ΓΝΩΜΟδοτήσεις... Ο κοινός τόπος...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ*
(πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων) - Ένας οργανισμός όταν βρίσκεται σε κρίση, προσπαθεί να επιστρατεύσει όλες του τις δυνάμεις για το ξεπέρασμά της. Κάτι ανάλογο δεν έπρεπε να συμβεί και με τον οργανισμό-Ελλάδα που μαστίζεται από μια γενικευμένη κρίση, οικονομική, πολιτική, αξιών;
Οι άνθρωποι εφοδιασμένοι με τη λογική, είναι παράξενο το πώς δεν αντιλαμβάνονται το γενικό καλό από  την κοινή προσπάθεια. Τι άραγε εμποδίζει τους πολιτικούς μας να εντοπίσουν τον κοινό τους τόπο, να εργαστούν γι’ αυτόν και να βελτιώσουν την κατάσταση της χώρας;

Η απάντηση μπορεί να αναζητηθεί τόσο στο Θουκυδίδη, όσο και στο Hobbes. Είναι η ανθρώπινη φύση. Μεταξύ των ανθρώπων και ιδιαίτερα μεταξύ των πολιτικών υπάρχει  το θέμα της προτεραιότητας και ο αγώνας για την κατάκτηση της δόξας και της αναγνώρισης. Το περιεχόμενο των δηλώσεων, των ομιλιών και των τηλεοπτικών εμφανίσεων των πολιτικών στοιχειοθετεί την απόδειξη.

Ο πυρήνας και τα όρια της συνειδητότητας....

Γιώργης Παπανικολάου

Σήμερα είναι πλέον επιστημονικά τεκμηριωμένο ότι το DNA διέπεται από ένα είδος νόησης, αφού εμπεριέχει το σχέδιο και τις γενετικές πληροφορίες που προσδιορίζουν την βιολογική ανάπτυξη όλων των κυτταρικών μορφών ζωής.

Το πώς και σε ποιο βαθμό θα πραγματωθεί αυτό το σχέδιο εξαρτάται τόσο απ’ το ίδιο το ον που αφορά όσο κι απ’ το περιβάλλον που θα βρεθεί.

Έτσι, θα υπάρξουν άτομα που, σε συνάρτηση με τις συνθήκες του περιβάλλοντος, θα μπορέσουν να εκδηλώσουν και ν’ αναπτύξουν πλήρως τις δυνατότητες των γονιδίων τους, αλλά θα υπάρξουν και άτομα που δεν θα μπορέσουν να κάνουν κάτι τέτοιο.

Ειδικότερα, το ευκαρυωτικό κύτταρο του ανθρώπου, που είναι το περισσότερο πολύπλοκο, περικλείει τον πυρήνα ανάπτυξης νοητικών και πνευματικών δυνατοτήτων, που υπερβαίνουν τα όσα απαιτούνται για τη διαχείριση και τη κάλυψη των σκοπών της φυσικής αναγκαιότητας, δηλαδή της αυτοσυντήρησης και της αναπαραγωγής.

Αυτή η υπέρβαση έχει να κάνει με την εκδήλωση του φαινομένου της ανθρώπινης συνείδησης.

Όλες οι ιδέες που θεωρούνται ως έμφυτες, σύμφωνα με την ορθολογική θεώρηση των πραγμάτων, προϋποθέτουν την ύπαρξη του φαινομένου της συνείδησης.

Όμως το, πριν λίγα χρόνια, καταπληκτικό επιστημονικό επίτευγμα της χαρτογράφησης και αποκωδικοποίησης του ανθρώπινου γονιδιώματος, δε μπόρεσε να εντοπίσει κάποιο γονίδιο που να έχει σχέση με το φαινόμενο της συνειδητότητας.

Η εξήγηση που δίνουν κάποιοι φανατικοί εξελικτικοί βιολόγοι, που διατείνονται ότι κάποια φαινόμενα της ανώτερης συνείδησης και ειδικότερα οι εκδηλώσεις αλτρουισμού οφείλονται στις απαιτήσεις μιας υπαρκτικής επιβεβαίωσης ενός υπέρμετρα εγωιστικού γονιδίου, μάλλον επιβεβαιώνει τον φανατισμό τους.

