Οταν η φρίκη ψυχαγωγεί

Της Τασούλας Καραϊσκάκη
Κι ενώ η υπόθεση της τρομοκρατικής επίθεσης στη Βοστώνη είναι ακόμη «ζεστή», με την υφήλιο να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, ιστοσελίδα δημιούργησε βιντεοπαιχνίδι με τον τίτλο «Μαραθώνιος της Βοστώνης 2013: Τρόμος στους δρόμους». Οι παίκτης μπαίνει στο «πετσί» ενός μαραθωνοδρόμου που προσπαθεί να αποφύγει τις βόμβες, ενώ γύρω του δρομείς διαμελίζονται μέσα σε κρουνούς αίματος, σώματα μεταμορφώνονται σε άμορφες μάζες, το οδόστρωμα γεμίζει ακρωτηριασμένα μέλη. Το σκηνικό είναι απόλυτα ρεαλιστικό καθώς το παιχνίδι έχει ενσωματώσει πραγματικές εικόνες από την τραγωδία με αληθινούς νεκρούς.
Τα τελευταία εξήντα χρόνια μελετούν οι επιστήμονες τις επιπτώσεις των βίαιων ηλεκτρονικών παιχνιδιών στη συμπεριφορά των νέων. Και ακόμη, μία μερίδα τους ισχυρίζεται ότι αφυπνίζουν τα επιθετικά ένστικτα και «παγιώνουν» τη βίαιη συμπεριφορά, ενώ μια άλλη θεωρεί ότι η επίδραση είναι προσωρινή (υψηλή αρτηριακή πίεση, αρνητική διάθεση, αδυναμία συνεργασίας) και ότι δεν βεβαιώνεται πως η συχνή έκθεση στη βία ενισχύει την επιθετικότητα σε βάθος χρόνου.

Λ.Ζ. Γκράντερσον για την επίθεση στη Βοστώνη: Τώρα πια, αυτό μπορεί να συμβεί οπουδήποτε ... Σχόλιο του βραβευμένου δημοσιογράφου στο CNN

ΒΟΣΤΩΝΗ

«Αν η 11^η Σεπτεμβρίου 2001 ήταν η μέρα που όλα άλλαξαν για την Αμερική, τότε η 15^η Απριλίου 2013 είναι άλλη μια υπενθύμιση αυτής της αλλαγής και της δημιουργίας μιας νέας πραγματικότητας όπου μια τρομοκρατική επίθεση θα μπορούσε να συμβεί οπουδήποτε», αναφέρει στο CNN o βραβευμένος σχολιαστής Λ.Ζ. Γκράντερσον.

«Στο διάγγελμά του, ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα δεν είπε τη λέξη 'τρομοκρατία', περιμένοντας ίσως περισσότερα στοιχεία. Δεν γνωρίζουμε πόσοι ευθύνονται, δεν ξέρουμε το κίνητρό τους, αν υπάρχει, και δεν ξέρουμε αν πρόκειται για εγχώρια ή ξένη τρομοκρατία.  Ξέρουμε όμως ότι το FBI δήλωσε ότι επρόκειτο για καλά οργανωμένες εκρήξεις. Ξέρουμε ότι ο Μαραθώνιος της Βοστόνης προβάλλεται σε ολόκληρο τον κόσμο. Συνεπώς αν η 11^η Σεπτεμβρίου ήταν  η μέρα που μας έκλεψαν την αθωότητά μας, η 15^η Απριλίου αποτελεί υπενθύμιση ότι δεν θα την ξαναπάρουμε πίσω ποτέ», γράφει ο Γκράντερσον.