Υπάρχουν ευθύνες και θα αναζητηθούν για την κατάρρευση το Χρηματιστήριο

Ο Συντονιστής Οικονομικών Υποθέσεων, βουλευτής Φθιώτιδας της Νέας Δημοκρατίας, κ. Χρήστος Σταϊκούρας, για τη σημερινή κατάρρευση του Χρηματιστηρίου της Αθήνας, έκανε την ακόλουθη δήλωση:

Η θέση της Ελλάδας

Η θέση της Ελλάδας πρέπει να ενισχυθεί με κάθε τρόπο, για να ξεπεράσουμε τις δυσκολίες. Είμαστε στην Ευρώπη και στην Ευρωζώνη.

Μπροστά στον... γκρεμό η ελληνική κυβέρνηση: Δημοψήφισμα για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας

Δραματικές και διαρκείς είναι οι εξελίξεις στην ελληνική πολιτική σκηνή, καθώς χθες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωσε τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος την επόμενη Κυριακή 5 Ιουλίου, με ερώτημα την αποδοχή ή την απόρριψη της πρότασης των Θεσμών.

Ο Αλέξης Τσίπρας στέλνει στις Βρυξέλλες επιστολή με την οποία θα ζητά ολιγοήμερη παράταση του προγράμματος ώστε ο λαός «να αποφασίσει ο λαός χωρίς πιέσεις και εκβιασμούς».

Σφοδρές επικρίσεις αντιπολίτευσης κατά Τσίπρα

Σφοδρή επίθεση κατά του πρωθυπουργού εξαπέλυσε ο Πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς.

Χαρακτήρισε τον Αλέξη Τσίπρα μοιραίο, αδύναμο και ανεύθυνο, και τον κατηγόρησε πως απομονώνει τη χώρα από την Ευρώπη, διχάζει τον Ελληνικό λαό και ρίχνει στις πλάτες του τις ευθύνες που δεν μπορεί να αναλάβει ο ίδιος.

"Η Κομισιόν μπορεί να κάνει όσα λάθη θέλει. Δεν λογοδοτεί πότε σε κανέναν"

Δριμεία κριτική κατά της Κομισιόν ασκεί ο πρώην επικεφαλής στρατηγικού πολιτικού σχεδιασμού της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και σύμβουλος του Μπαρόζο Φιλίπ Λεγκρέν.

Κοινωνική Σχιζοφρένεια

Γράφει ο Δημοσθένης Κυριαζής
Το παράδοξο των ψηφοφοριών
Στο παρελθόν αλλά και στο παρόν, επιστήμονες και στοχαστές  προσπάθησαν να εκτιμήσουν την ποιότητα, που συστηματικά έχουν οι συλλογικές αποφάσεις με δημοψηφίσματα, γιατί υπήρχαν απόψεις και ενδείξεις ότι οι αποφάσεις αυτές είναι από τη φύση τους απρόβλεπτες και ασύμβατες με τη λογική.

Στα μέσα του προηγούμενου αιώνα έγιναν στις ΗΠΑ έρευνες για να διαπιστωθεί η τυχόν ύπαρξη διαφοράς  ποιότητας μεταξύ των ατομικών και των συλλογικών αποφάσεων, που ως γνωστό λαμβάνονται με ένα μονάχα τρόπο• με δημοψηφίσματα  και εφαρμογή της αρχής της πλειοψηφίας.

Η ευθύνη για τον Άλλο...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ*
πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων
- 
- Η κοινωνία ανάγει την ευθύνη για τον Άλλο στην τήρηση ενός πεπερασμένου συνόλου ηθικών κανόνων. Όμως, η κωδικοποίηση των ηθικών κανόνων και η τήρησή τους  δεν μπορεί να απαλλάξει το άτομο από την ηθική ενοχή, δεν εξευμενίζει την ένοχη συνείδηση. Ο άνθρωπος μπορεί να συμπληρώσει τους κανόνες της κοινωνίας με τη στάση του.

Η ΕΔΕΚ χαιρετίζει τις δηλώσεις Μ. Σούλτς...