Έτσι μέχρι σήμερα το πώς της συνείδησης εξακολουθεί για την επιστήμη να βρίσκεται στην άγνωστη πλευρά της πραγματικότητας...........περισσότερα στο antifono.gr (8/11/13)

Μη λες «πες μου τον φίλο σου!…»

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει...» ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες συνήθως λέγαμε και λέμε «πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι...».

    Θα σας ξαφνιάσω προτρέποντάς σας, φιλικά, «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι!...»

    Στην εποχή μας, εγωπάθεια, κυνισμός και συναισθηματική ρηχότητα, συνεπικουρούμενα και από τη οικονομική δυσπραγία, την διάχυτη πλέον για όλους επαγγελματική και ψυχολογική ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος, αντί να δρουν θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων (που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας) δυστυχώς δρουν ανασταλτικά, εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά μας και τις εξαρτήσεις μας από το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας – (προτιμώ τον τίτλο «Μαζικού Εκμαυλισμού», την τηλεόραση).

Η Παιδεία από το χθες μέχρι τις μέρες μας…

Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΚΑΡΑΤΖΙΟΣ

* Παιδεία καλείται η συστηματική παροχή γνώσεων, η ψυχική και πνευματική καλλιέργεια μέσω της εκπαιδεύσεως, συμπεριλαμβανομένης και της αγωγής των «παίδων» και των εφήβων, με κύριο στόχο την ανάπτυξη των αρετών, που αρχίζει από την νηπιακή ηλικία εντός του βασικού κυττάρου της κοινωνίας, όπως καλείται η οικογένεια. Σε μια ευρύτερη σημασία η Παιδεία στους αρχαίους Έλληνες ήταν ταυτόσημη με το σύνολο των τεχνολογικών και πνευματικών κατακτήσεων της ανθρώπινης κοινωνίας, τον «πολιτισμόν», μία λέξη που μας παραπέμπει στην Πόλη-Κράτος που λειτούργησε εν Ελλάδι ως αυτόνομη πολιτική οντότητα και έχει σχέση με το γεγονός ότι ο πολιτισμός αναπτύχθηκε σε αστικά κέντρα, τις πόλεις. Πολιτισμό όμως ανέπτυξαν μόνο οι άνθρωποι γιατί, ως υποστηρίζεται, τα ζώα δεν παρουσίασαν καμία εξέλιξη, επειδή οι φυσικές τους δυνάμεις με τις οποίες ήταν προικισμένα αυτά επαρκούσαν στον αγώνα για επιβίωση, άρα, κατ’ αυτούς, ο πολιτισμός είναι προϊόν βιολογικής αδυναμίας.

Χημική… αντίδραση, -100.000 ζωές αργότερα.

Το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών ενώνει τη φωνή του με όσους καταδικάζουν τη χρήση χημικών μέσων κάθε μορφής, όχι μόνο εν καιρώ πολέμου, αλλά και εν καιρώ ειρήνης
Τα τελευταία τουλάχιστον τριάντα χρόνια, κάθε Πρόεδρος στις Ηνωμένες Πολιτείες έχει εμπλακεί στο ξεκίνημα ενός πολέμου. Το καταδεικνύουν τα ιστορικά γεγονότα. Ο Ronald Reagan, εφοδιάζοντας παράνομα με όπλα τη Νικαράγουα, ξεκίνησε τον πόλεμο των Contra, ώστε να περιοριστεί η εξάπλωση του κομμουνισμού κατά την περίοδο του Ψυχρού Πολέμου. Ο διάδοχός του, George Bush, είχε τον ηγετικό ρόλο στον Πόλεμο του Κόλπου στο Κουβέιτ, ώστε να διασώσει συμφέροντα στα πετρέλαια. Την επόμενη δεκαετία ο Bill Clinton χρησιμοποίησε το NATO στον πόλεμο της Βοσνίας, πράξη που σχολιάστηκε ως επίδειξη δύναμης και ελέγχου του Βορειοατλαντικού Συμφώνου.

