ΓΝΩΜΟδοτήσεις... Ο κοινός τόπος...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ*
(πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων) - Ένας οργανισμός όταν βρίσκεται σε κρίση, προσπαθεί να επιστρατεύσει όλες του τις δυνάμεις για το ξεπέρασμά της. Κάτι ανάλογο δεν έπρεπε να συμβεί και με τον οργανισμό-Ελλάδα που μαστίζεται από μια γενικευμένη κρίση, οικονομική, πολιτική, αξιών;
Οι άνθρωποι εφοδιασμένοι με τη λογική, είναι παράξενο το πώς δεν αντιλαμβάνονται το γενικό καλό από  την κοινή προσπάθεια. Τι άραγε εμποδίζει τους πολιτικούς μας να εντοπίσουν τον κοινό τους τόπο, να εργαστούν γι’ αυτόν και να βελτιώσουν την κατάσταση της χώρας;

Η απάντηση μπορεί να αναζητηθεί τόσο στο Θουκυδίδη, όσο και στο Hobbes. Είναι η ανθρώπινη φύση. Μεταξύ των ανθρώπων και ιδιαίτερα μεταξύ των πολιτικών υπάρχει  το θέμα της προτεραιότητας και ο αγώνας για την κατάκτηση της δόξας και της αναγνώρισης. Το περιεχόμενο των δηλώσεων, των ομιλιών και των τηλεοπτικών εμφανίσεων των πολιτικών στοιχειοθετεί την απόδειξη.

Σε πλατεία «Ζακλίν ντε Ρομιγί» μετονομάζεται η πλατεία Θησείου.

Η πλατεία Θησείου θα μετονομαστεί σε πλατεία «Ζακλίν ντε Ρομιγί», προς τιμήν της μεγάλης ελληνίστριας. 

Η απόφαση έχει ήδη ληφθεί από το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Αθηναίων, τα δε μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου έδωσαν χθες το πράσινο φως στην τοποθέτηση τριών σύγχρονων αναθηματικών στηλών στο διαμορφωμένο χώρο που σχηματίζεται στη συμβολή των οδών Ηρακλειδών, Νηλέως, Αποστόλου Παύλου και Ακάμαντος, γνωστός ως πλατεία Θησείου.

Οι διδαχές της ιστορίας.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ
-
Με αφορμή την επικαιρότητα, διαβάζω και ακούω δηλώσεις και αναλύσεις για ανάγκη θέσπισης αυστηρότερης νομοθεσίας για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της τρομοκρατίας κ.λπ.
Φοβούμαι ότι μάλλον βλέπουν στατικά τα γεγονότα, μην εμβαθύνοντας στις αιτίες. Για να γίνω κατανοητός, ενδεικτικά αναφέρω ότι στην αρχαιότητα, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, είχαν αποστατήσει οι κάτοικοι της Μυτιλήνης από την Αθηναϊκή Συμμαχία και ο δημαγωγός Κλέων στην Αθήνα ζήτησε την θανάτωση όλων για να μην αποστατούν άλλοι μελλοντικά. 

Την πρόταση αυτήν απέκρουσε ο Διόδοτος, λέγοντας (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): «Ολοι φύσει ρέπουν εις την παρανομίαν, εις τε τον ιδιωτικόν και τον δημόσιον βίον, και δεν υπάρχει νόμος δυνάμενος να εμποδίσει τούτο, αφού μέχρι τούδε οι άνθρωποι διεξήλθαν όλη την κλίμακα των ποινών, με την ελπίδα ότι εξακολουθούντες να τις επιτείνουν θα επιτύχουν μετριασμό της εγκληματικότητας». Και συνεχίζει:

Πόσο ελεύθεροι είμαστε μέσα στη σύγχρονη Ευρώπη;

Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΣ
Ένα σύνολο γεγονότων που μας δίνουν την εικόνα του παρελθόντος και η επιστήμη που ασχολείται με την εξακρίβωση των γεγονότων αυτών καλείται Ιστορία.
Ο Ηρόδοτος έγραψε την Ιστορία του για να παραδώσει στη μνήμη των συγχρόνων και των μεταγενεστέρων του αξιόλογα έργα των ανθρώπων και για να δείξει τα αίτια των πολεμικών συγκρούσεων ανάμεσα στους Έλληνες και τους βαρβάρους. Ο Θουκυδίδης μπορεί να είναι ο πρώτος κριτικός ιστορικός, στην ιστορία του όμως δεσπόζει η ερμηνευτική αρχή ότι όλες οι πολεμικές συγκρούσεις οφείλονται στην τάση  των  πόλεων - κρατών  για  δύναμη  και  επέ-κταση. Οι οπαδοί του ιστορισμού και του ιστορικού θετικισμού υποστήριξαν ότι η Ιστορία πρέπει να ασχολείται με τα συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα, με την εξακρίβωση εκείνου που έγινε και όχι με προβλήματα γενικής εξέλιξης της Ιστορίας της ανθρωπότητας ή με ιστορικούς νόμους.