Το Κ.Σ ΕΔΕΚ χαιρετίζει τις δηλώσεις του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σούλτς ότι «Κάποιοι πρέπει να αναλάβουν συγκεκριμένες ευθύνες για τα προγράμματα οικονομικής εξυγίανσης στην Ελλάδα, την Κύπρο ,την Πορτογαλία και την Ιρλανδία», ανέφερε με δηλώσεις του στη Πάφο ο πρόεδρος του Κινήματος Σοσιαλδημοκρατών ΕΔΕΚ Γιαννάκης Ομήρου.

Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σωστά ανέφερε στις δηλώσεις του, πρόσθεσε ο κ. Ομήρου,  ότι «δεν αρκεί πλέον να ζητούνται συγγνώμες κι  ότι κάποιοι πρέπει να κριθούν υπαίτιοι και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες».

Martin Schulz: Απόδοση ευθυνών για λάθη στις περικοπές στην Ελλάδα. -"Ξεκίνησε ήδη έρευνα με θέμα τα όσα έπραξε η Τρόικα"

«Δεν φτάνει πια να ζητά κανείς συγγνώμη, κάποιος πρέπει να αναλάβει συγκεκριμένες ευθύνες» για τα προγράμματα οικονομικής εξυγίανσης που επιβλήθηκαν στην Ελλάδα, στην Ισπανία, στην Ιρλανδία και στην Κύπρο, έγραψε ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Μάρτιν Σουλτς, σε άρθρο του στην εφημερίδα Λα Ρεπούμπλικα.

«Μας είχαν πει ότι η λιτότητα ήταν μονόδρομος, ότι δεν είχαμε άλλες επιλογές. Σήμερα όμως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο μας λέει ότι οι επιπτώσεις της λιτότητας στις διάφορες οικονομίες εκτιμήθηκαν με λάθος τρόπο και ότι περιορίσθηκε η ανάπτυξη με απροσδόκητο τρόπο», τόνισε στο άρθρο αυτό ο Γερμανός σοσιαλδημοκράτης πολιτικός.

H Κρίση του Αυτοείδωλου...

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας
Πρόλογος 2013
Οι αναλύσεις για την εξελισσόμενη εθνική κρίση είναι πλέον αναρίθμητες. Πολιτικές, οικονομικές και ηθικολογικές. Κοινός παρονομαστής τους το παραδοσιακό ερώτημα: «τις πταίει;». -Φταίει η πολιτική ηγεσία, λένε οι μεν. Φταίει ο λαός που τους ψηφίζει, συμπληρώνουν οι δε. Φταίει κι ο καθένας μας χωριστά, λένε όλοι, επειδή είμαστε καλοπερασάκηδες και απερίσκεπτοι αμοραλιστές. Ή αλλιώς: φταίτε και σεις οι δήθεν ανεύθυνοι, αφού «μαζί τα φάγαμε»... Πριν απ’ όλα βέβαια φταίει ο Ιμπεριαλισμός. Αλλά μαζί του φταίει κι ο λαός, που παρά τις εκκλήσεις δεν ξεσηκώνεται εναντίον του. Που αρνείται να δεχτεί ότι υπάρχει εναλλακτική λύση και είναι δεδομένη: ο σοσιαλισμός και ο εν συνεχεία κομμουνισμός...

Η υπευθυνότητα όλων μας...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ (πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων)
*  Μια σειρά προβλημάτων της κοινωνίας μας τα έκρυβε η πλασματική ευημερία. Η κρίση δημιούργησε το κατάλληλο περιβάλλον να κάνουν την εμφάνισή τους και μάλιστα το καθένα με τη δριμύτητα που του επέτρεψαν οι πολικό-κοινωνικές συνθήκες.

Το πρώτο πρόβλημα είναι το χρέος και τα ελλείμματα. Η ανευθυνότητα εκείνων που κυβέρνησαν τον τόπο και εκείνων που είχαν ως κύριο ρόλο τον έλεγχό τους, έθεσαν τη χώρα στην επιτήρηση των δανειστών και στις προσταγές τους. Οι επιτηρητές της Ε.Ε., οι ανεύθυνοι δανειοδότες σε ανεύθυνους δανειολήπτες, λειτούργησαν ως αναχρονιστικοί δάσκαλοι σε απείθαρχους μαθητές, δηλαδή ενεργοποιώντας τον κανόνα της τιμωρίας. Αλλά, με τιμωρία δεν λύνεται μια οικονομική κρίση, με ποινές μόνο δεν βγάζεις καμία οικονομία από το μαρασμό, απλώς τη βαθαίνεις.

