Το Μνημόνιο, ο φόβος και η δημοκρατία ....

Tου Σταυρου Λυγερου

-

Το 2010 έθεσαν στον ελληνικό λαό το δίλημμα «Μνημόνιο ή χρεοκοπία». Το 2011 του έθεσαν το «Μεσοπρόθεσμο ή δραχμή» και τώρα του θέτουν το «διάσωση ή χρεοκοπία». Πρόκειται για παραλλαγές του ίδιου εκβιαστικού διλήμματος, που επιδέχεται μία μόνο απάντηση. Είναι ο γνωστός μονόδρομος της κυβερνητικής -και όχι μόνο- ρητορικής.

Ορισμένοι εξ αυτών δεν περιορίζονται στα όρια της φθηνής - αντιαισθητικής προπαγάνδας που στηρίζεται στην άμετρη κινδυνολογία. Καταφεύγουν και στην ιδεολογική τρομοκρατία, χαρακτηρίζοντας «εθνική προδοσία» τη διαφορετική άποψη! Δεν ακυρώνουν μόνο την έννοια της πολιτικής, αλλά και την ίδια τη δημοκρατία. Αναμενόμενο. Η θεραπεία - σοκ στηρίζεται αποκλειστικά στην καλλιέργεια του φόβου και γι’ αυτό είναι από τη φύση της ασύμβατη με τη δημοκρατία. Υπενθυμίζουμε ότι πρωτοεφαρμόστηκε στη Χιλή με εργαλείο τα τανκς του Πινοσέτ. Στη σημερινή Ελλάδα δεν υπάρχει ο φόβος των τανκς. Καλλιεργείται συστηματικά, όμως, ο «μεταμοντέρνος» φόβος ότι το πιο μικρό «όχι» στην τρόικα θα οδηγήσει σε ολοκληρωτική καταστροφή. Είναι ένας αποτελεσματικός τρόπος να παραλύουν και να κατακερματίζουν την κοινωνία.

Το πραγματικό ερώτημα δεν είναι «χρεοκοπία ή διάσωση», αλλά εάν το νέο πακέτο (PSI, δανειακή σύμβαση και νέο Μνημόνιο) έχει τις προϋποθέσεις να αποτρέψει τη χρεοκοπία και να ανατάξει την οικονομία. Καθόλου τυχαίο ότι η επίσημη συζήτηση δεν εστιάσθηκε στο καθοριστικό για το μέλλον της Ελλάδας αυτό ερώτημα, αλλά σε επιμέρους πτυχές, όπως οι συντάξεις και ο κατώτατος μισθός. Καθόλου τυχαίο, επίσης, ότι οι σταυροφόροι του Μνημονίου προβάλλουν μονομερώς και με κραυγαλέα υπερβολή τις αρνητικές συνέπειες της παύσης πληρωμών, αλλά αποφεύγουν επιμελώς να πουν πού οδηγεί το νέο πακέτο.

Στο σημείο που έχει φθάσει η Ελλάδα όλοι οι δρόμοι είναι δύσβατοι. Μία ορθολογική συζήτηση θα έπρεπε να βάλει νηφάλια στο τραπέζι τα συν και τα πλην κάθε πολιτικής, ώστε να επιλέξουμε το μικρότερο κακό, την πολιτική που έχει συνδυαστικά το μεγαλύτερο οικονομικό αποτέλεσμα και το μικρότερο κοινωνικό κόστος. Το πολιτικό σύστημα δεν διεξάγει μία τέτοια συζήτηση για τον ίδιο λόγο που δεν επεξεργάσθηκε ένα ρεαλιστικό εθνικό σχέδιο για την ανάταξη της οικονομίας.

Η άποψή μας επιγραμματικά είναι πως με το νέο πακέτο θα συμβεί ό,τι με το πρώτο Μνημόνιο. Θα αγοράσουμε πανάκριβα χρόνο, αλλά δεν θα αποτρέψουμε τη χρεοκοπία. Αντιθέτως, θα τη βρούμε μπροστά με πολύ δυσμενέστερους όρους. Παρά τα αντικοινωνικά μέτρα, η οικονομία θα βυθισθεί βαθύτερα στον φαύλο κύκλο της ύφεσης, με αποτέλεσμα τον εκτροχιασμό του προγράμματος. Ο εκτροχιασμός θα προκαλέσει δυναμική ανεξέλεγκτης χρεοκοπίας - κατάρρευσης, η οποία πιθανότατα θα πετάξει την Ελλάδα εκτός Ευρωζώνης. Η Ελλάδα, γεμάτη οικονομικά και κοινωνικά ερείπια, θα έχει στερηθεί τη δημόσια περιουσία και τα εργαλεία που είναι αναγκαία για την ανασυγκρότησή της. Με άλλα λόγια, θα καταστεί για πολλά χρόνια έρμαιο των δανειστών της. Κι αυτά, εάν δεν μεσολαβήσει κοινωνική έκρηξη.

kathimerini gr

Η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας .....