Το μεδούλι της «κρίσης». -Πολιτισμός για μας είναι: συνεχώς περισσότερα και πιο προηγμένα «κομφόρ» ατομοκεντρικού ηδονισμού, υψηλοί δείχτες καταναλωτικής ευχέρειας, τουριστική εκμετάλλευση μιας ιστορικής παρακαταθήκης που ντροπιαστικά αγνοούμε.

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ
 -
Γιατί μας ενοχλεί ή και μας φοβίζει η πολιτική διαφθορά, ο αμοραλισμός των επαγγελματιών της εξουσίας;
Eπειδή η πολιτική διαφθορά καταξιώνει και νομιμοποιεί στις συνειδήσεις την ανεξέλεγκτη ιδιοτέλεια. Mας φοβίζει η ανεξέλεγκτη (επομένως και ατιμώρητη, άρα αχαλίνωτη) ιδιοτέλεια των διαχειριστών της ζωής μας, γιατί είναι καταλύτης διάλυσης της κοινωνικής συνοχής, μετασχηματισμού της συνύπαρξης σε ζούγκλα.

«Zούγκλα» θα πει: να αφηνόμαστε οι άνθρωποι, έρμαια, στις φυσικές μας ενορμήσεις, στα ένστικτα τα ανεξέλεγκτα από τη λογική μας, τα αυτονομημένα από την ελεύθερη θέλησή μας. Λέμε «ένστικτα» ή «ενορμήσεις» τις δεδομένες στην ανθρώπινη φύση μας αναγκαιότητες που είναι οι όροι – προϋποθέσεις για να υπάρχει το φυσικό άτομο: Oρμή της αυτοσυντήρησης, ορμή της επιβολής και κυριαρχίας, ορμή της ηδονής. Aνάγκες βιολογικές, αδυσώπητες, ταυτίζονται με την εξασφάλιση επιβίωσης και διαίωνισης του είδους, βιώνονται από το κάθε άτομο της φύσης ως αδήριτες υπαρκτικές προϋποθέσεις – αναγκαιότητες.

Τα Αδιέξοδα της σύγχρονης Δυτικής Ιατρικής και η ανάγκη επαναπροσδιορισμού του νοήματος της Υγείας και της Νόσου

π. Φιλόθεος Φάρος

Αν και ακούμε συχνά θριαμβολογίες για τις εντυπωσιακές επιτυχίες της σύγχρονης δυτικής ιατρικής, τα αδιέξοδα που αυτή αντιμετωπίζει αυξάνουν διαρκώς. Η αύξηση των ιατρικών δαπανών και η επιδείνωση των σχέσεων ιατρών και ασθενών είναι δύο κύρια αδιέξοδα της σύγχρονης δυτικής ιατρικής αλλά δεν είναι τα μόνα.

Η αντίληψη της σύγχρονης δυτικής ιατρικής για την υγεία και την νόσο βασίζεται στη μηχανιστική θεώρηση του ανθρώπινου οργανισμού του Descart. Σύμφωνα με την θεωρία του Descart ο ανθρώπινος οργανισμός είναι μια μηχανή με διάφορα μέρη που κάποτε κατάστρέφονται και πρέπει να αντικατασταθούν, ή που δεν λειτουργούν καλά και πρέπει να διορθωθούν και το ανθρώπινο σώμα είναι απόλυτα χωρισμένο από την υπόλοιπη ανθρώπινη ύπαρξη.

Οι διδαχές της ιστορίας.

ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΓΑΡΟΥΦΑ
δικηγόρου, πρώην προέδρου του ΔΣΘ
-
Με αφορμή την επικαιρότητα, διαβάζω και ακούω δηλώσεις και αναλύσεις για ανάγκη θέσπισης αυστηρότερης νομοθεσίας για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής, της τρομοκρατίας κ.λπ.
Φοβούμαι ότι μάλλον βλέπουν στατικά τα γεγονότα, μην εμβαθύνοντας στις αιτίες. Για να γίνω κατανοητός, ενδεικτικά αναφέρω ότι στην αρχαιότητα, στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου, είχαν αποστατήσει οι κάτοικοι της Μυτιλήνης από την Αθηναϊκή Συμμαχία και ο δημαγωγός Κλέων στην Αθήνα ζήτησε την θανάτωση όλων για να μην αποστατούν άλλοι μελλοντικά. 

Την πρόταση αυτήν απέκρουσε ο Διόδοτος, λέγοντας (μετάφραση Ελ. Βενιζέλου): «Ολοι φύσει ρέπουν εις την παρανομίαν, εις τε τον ιδιωτικόν και τον δημόσιον βίον, και δεν υπάρχει νόμος δυνάμενος να εμποδίσει τούτο, αφού μέχρι τούδε οι άνθρωποι διεξήλθαν όλη την κλίμακα των ποινών, με την ελπίδα ότι εξακολουθούντες να τις επιτείνουν θα επιτύχουν μετριασμό της εγκληματικότητας». Και συνεχίζει:

ΒΙΝΤΕΟ-Η συγκίνηση της Τρέμη

 -

Συγκινήθηκε στον αέρα του κεντρικού δελτίου ειδήσεων του Mega η Όλγα Τρέμη μετά από ένα ρεπορτάζ σχετικά με το πρότυπο νηπιοτροφείο Καλλιθέας, το οποίο σήμερα έχει μετατραπεί σε κέντρο φιλοξενίας και στήριξης παιδιών που είναι θύματα της οικονομικής κρίσης. Η παρουσιάστρια, όταν τελείωσε το βίντεο, δάκρυσε, είπε "τι να πούμε..." και έσπασε η φωνή της...

 Βίντεο από το MEGA (enikos.gr)

Απλά μαθήματα πατριδο-γνωσίας…

Γράφει: Θανάσης Γκότοβος (aixmi.gr)
-
Υπάρχει τρόπος, μέσω της χρήσης της κατάλληλης γλώσσας, κάθε κατάσταση να παρουσιάζεται ως λογική συνέπεια επιλογών που έγιναν στο παρελθόν από  συγκεκριμένους παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και για την κάθε φορά διαχείριση της  παροντικής πραγματικότητας: κάθε διαχείριση μπορεί να παρουσιαστεί από μια ορισμένη σκοπιά ως «λογική» ή ως «η μόνη λογική». Πώς γίνεται, όμως, αυτό; Πώς μπορούν διαφορετικοί παρατηρητές να παρουσιάζουν το ίδιο πράγμα – το παρόν – με τόσο διαφορετικό τρόπο, αλλά παρόλα αυτά ως «λογικό»; Πόσες λογικές υπάρχουν για την περιγραφή μιας συγκεκριμένης κατάστασης;

Ο ανθρώπινος καπιταλισμός του σκανδιναβικού μοντέλου

Anders Aslund

ΤΟ ΒΗΜΑ - THE PROJECT SYNDICATE

Με αφορμή τις πρόσφατες ταραχές στις πόλεις της Σουηδίας με πρωταγωνιστές άνεργους μετανάστες, πολλοί παρατηρητές διαπίστωσαν μια αποτυχία του σουηδικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Κάνουν λάθος. Το σουηδικό/σκανδιναβικό  μοντέλο που προέκυψε τα τελευταία 20 χρόνια έχει παράσχει την μοναδική βιώσιμη οδό για αειφόρο ανάπτυξη που έχει δει η Ευρώπη εδώ και δεκαετίες.