Θα απεδεικνύαμεν πολλήν ταπεινότητα και ανανδρίαν, εάν δεν εδοκιμάζαμεν τα πάντα προτού γίνομεν δούλοι...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΦΡΑΓΚΟΥΛΗΣ

 

"-§ 98. Μήλιοι. Αλλά δεν νομίζετε ότι τοιαύτην ασφάλειαν παρέχει η πολιτική την οποίαν προτείνομεν; Διότι οφείλομεν και πάλιν, αφού μας εξωθείτε από το έδαφος των επί του δικαίου στηριζομένων επιχειρημάτων και μας επιβάλλετε να υποταχθώμεν εις το συμφέρον σας, να σας εξηγησωμεν ποιον είναι το ιδικόν μας συμφέρον και προσπαθήσωμεν να σας πείσωμεν να το αποδεχθείτε, εάν τούτο συμπίπτει να είναι συγχρόνως και ιδικόν σας.

Το παράδειγμα της ηγεσίας…

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ

πρώην προέδρου του ΔΣΘ

Ο Θουκυδίδης στην ιστορία του περιγράφει παραστατικά πώς ο Σπαρτιάτης στρατηγός Βρασίδας κατέλαβε την αρχαία Αμφίπολη κι όταν ήρθαν οι Αθηναίοι να την επανακαταλάβουν, διάλεξε 150 Σπαρτιάτες και μπαίνοντας μπροστά τούς συνήγειρε λέγοντας: «Οσον το κατ' εμέ, θα αποδείξω ότι δεν είμαι καλλίτερος εις το να προτρέπω άλλους, παρότι είμαι εις το να θέτω εις εφαρμογήν ο ίδιος τας προτροπάς μου…», γι' αυτό με τους 150 Σπαρτιάτες νίκησε χιλιάδες Αθηναίων…

«Μηνύματα από το παρελθόν για το παρόν και το μέλλον»...

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΑ ΓΑΡΟΥΦΑ

πρώην προέδρου του ΔΣΘ 

«Μηνύματα από το παρελθόν για το παρόν και το μέλλον». Με αυτόν το γενικό τίτλο διοργανώνεται την Παρασκευή 6 Ιουλίου, στις 8.30 μ.μ., στο χώρο εκδηλώσεων του αρχαιολογικού πάρκου Αμφίπολης ημερίδα για τα μηνύματα και τις διδαχές από το έργο του Θουκυδίδη με αναφορές στη σημερινή πραγματικότητα... Διοργανωτής ο δήμος Αμφίπολης μέσω της αστικής εταιρίας «Φεστιβάλ Αμφίπολης» και εισηγητές ο καθηγητής Διεθνών Σχέσεων του ΠΑΜΑΚ, Ηλίας Κουσκουβέλης, ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου του ΑΠΘ, Κώστας Χρυσόγονος, ο συγγραφέας Γιώργος Σκαμπαρδώνης και ο γράφων.

Υπενθυμίζω ότι ο Θουκυδίδης έγινε ιστορικός μάλλον λόγω Αμφίπολης, γιατί επιφορτισμένος ως στρατηγός των Αθηναίων για την υπεράσπισή της το 424 π.Χ.....

Με σχέδιο οδηγηθήκαμε στην σημερινή εξαθλίωση!

Γράφει ο ΒΑΣ. Α. ΚΟΚΚΙΝΟΣ*
----

Τα έθνη πρέπει να ενθυμούνται, για να διδάσκονται, είπε ο Θουκυδίδης. Οι Έλληνες δεν πρέπει να λησμονήσουν πώς ζούσαν έως το 2009, οπότε - κρίμασιν οις οίδε Κύριος - η Κυβέρνηση της χώρας περιήλθε στον Γεώργιο Παπανδρέου, τον μεγάλο υπεύθυνο της σημερινής καταστάσεώς τους. Είναι βέβαιο πως αν, αμέσως μετά τις εκλογές, δανειζόταν από τις αγορές, όσα χρήματα ήσαν αναγκαία για τη χώρα, με το τότε χαμηλό επιτόκιο, η Ελλάδα δεν θα υποχρεωνόταν να απευθυνθεί στην τρόϊκα και το Δ.Ν.Τ. και η εξέλιξη της οικονομίας της θα ήταν πολύ διαφορετική.
Αλλά ο κ. Γ. Παπανδρέου, παρέλειψε να δανεισθεί τα απαιτούμενα χρήματα και συνέχισε τις συζητήσεις με τον κ. Στρος Καν - για το πώς θα υπαχθεί η Ελλάδα στο Δ.Ν.Τ. - που είχε αρχίσει προ των εκλογών, όπως ο τελευταίος ομολόγησε.