Του Νότη Παπαδόπουλου

-

Ο Μάριο Μόντι έκανε πράξη αυτό που δεν τόλμησε επί δύο χρόνια να κάνει ο κ. Παπανδρέου. Σε συνέντευξή του πριν από τη συνάντηση με την κ. Μέρκελ προειδοποίησε ότι η Ιταλία δεν μπορεί να βγει από το τούνελ της κρίσης μόνο με σκληρά προγράμματα λιτότητας - με άλλα λόγια, ότι η συνταγή μονόπλευρης λιτότητας που έχει επιβληθεί από τη Γερμανία δεν βγάζει πουθενά. «Χωρίς την απόδειξη ότι η υπόλοιπη Ευρώπη είναι αλληλέγγυα και βοηθά την Ιταλία, οι μόνοι κερδισμένοι θα είναι οι λαϊκιστές στη χώρα μου», είπε ο κ. Μόντι περνώντας σαφές μήνυμα στον γαλλογερμανικό άξονα ότι θα πρέπει να ενθαρρύνει την ανάπτυξη. Βέβαια, η Ιταλία η δεύτερη ή τρίτη σε ισχύ οικονομία της Ευρώπης, με χρέη σχεδόν 2 τρισ. ευρώ στις ευρωπαϊκές τράπεζες είναι ασφαλώς πιο πειστική στις Βρυξέλλες απ' ό,τι μικρές χώρες της Ευρωπαϊκής Ενωσης όπως η Ελλάδα: αν η Ιταλία στραβοπατήσει, δεν υπάρχει καμία οικονομία στην Ευρώπη που να μπορεί να συγκρατήσει την κατάρρευση της ευρωζώνης.

Υπ' αυτήν την έννοια ο «τσαμπουκάς» Μόντι πιάνει τόπο. Αυτό όμως δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση Παπανδρέου από τις ευθύνες της. Κατ' αρχάς για την απαξίωση της Ελλάδας στα μάτια των Ευρωπαίων μόλις ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την εξουσία: χαρακτήριζε τότε δημοσίως την Ελλάδα ως το βασίλειο της διαφθοράς ενώ αγνοώντας τις Βρυξέλλες μοίρασε 1 δισ. ευρώ παραμονές της ένταξης της χώρας στο ΔΝΤ! Αλλά και μετά την υπογραφή του Μνημονίου, η κυβέρνηση επέδειξε παντελή αδυναμία να αρθρώσει εναλλακτική σοβαρή πολιτική από αυτήν που πρότεινε η τρόικα, αντιμετωπίζοντας τις επιταγές των δανειστών μας περίπου ως ευαγγέλιο. Πλήρωσε πολιτικά γι' αυτό ο κ. Παπανδρέου, όπως πληρώσαμε -κυριολεκτικά - και όλοι μας.

Τα παθήματα όμως δεν φαίνεται να γίνονται γρήγορα μαθήματα. Ακόμη και η κυβέρνηση Παπαδήμου έπειτα από δύο μήνες στην εξουσία ακολουθεί πιστά όσα ζητεί η τρόικα (μεταρρυθμίσεις, PSI, δανειακή σύμβαση, κ.λπ.) χωρίς να δημιουργήσει ένα «πολεμικό συμβούλιο» με ανθρώπους της αγοράς αλλά και μυαλά που να σκέφτονται έξω από τα τετριμμένα (αλήθεια, γιατί ο κύπριος νομπελίστας οικονομολόγος κ. Πισαρίδης δεν ανήκει στους συμβούλους του Πρωθυπουργού;) ώστε να καταστρώσουν ένα πειστικό εναλλακτικό σχέδιο εξόδου από την κρίση.

Τώρα, όμως, που ο κ. Μόντι τολμάει να αμφισβητήσει τη γερμανική συνταγή λιτότητας είναι η μεγάλη ευκαιρία της Ελλάδας να διατυπώσει μια εναλλακτική πρόταση για να ξεφύγουμε από τον φαύλο κύκλο της αλληλοτροφοδοτούμενης λιτότητας και ύφεσης. Μια πρόταση που θα είναι χρήσιμη και για την επόμενη κυβέρνηση - όποια κι αν είναι αυτή.

tanea gr

Τi δεν μας συγχωρούν;

Χρήστος Μαλασπίνας

«Η ύβρις ήταν βασική αντίληψη της κοσμοθεωρίας των αρχαίων Ελλήνων. Όταν κάποιος, υπερεκτιμώντας τις ικανότητες και τη δύναμή του (σωματική, αλλά κυρίως πολιτική, στρατιωτική και οικονομική, συμπεριφερόταν με βίαιο, αλαζονικό και προσβλητικό τρόπο απέναντι στους άλλους, στους νόμους της πολιτείας και κυρίως απέναντι στον άγραφο θεϊκό νόμο -που επέβαλλαν όρια στην ανθρώπινη δράση-, θεωρούνταν ότι διέπραττε «ὓβριν», δηλ. παρουσίαζε συμπεριφορά με την οποία επιχειρούσε να υπερβεί τη θνητή φύση του και να εξομοιωθεί με τους θεούς, με συνέπεια την προσβολή και τον εξοργισμό τους». (ΒΙΚΙΠΑΙΔΕΙΑ).

«Το μήνυμα» - Είμαστε σε κρίση ή έχουμε ελλιπή κρίση; ...

Συντάκτης: Κώστας Στεφανόπουλος, Συγγραφέας 

Αναμεσίς στην ατομική και στη συλλογική ευθύνη για το μέλλον μιας «ευνομούμενης» κοινωνίας υπήρξαν οι πολιτικοί και οι γκουρού των ΜΜΕ  που καθοδήγησαν το λαό στην εκμετάλλευση μιας πρόσκαιρης επικαιρότητας, με το διαχρονικό «μήνυμα» να φαίνεται χαμένο στην εκάστοτε κομματική σκοπιμότητα.

Κι έτσι, βιώσαμε τις τελευταίες δεκαετίες, σαν να επρόκειτο να πεθάνουμε αύριο, αδιαφορώντας για το μέλλον το δικό μας και των παιδιών μας σε μια «τυχαία» σύγχυση του πρωτεύοντος με το δευτερεύον, το περιττό και το οπωσδήποτε μη αναγκαίο για την ύπαρξη.