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να θυμούνται ότι οι αντιλήψεις περί ισχύος και αδυναμίας αλλάζουν γρήγορα. Την δεκαετία του 1980, οι σκανδιναβικές χώρες ταλανίζονταν από χρόνια ελλείμματα προϋπολογισμών, υψηλό προϋπολογισμό και επανειλημμένες υποτιμήσεις νομίσματος. Το 1999, το περιοδικό «Economist» χαρακτήρισε την Ομοσπονδιακή Γερμανία «ο ασθενής του ευρώ», ένα μνημείο ευρωπαϊκής σκλήρυνσης, με χαμηλή ανάπτυξη και υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Αξιακή δημοκρατία και αξιοπρέπεια

 Δημητράκης Γιώργος Εμ.
Ο Νόμος της φύσης παρέχει σε όλους τους ανθρώπους τις ίδιες αξίες και δικαιώματα. Αγαθά που είναι αλληλένδετα και αναπόσπαστα μεταξύ τους.  Για τον λόγο αυτόν όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι και δεν διαφέρουν μεταξύ τους. Εις την κοινή και απλή γλώσσα:  δεν υπάρχουν, δεν μπορεί, δεν επιτρέπεται να υπάρχουν διακρίσεις μεταξύ των. Αξίες και δικαιώματα είναι κοινά για όλους τους ανθρώπους. Η αξία μεταφράζεται σε ισότητα, αξιοπρέπεια, σεβασμό, και δικαίωμα σημαίνει να ζεις και να εκφράζεσαι ελεύθερα εντός των πλαισίων των αξιακών αρχών και νομιμότητας.

Η Δημοκρατία, αυτό το δώρο των προγόνων μας εις την ανθρωπότητα, προστατεύει αξίες και δικαιώματα. Είναι η δύναμη του Λαού και η ομπρέλα προστασίας για όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες, χωρίς διακρίσεις. Υπό το καθεστώς της αξιακής Δημοκρατίας, ως μόνη πηγή εξουσίας, ευρίσκονται οι Θεσμοί και οι διάφοροι Φορείς της Πολιτείας, όπως π.χ. οι βάσει της καθιέρωσης της Αρχής της Διακρίσεως των Εξουσιών του μεγάλου Γάλλου Montesquieu:  η Νομοθετική, η Εκτελεστική και η Δικαιοσύνη.

Το δίδαγμα της πεταλούδας

 --

“Μια ημέρα, ένα μικρό άνοιγμα εμφανίστηκε σε ένα κουκούλι, ένας άντρας κάθισε και παρακολουθούσε την πεταλούδα για ώρες καθώς πάλευε για να περάσει το σώμα της μέσα από την μικρή οπή.

Τότε, φάνηκε σαν να είχε σταματήσει κάθε προσπάθεια. Έμοιαζε σαν να είχε προχωρήσει όσο μπορούσε και να μην μπορούσε να πάει παραπέρα. Τότε ο άντρας αποφάσισε να βοηθήσει την πεταλούδα, πήρε ένα ψαλίδι και άνοιξε το κουκούλι. Η πεταλούδα τότε ξεπρόβαλε εύκολα. Αλλά είχε ένα μαραμένο σώμα και ζαρωμένα φτερά. Ο άντρας συνέχισε να παρακολουθεί γιατί περίμενε, από στιγμή σε στιγμή, ότι τα φτερά θα άνοιγαν, θα μεγάλωναν και θα επεκτείνονταν, ότι θα ήταν ικανά να στηρίξουν το σώμα της πεταλούδας και ότι θα γίνονταν γερά.

Εκκοσμικευμένη ουτοπία…

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ*
πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων
-
-  Η επιστημονική και νομική λογική τέθηκαν στην υπηρεσία της  χριστιανικής ηθικής και διαμορφώθηκε αυτό που ονομάζουμε «δυτικό πολιτισμό».
Η κληρονομιά του ελληνορωμαϊκού κόσμου συνδέθηκε με την κυκλικότητα του χρόνου και τη διαπίστωση ότι η επ’ άπειρον πρόοδος δεν ήταν η φυσιολογική πορεία της ανθρωπότητας.
Με την διάχυση και εμπέδωση του χριστιανισμού συνειδητοποιήθηκε και η ηθική  της αγάπης και της συμπόνιας. Η ηθική αυτή προσέδωσε μια πρωτοφανή ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο, ένα πνεύμα εξέγερσης ενάντια στην ιδέα της φυσιολογικότητας του κακού. Το πνεύμα αυτό έδωσε το πρώτο έναυσμα στη δυναμική της ιστορικής προόδου.

