και τα ίδια φληναφήματα.

Bertolt Brecht: Στους ευθυγραμμιζόμενους (1935) - In den Zeiten zunehmender Unterdrückung.

So werden die Kenner der Wahrheit die wildesten Lügner...

Τι συμβαίνει στην συνείδησή μας; Πώς καταλήγουμε να ζούμε σε έναν φαντασιακό και διόλου πραγματικό κόσμο; Γιατί δεν αντιλαμβανόμαστε τη θέση μας στον κόσμο; Γιατί σχηματίζουμε μια ψεύτικη εικόνα για τον εαυτό μας και για τους άλλους; Πώς πολεμώντας να διασφαλίσουμε το ψωμί μας, καταλήγουμε μια ωραία πρωία να το χάνουμε;
Είναι θέμα ψυχολογίας ή θέμα ιστορικής αυτοσυνειδησίας;