Ο Κομήτης ISON υπόσχεται υπερθέαμα. -ΕΝ ΑΝΑΜΟΝΗ ΤΗΣ ΒΟΥΤΙΑΣ ΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Αργά το βράδυ της Πέμπτης θα γνωρίζουμε αν ο κομήτης ISON, ο επίδοξος «κομήτης του αιώνα», θα επιζήσει από το κοντινό πέρασμά του από τον Ήλιο και θα δώσει το υπερθέαμα που μας υποσχέθηκε.

Τη Δευτέρα, οι αστρονόμοι κατέγραψαν μια απότομη λάμψη στον κομήτη, την οποία θεώρησαν ως ένδειξη ότι είχε διαλυθεί καθώς επιταχυνόταν απότομα προς τον Ήλιο. Την επόμενη μέρα, όμως, ο ISON επανεμφανίστηκε στα τηλεσκόπια.

Στο καλύτερο σενάριο, ο κομήτης θα μείνει αλώβητος από το καυτό ραντεβού της Πέμπτης, οπότε η ουρά του θα πάρει γιγάντιες διαστάσεις και θα είναι καθαρά ορατή με γυμνό μάτι. Κάθε πρωί μέχρι τα μέσα Δεκεμβρίου, λίγο πριν από το ξημέρωμα, ο κομήτης θα εμφανίζεται χαμηλά στον ανατολικό ουρανό.

Για μια γυναικεία τσάντα: Κουμπουροφόροι και θέατρο του παραλόγου

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη
Αν και είμαι βέβαιη πως όλοι συμφωνούμε ότι για μια πτωχευμένη χώρα ζητήματα όπως αυτό στο οποίο θα αναφερθώ είναι κάτι περισσότερο από πολυτέλεια, θεωρώ πως πρέπει να το πράξω, διότι έτσι θα προστεθεί άλλο ένα κεφάλαιο στον τόμο υπό τον γενικό τίτλο «Δεν είναι τυχαίο που χρεοκοπήσαμε».

Χθες, λοιπόν, χάλασε ο κόσμος επειδή, λέει, αρνήθηκα τον έλεγχο κατά την είσοδό μου στο κτίριο της Βουλής.

Η αλήθεια είναι μία: Δεν αρνήθηκα να υποβληθώ σε έλεγχο, αλλά – καθώς δεν είμαι ηθοποιός – αρνήθηκα να λάβω μέρος σε ένα θέατρο του παραλόγου, σε μια παρωδία που πιστεύω ότι δεν αντανακλά το πνεύμα της απόφασης του προεδρείου της Βουλής, αλλά αποτελεί αυθαίρετη (και άχρηστη) ερμηνεία της γενικής οδηγίας για ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΕΛΕΓΧΟ που έδωσε ο Πρόεδρος της Βουλής.

Και που τελικά θα καταλήξει να ελέγχονται οι άοπλοι και να ξεγλιστρούν οι κουμποροφόροι.

Η απύθμενη τιποτολογία...

Του ΚΩΣΤΑ ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ

Διά της μεθόδου του τσίρκου -με τη διαφορά ότι δεν είναι περιφερόμενο, καθώς δεν είναι προεκλογική περίοδος- απολαμβάνουμε καθημερινά την απύθμενη τιποτολογία και τις αλλεπάλληλες κορυφώσεις της δραματοποιημένης ανοησίας. Βοηθούσης της ελαφρότητας των Μέσων, επιτυγχάνεται η ομοιογενοποίηση διαφόρων καταστάσεων σε μία κι απαράλλαχτη μορφή, στο ίδιο καλάθι.

Τα πιστόλια των Ελλήνων βουλευτών, το μπλουζάκι της Ραχήλ με το πουλί, τα γκουλάγκ, τα καθημερινά τάγματα εφόδου, οι παλινδρομήσεις για το αντιρατσιστικό. Ολα μαζί στον εθνικό κορβανά μιας σημειολογίας που περιτριγυρίζει το «μηδέν της ουσίας». Τα σαλιαρίσματα μιας πολιτικής νεοκουλτούρας τού «άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε». Και δεν είναι τα λόγια αυτά καθαυτά που μειώνουν την αξία τους σε όλες τις περιπτώσεις. Είναι ο χειρισμός τους. Η αναγωγή και η μετουσίωση, άλλωστε, ιδιαιτέρως σοβαρών θεμάτων σε καταστάσεις απείρου χαβαλέ είναι μια ολόκληρη τέχνη της προπαγάνδας, αν δεν είναι απλώς ομολογία ηλιθιότητας.