Θ. Ι Ζιάκας - Ελλήνων Πάσχα: μεταξύ δύο Κόσμων

Θεόδωρος Ι. Ζιάκας
Το βιβλίο* αυτό διαπιστώνει ότι το σύστημα κοσμοθεωρητικού προσανατολισμού, που προσφέρει το κείμενο της Ιλιάδας για τον κόσμο της Ιωνίας του 8ου π.Χ. αιώνα, παραμένει αξιόπιστο και για τον σύγχρονο δικό μας κόσμο. Το ίδιο διαπιστώνει και για το Ευαγγελικό κείμενο, ένα κείμενο τον 1ου και του 2ου αιώνα μ.Χ., όπως τουλάχιστον το προσέλαβαν οι Έλληνες Πατέρες της Εκκλησίας.

Αλλά πώς μπορούν οι κόσμοι των κειμένων αυτών να είναι και δικός μας κόσμος; Αυτό είναι το προκλητικό ερώτημα του βιβλίου.

Οι «κόσμοι» των δύο κειμένων είναι κοσμο-εικόνες, αντιλήψεις για τον κόσμο. Όχι ο ίδιος ο κόσμος. Οπότε, ή ο κόσμος είναι δεδομένος και ανεξάρτητος από τα κείμενα, ή είναι δημιούργημά τους.

Η συνέχεια του Γένους: η σκοτεινή πλευρά

Του ΦΑΙΔΩΝΑ ΜΑΛΙΓΚΟΥΔΗ

Οτι τα πράγματα δεν βαίνουν κατ' ευχήν στην Αποικία
δεν μέν' η ελαχίστη αμφιβολία,
και μ' όλο που οπωσούν τραβούμ' εμπρός,
ίσως, καθώς νομίζουν ουκ ολίγοι, να έφθασε ο καιρός
να φέρουμε Πολιτικό Αναμορφωτή...
Κ.Π. Καβάφης, «Εν μεγάλη Ελληνική αποικία, 200 π.Χ.» 

Μέσα στη γενικότερη κατάθλιψη που κυριαρχεί σήμερα και ενάντια στην καθημερινά διογκούμενη τάση αυτο-απαξίωσης που μας χαρακτηρίζει ως κοινωνικό σύνολο, ας επιχειρήσουμε στο σημείωμα αυτό μια σύντομη αναδρομή σε μια αντικειμενική διάσταση που χαρακτηρίζει διαχρονικά τη Ρωμιοσύνη: μια ιστορική διαδρομή η οποία αποκαλύπτει και την αδιάλειπτη συνέχεια του Ελληνισμού ως ιστορικής κατηγορίας.

Τα περσικά δάνεια και οι Σπαρτιάτες...

Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Ήταν ένα κρύο πρωινό του Χειμώνα του 411π.χ στην πεδιάδα του Μαιάνδρου. Στην έπαυλη ενός αξιωματούχου υπογράφεται η περίφημη 3η συνθήκη μεταξύ Λακεδαιμονίων, Τισσαφέρνη και Ιεραμένη, εκπροσώπου του Δαρείου Β΄. 
Ο Τισσαφέρνης αδιαφορούσε για το αποτέλεσμα της σύγκρουσης των Σπαρτιατών με τους Αθηναίους. Εκείνο που τον απασχολούσε ήταν ότι πιθανή συντριβή μιας παράταξης θα σήμαινε το ναυάγιο της πολιτικής της αμοιβαίας εξασθένησης των δύο. Στη συνθήκη, μεταξύ των άλλων, επιλύθηκε το βασικό πρόβλημα της μισθοδοσίας και συντήρησης του σπαρτιατικού στόλου, με τη χρηματοδότηση από το Μεγάλο Βασιλιά. Δεν ήταν η πρώτη φορά που οι Πέρσες έδιναν χρήματα στα ελληνικά κράτη αλλά ήταν η πρώτη χρηματοδότηση με τη μορφή δανείου, που έπρεπε να επιστραφεί έντοκα, μετά την τελική νίκη! Στην ουσία αποτελούσε μια σαφέστατη «μνημονιακή» συμφωνία εξάρτησης του ελληνικού κόσμου στους Πέρσες, με ηγέτιδα δύναμη τη Σπάρτη.