Εύθυμα & σοβαρά: Η βλακεία είναι αταξική!.. -Ξαμόλησαν τα... ντόμπερμαν των ΜΜΕ, για να μας πείσουν, πως για όλα μας τα δεινά φταίει η Χρυσή Αυγή.

Γράφει η ΤΖΕΝΝΥ Π. ΣΙΑΜΑΛΕΚΑ
. 
*  Μωρέ μπράβο! Γιόμισαν τα μπαλκόνια γιαγιούλες… Γιαγιούλες κάθε είδους και κάθε κατασκευής. Άλλες κάθονται φρόνιμα στην καρεκλίτσα τους και περιμένουν πότε «θανάρθουν τα παιδιά απ’ τη δλειά» να τις πάρουν αγγαζέ, να κάνουν πάτσιες – πάτσιες… και να τις βάλουν να κάτσουν στο καθιστικό, για να παρακολουθήσουν όλοι μαζί, ενωμένοι και αγαπημένοι τη Φατμαγκιούλ!
Άλλες πιο δραστήριες, πιο αλέγρες, μπορούν από μόνες τους, να πάνε πέρα – δώθε στο μπαλκόνι. Κρατιούνται και ψύχα από τα κάγκελα και κάθε τόσο τινάζουν κανά πετσετάκι ή το σεμέν, που είναι πάνω στο ψυγείο και υπογραμμίζουν αθόρυβα, ότι σ’ όλη τους τη ζωή, τα χέρια τους άπραγα δεν έκατσαν… Και τώρα ακόμα –με τόνα ποδάρ’ στο λάκκο- αυτές πάντα κάτι χρήσιμο προσπαθούν να κάνουν.

Να κοινωνηθεί η κριτική αμφισβήτηση

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ
-
Υποψιάζομαι ότι σε κοινωνίες (ή περιόδους) κατάδηλης παρακμής (όταν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια μειώνεται δραματικά και η ανιδιοτέλεια μοιάζει κοινωνικό παράδοξο) οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ελάχιστα τη λέξη «ελπίδα» και πληθωρικά τη λέξη «αισιοδοξία».

Η ελπίδα προϋποθέτει λογική σκέψη, νηφάλια κρίση, εμπειρικά βεβαιωμένη εμπιστοσύνη, φανερώνει δηλαδή ρεαλισμό. Η αισιοδοξία είναι βεβαιότητα (αυθαίρετη) για ευνοϊκή, αίσια εξέλιξη συνθηκών και καταστάσεων, με άλογη εναντίωση στα δεδομένα της πραγματικότητας. Συνιστά σαφώς, ψυχολογικού χαρακτήρα, ατομοκεντρική επιθυμητική ενόρμηση. Γι’ αυτό και εκφέρεται συνήθως η αισιοδοξία ή ως ευήθης καύχηση («είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος!») ή ως ευδαιμονιστική δεοντολογία («πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι»!) – όχι ως λογικός συμπερασμός.

Ώρα ευθύνης για όλους

Ένα χρόνο μετά τις τελευταίες εθνικές εκλογές, από τις οποίες προέκυψε ο σχηματισμός μιας τρικομματικής κυβέρνησης συνεργασίας, η χώρα εξακολουθεί να βρίσκεται σε οριακό σημείο. Είναι σαφές ότι το κλίμα στην ελληνική οικονομία έχει βελτιωθεί σημαντικά και έχει απομακρυνθεί το ενδεχόμενο εξόδου της χώρας από το ευρώ Σε καμία περίπτωση, όμως, δεν μπορεί να υποστηριχθεί ότι ο κίνδυνος έχει εκλείψει οριστικά..
Το γεγονός ότι αρχίζουν πλέον να διαμορφώνονται ευνοϊκές συνθήκες για τη σταδιακή ανάκαμψη της οικονομίας, που οφείλεται στις αιματηρές οικονομικές θυσίες του ελληνικού λαού, αναμφίβολα πιστώνεται και στις τεράστιες προσπάθειες που καταβάλλει η κυβέρνηση και προσωπικά ο Αντώνης Σαμαράς.
Είναι αναγκαίο, όμως, η προσπάθεια αυτή να συνεχιστεί, γιατί, διαφορετικά, οι θυσίες της κοινωνίας θα έχουν πάει χαμένες. Ο επιδιωκόμενος στόχος της ανάκαμψης της οικονομίας προϋποθέτει, ωστόσο, μαζί με την περίφημη δημοσιονομική προσαρμογή, την προώθηση των απαιτούμενων μεταρρυθμίσεων και διαρθρωτικών αλλαγών, χωρίς τις οποίες είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να υπάρξει έξοδος από την κρίση.