Οταν η φρίκη ψυχαγωγεί

Της Τασούλας Καραϊσκάκη
Κι ενώ η υπόθεση της τρομοκρατικής επίθεσης στη Βοστώνη είναι ακόμη «ζεστή», με την υφήλιο να παρακολουθεί στενά τις εξελίξεις, ιστοσελίδα δημιούργησε βιντεοπαιχνίδι με τον τίτλο «Μαραθώνιος της Βοστώνης 2013: Τρόμος στους δρόμους». Οι παίκτης μπαίνει στο «πετσί» ενός μαραθωνοδρόμου που προσπαθεί να αποφύγει τις βόμβες, ενώ γύρω του δρομείς διαμελίζονται μέσα σε κρουνούς αίματος, σώματα μεταμορφώνονται σε άμορφες μάζες, το οδόστρωμα γεμίζει ακρωτηριασμένα μέλη. Το σκηνικό είναι απόλυτα ρεαλιστικό καθώς το παιχνίδι έχει ενσωματώσει πραγματικές εικόνες από την τραγωδία με αληθινούς νεκρούς.
Τα τελευταία εξήντα χρόνια μελετούν οι επιστήμονες τις επιπτώσεις των βίαιων ηλεκτρονικών παιχνιδιών στη συμπεριφορά των νέων. Και ακόμη, μία μερίδα τους ισχυρίζεται ότι αφυπνίζουν τα επιθετικά ένστικτα και «παγιώνουν» τη βίαιη συμπεριφορά, ενώ μια άλλη θεωρεί ότι η επίδραση είναι προσωρινή (υψηλή αρτηριακή πίεση, αρνητική διάθεση, αδυναμία συνεργασίας) και ότι δεν βεβαιώνεται πως η συχνή έκθεση στη βία ενισχύει την επιθετικότητα σε βάθος χρόνου.

Ν.Λυγερός «Η συμβολή του θεάτρου στη ζωή» Θεσ/νίκη 12/9/12

Η βαρύτητα των λόγων σήμερα και παλαιότερα

Της Pιτσας Mασουρα
( Δημοσιεύεται στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.9.2012)
Στο σαιξπηρικό έργο «Αγάπης Αγώνας Αγονος» ο λόγος των ανδρών αμφισβητείται μέχρι τέλους. Τίθεται θέμα πίστης. Στη δική μας εξίσου άγονη ζωή, όπου ο αγώνας αποκτά άλλες διαστάσεις, μέλλει να δούμε αν ο λόγος των πολιτικών μπορεί να έχει βαρύτητα.

Θυμάμαι ακόμη πόσο πολύ είχαμε συζητήσει στις μικρές μας παρέες το σαιξπηρικό θεατρικό έργο «Αγάπης Αγώνας Αγονος».

Η κοινωνία του θεάματος σήμερα

Γιάννης Ιωαννίδης
Η κοινωνία τού θεάματος είναι, όπως γνωρίζετε, ο τίτλος ενός βιβλίου που θεωρείται οτι ξεκίνησε να γράφει γύρω στα 1963 ο Γκυ Ντεμπόρ, συνιδρυτής και εξέχον μέλος τής καταστασιακής Διεθνούς, και το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1967, λίγο πριν τον περίφημο «Μάη του ΄68».

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του, το βιβλίο αυτό διατυπώνει μια επαναστατική θεωρία, εντελώς απαραίτητη για όσους «θέλουν πραγματικά να ανατρέψουν μια κατεστημένη κοινωνία»× μια θεωρία, η οποία «εξηγεί σε βάθος αυτή την κοινωνία ή τουλάχιστον δίνει την εντύπωση» οτι το κάνει× και η οποία πέτυχε «να διακηρύξει οτι το ίδιο το κέντρο τού υπάρχοντος κόσμου είναι κακό, αποκαλύπτοντας την ακριβή του φύση» (Πρόλογος στην τέταρτη ιταλική έκδοση τής Κ.τ.Θ, 1979).

Η Μεταμόρφωση του Φραντς Κάφκα

 Από τις 26 Απριλίου έως τις 27 Μαϊου

Η ομάδα Σημείο Μηδέν συνεχίζει την έρευνά της πάνω στο έργο του Φραντς Κάφκα παρουσιάζοντας σε θεατροποιημένη μορφή το διήγημα "Η Μεταμόρφωση".

Σημειώνει ο μεταφραστής και σκηνοθέτης της παράστασης Σάββας Στρούμπος: "Τα ανήσυχα όνειρα μιας νύχτας προκαλούν τη μεταμόρφωση του εμπορικού αντιπροσώπου Γκρέγκορ Σάμσα σε τεράστιο απεχθές ζωύφιο…

Ἀπό τήν «κοινωνία τοῦ θεάματος» στόν «πολιτισμό τῆς εἰκόνας» ...

Δημήτρης Μπαλτάς (Αντίφωνο)

-

Εἶναι γνωστή ἡ κριτική πού ἔχει ἀσκηθεῖ κατά καιρούς στήν λεγόμενη «κοινωνία τοῦ θεάματος», στό πολυπληθές τμῆμα τῶν παλαιοτέρων (λ.χ. τῆς ρωμαϊκῆς κοινωνίας) ἀλλά καί τῶν συγχρόνων (λ.χ. τῆς κοινωνίας τῶν Μ.Μ.Ε) κοινωνιῶν πού ἱκανοποιεῖται ἀπό τό θέαμα. Δυστυχῶς τίς περισσότερες φορές τό θέαμα χαρακτηρίζεται ἀπό πράξεις ὑποβιβασμοῦ, φανεροῦ ἤ συγκεκαλυμμένου, τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας. Ἐπειδή γίνεται λόγος γιά τόν «πολιτισμό τῆς εἰκόνας», στήν σημερινή κατάθεση θά διατυπώσω ὁρισμένες παρατηρήσεις πάνω σ’ αὐτήν τήν νέα κυρίαρχη ἀντίληψη, τάση καί πρακτική συμπεριφορά.

Κατ’ ἀρχάς, ὁριζόμενη ἡ σημερινή εἰκόνα δέν ἔχει σχέση μέ τήν ζωγραφική, θρησκευτική ἤ κοσμική, τέχνη.