Εφιάλτης μιας καταστροφής χωρίς πόλεμο και πανδημία -- και το ανατρεπτικό παράδειγμα Πεπονής

  Του Στέλιου Παπαθεμελή
Προέδρου Δημοκρατικής Αναγέννησης 
 

            Ο ζοφερός εφιάλτης μιας παγκόσμιας καταστροφής που επέρχεται ακάθεκτη, για πρώτη φορά, χωρίς πόλεμο και χωρίς οποιαδήποτε πανδημία, είναι η μεγαλύτερη ήττα των κρατών και των υπηκόων τους, κατ’ εξοχήν των ΗΠΑ και της ΕΕ.

           Η αμαχητί και άνευ όρων παράδοση του αμερικανικού κράτους στο πραξικόπημα της S & P επικυρώνει την καταλυτική παντοδυναμία των τραπεζών, που μπορούν, όχι απλώς ατιμωρητί να λοιδορούν τα κράτη, ακόμη και το ισχυρότερο, αλλά να τα ταπεινώνουν κατά τον σκαιότερο τρόπο.

Από την «Ελλάδα-σύμβολο» στο FOCUS!

Μαζί με όλους τούς συμπατριώτες μας αναρωτιέμαι κι εγώ πώς οι Ευρωπαίοι ιστορικά και συνειδησιακά πέρασαν από την «Ελλάδα τού φιλελληνισμού» σε μια «Ελλάδα τού ανθελληνισμού». Πώς συνέβη η πάλαι ποτέ «Ελλάδα-σύμβολο» να γίνει μια «Ελλάδα-αποδιοπομπαίος τράγος»; Τι έφταιξε στο να μεταβληθεί η «Ελλάδα-αντικείμενο σεβασμού» σε «Ελλάδα-αντικείμενο χλεύης»; Πώς μια μικρή αλλά καταξιωμένη στη συνείδηση των Ευρωπαίων χώρα μετετράπη σε μια χώρα απαξιωμένη σε ανησυχητική κλίμακα.

«Οι Σύγχρονες Κοινωνίες είναι βασισμένες στην "δρώσα" Αρχαία Ελληνική Σκέψη»

Από την διάλεξη του  Πέτρου Γ. Δούκα στο Harvard Business School- Athens Reunion (Παρασκευή 13 Μαίου 2011) και στο London Business School με θέμα «Οι Σύγχρονες Κοινωνίες είναι βασισμένες στην Αρχαία Ελληνική Σκέψη»


http://www.petrosdoukas.gr 

Διαβάζοντας τους αρχαίους συγγραφείς διαπίστωσα πως πολλά από αυτά που μελετάγαμε στο πανεπιστήμιο ως ‘αγγλοσαξωνικές’ ιδέες και θεωρίες ήταν τα ίδια με αυτά που δίδασκαν οι δικοί μας πριν από 24 και- αιώνες!  

ΛΙΒΥΗ:Ο βομβαρδισμός …της διεθνούς κοινότητας.- Άρθρο του Π.Ήφαιστου.

Του ΠΑΝΑΓΙΩΤΗ ΗΦΑΙΣΤΟΥ
Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων-Στρατηγικών Σπουδών,
Πανεπιστήμιο Πειραιώς   www.ifestosedu.gr


Αν και μακάβρια τα γεγονότα της Λιβύης αποτελούν εν τούτοις «ευκαιρία» για να αποκρυσταλλωθούν ακριβείς εκτιμήσεις για το διεθνές σύστημα.

Ο καθείς μπορεί να επιβεβαιώσει καθημερινά κατά την διάρκεια μιας κρίσεως όπως αυτή της Λιβύης τα αυτονόητα που συχνά λένε οι διεθνολόγοι της Θουκυδίδειας παράδοσης πλην πολλοί άνθρωποι νεφελοβατούν και τα λησμονούν τάχιστα αφήνοντας την πατρίδα τους να γίνει έρμαιο των θηρίων της διεθνούς πολιτικής:

i) Παρά την αφελή και επικίνδυνα ασυνάρτητη παραφιλολογία της μεταψυχροπολεμικής εποχής για τον επερχόμενο παγκοσμιοποιημένο ανθόσπαρτο ενοποιημένο πλανήτη, το διεθνές σύστημα παραμένει εθνοκρατοκεντρικό.