Η αυτογνωσία μερικές φορές μπορεί και να λυτρώνει

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΑΜΨΙΑΣ
Oι μέρες της ανάπαυλας για το Πάσχα είναι μια ευκαιρία για όλους μας να σκεφτούμε τι κάναμε λάθος και πώς μπορούμε να το διορθώσουμε όχι από χριστιανική αγάπη αλλά από την ανάγκη να ξεπεράσουμε τα προβλήματα που μας πάνε πίσω. Η αυτογνωσία ως άσκηση έχει ενδιαφέρον και ενίοτε θεαματικά αποτελέσματα σε προσωπικό και συλλογικό επίπεδο. Αν καταφέρουμε να αποδεχθούμε τις ευθύνες μας για όσα μας ταλαιπωρούν και συχνά βασανίζουν άλλους που δεν έχουν ευθύνη, ενδέχεται να έχουμε κάνει βήματα προόδου ως κοινωνία και να διεκδικήσουμε με αξιώσεις ένα καλύτερο μέλλον στηριγμένο σε πιο στέρεες βάσεις.

ΟΙ ΑΝΕΥΘΥΝΟΙ ΑΝΑΛΥΤΕΣ ....

 Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος

Η ατέρμων φιλολογία των οικονομολογούντων στα διάφορα «πάνελ» των τηλεοπτικών σταθμών έχει επιφέρει πλήρη σύγχυση, σε όσους παρακολουθούν τις τηλεοπτικές εκπομπές και δεν είναι σε θέση να διακρίνουν τις σοβαρές σκέψεις από τις επιπόλαιες, προκατασκευασμένες, μεροληπτικές και πρόχειρες.

Όλοι παριστάνουν τον ειδικό. Και όλοι έχουν υπεύθυνη γνώμη επί παντός θέματος, έστω και εάν το αντικείμενο των προβαλλομένων σπουδών τους είναι άσχετο. Είμαστε ένας λαός χαριτωμένος. Σπάνια χρησιμοποιεί τις λέξεις «δεν γνωρίζω», εκτός των Δικαστηρίων. Στις ελεύθερες συζητήσεις, ο Έλλην είναι παντογνώστης, αλλά και εύκολο θύμα απάτης. Δεν νομίζω σε άλλους λαούς να υπάρχουν πάντοτε πρόθυμοι πελάτες των «παπατζήδων», όπως στην πατρίδα μας. 

Όχι πως δεν υπάρχουν και στο εξωτερικό απατεώνες και εύκολα θύματα τούτων. Υπάρχουν και πολλοί. Και μάλιστα επιδέξιοι ταχυδακτυλουργοί, που άλλαζαν τα δολάρια με εγχώρια νομίσματα και αφαιρούσαν δια μαγείας τα μισά, όπως περιέγραφαν, πολλοί τουρίστες των χωρών του «σιδηρού παραπετάσματος».

Ασύμμετρη Ευρώπη, γεμάτη υπεροψία και βλακεία

Τα λάθη των Ευρωπαίων υπευθύνων είναι προφανή.

Ο τρόπος αντιμετώπισης της κυπριακής κρίσης ήταν το λιγότερο άστοχος.

Και η μέθοδος πέρα ως πέρα κυνική και απαράσκευη. Αποφάσισαν οι υπουργοί Οικονομικών στις Βρυξέλλες χωρίς να ρωτήσουν κανένα, χωρίς τη γνώμη ειδικότερα στα θέματα της τραπεζικής πίστης.

Αλλά και οι δηλώσεις που ακολούθησαν βεβαίως ήταν βλακώδεις στην καλύτερη των περιπτώσεων.

Πάνω απ’ όλα να βάλουν το συμφέρον της πατρίδας!

Της ΠΗΝΕΛΟΠΗΣ ΚΥΡΓΙΑΝΝΗ - ΜΠΟΥΡΗ*   

Τα λάθη γρήγορα ή αργά πληρώνονται. Και πληρώνονται πολύ ακριβά, όχι από εκείνους που τα διαπράττουν, αλλά από αθώους, αναίτιους και ανύποπτους. Και σ’ αυτούς κοστίζουν πολύ ακριβά. Παράδειγμα η σημερινή κατάσταση στην οποία περιήλθε η χώρα μας και την οποία ούτε καν περιμέναμε. Δεν περιμέναμε, δεν περνούσε από το μυαλό μας, ότι θα υποστούμε μια τόσο οδυνηρή δοκιμασία. Κι αυτή οφείλεται στα λάθη τα τεράστια τα οποία άρχισαν να διαπράττονται πριν από πολλά, πολλά έτη, πριν από δεκαετίες.
Μεθυσμένοι από τα νάματα της επιτυχίας τους, της πολιτικής, οι κυβερνώντες της χώρας μας, μοίραζαν αφειδώς χρήματα, διαθέτοντας σπάταλα και ασυλλόγιστα, χωρίς φρόνηση και υπολογισμό, τα κονδύλια τα εισερχόμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Η ευθύνη των πνευματικών ανθρώπων

Κωνσταντίνος Στεφανόπουλος, Συγγραφέας
 (Διπλωματικό Περισκόπιο)

Σε μια δημοκρατία η απαξίωση της πολιτικής είναι άλλο ένα σύμπτωμα παρακμής. Σε μια ομάδα, όπου όλοι έχουν λόγο με την ψήφο τους, θα έπρεπε να επιλέγονται επί ίσοις όροις οι άριστοι και καταλληλότεροι για να κυβερνήσουν εξασφαλίζοντας ποιότητα ζωής και αξιόπιστο μέλλον. Στην πράξη όμως οι υποψήφιοι δεν έχουν την ίδια υποστήριξη και προβολή από τον τύπο ούτε την ίδια οικονομική δυνατότητα. Κι ακόμη δεν είναι όλοι οι επικεφαλείς εξίσου καλοί ηθοποιοί για το ρόλο που επέλεξαν και αποδέχθηκαν να υποδυθούν με το προσωπείο που προβάλλεται για την επιτυχία του αποτελέσματος, όπως το εχάλκευσαν οι σύμβουλοί τους και οι δημοσκόποι της κοινής (κοινότατης) γνώμης, που τους καθοδηγούν αλλά και των ισχυρών οικονομικών απόψεων και συμφερόντων που τους υποστηρίζουν.

Αποδοχή λαθών χωρίς αλλαγή στάσης;

Ο κ. Τόμσεν αναγνώρισε λάθος του ΔΝΤ στον υπολογισμό της ύφεσης, που θα δημιουργούσαν τα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής, αλλά δεν δέχεται καμία ευθύνη μετά την απομάκρυνση από το ταμείο. Ο Χρυσοχοΐδης δεν είχε διαβάσει το... πρώτο Μνημόνιο, αλλά δεν τον... χάλασε, ούτε το δεύτερο, ούτε το τρίτο! Ο Λοβέρδος δεν ήθελε να μπει η χώρα στον έλεγχο του ΔΝΤ, αλλά τελικά το απεδέχθη, αναδεικνυόμενος μάλιστα σε έναν από τους καλύτερους υπουργούς στην εφαρμογή του προγράμματος!
Το ίδιο περίπου όσον αφορά τη ΝΔ και τον αρχηγό της - πολλοί βουλευτές, που τη μία ψήφισαν «ναι» και την άλλη «όχι» και αντιστρόφως... Εχουμε «μπλεχτεί» άσχημα σχεδόν όλοι. Οι «αλήθειες» είναι πολλές και διάφορες. Πολλές φορές και αλληλοσυγκρουόμενες. Ως εκ τούτου, είναι καλύτερη η στάση «αυτοκριτικής», παρά η στάση τής εκ των υστέρων «δικαίωσης», που μοιάζει, ίσως και να είναι, μερικές φορές, υποκριτική, για να εξυπηρετήσει πολιτικές ανάγκες και σκοπιμότητες του παρόντος.