Kερδομανία και τραμπουκισμός: οι συμπληγάδες

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ 

Τ​​ο Kανάλι της Bουλής μετέδιδε συνεδρία Kοινοβουλευτικής Eπιτροπής που συζητούσε την «ιδιωτικοποίηση» των υπηρεσιών ύδρευσης. Oι αγορητές της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξέφραζαν μαχητικά την αντίθεσή τους: Kάποια φυσικά αγαθά, προϋποθετικά της επιβίωσης του ανθρώπου –ο αέρας που αναπνέουμε, το νερό, ο φωτισμός, η θέρμανση–, όπως και κάποιες υπηρεσίες κοινής ωφέλειας –η αποχέτευση, η καθαριότητα του δημόσιου χώρου, η οδοποιία και η συντήρηση των δρόμων, η διαχείριση λιμανιών και αεροδρομίων– είναι αδιανόητο να παραχωρούνται στη λογική της κερδοσκοπίας, στην εκμετάλλευση από την ιδιοτέλεια.

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ... «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί» Ηράκλειτος

 Γράφει ο Άγγελος Ζαγοριανός

Πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν ακόμη μαθητής, ρώτησα τον φιλόλογο της τάξης, τι σημαίνει η λέξη «θεαθήναι». Η απάντηση ήταν, ότι συνήθως χαρακτηρίζουμε έτσι, κάτι που γίνεται για «τα μάτια του κόσμου», αυτό που έχει σχέση με την εικόνα και τη σκοπιμότητα κι όχι με την ουσία.

Αργότερα παρατηρούσα, ότι συχνά αυτό που βλέπουμε μας ξεγελάει. Στη φύση, στους ανθρώπους και στις καταστάσεις, τα φαινόμενα πολλάκις απατούν. Ψάχνοντας κάθε φορά την αλήθεια, κατάλαβα, ότι η πραγματικότητα και η εικόνα συνήθως διαφέρουν. Η πραγματικότητα έχει σχέση με την ουσία, το βαθύτερο και πρωταρχικό χαρακτηριστικό, που καθορίζει τη φύση κάθε πράγματος. Αυτό ακριβώς μπορούμε να πούμε ότι προσδιορίζει το «είναι», χωρίς αυτό, το πράγμα θα ήταν κάτι άλλο.

ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΠΟΥ ΔΙΑΠΟΤΙΖΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ

Για ένα ζώο τη σημαντικότερη αξία έχουν η διατροφή του, η αναπαραγωγή του και ο ορίζοντας επιβίωσής του. Ο άνθρωπος έχει προσθέσει πάνω σε αυτά το "θέατρο του εγώ" στο οποίο είναι ο ίδιος πρωταγωνιστής και γύρω από τον οποίο περιστρέφεται ο κόσμος.
Αυτή η σχεδόν ακόρεστη επιθυμία του ναρκισσισμού του είναι ακόλουθη και όχι άπειρη, καθώς κανένα ον δεν έχει τη χωρητικότητα που θα μπορούσε να χωρέσει το άπειρο, παρά τις διακηρύξεις των αρνητών του Λόγου των Φρίντριχ Νίτσε, Ζωρζ Μπατάιγ και Ζαν Μποντριγιάρ.

Ωστόσο, η επιθυμία του ναρκισσισμού είναι ακόρεστη. Όταν συναντάει το αντικείμενό της προσανατολίζεται σε ένα επόμενο στόχο. Αυτό το κάνει για να μην αισθανθεί κενό ενδιαφέροντος και τη μοναξιά της ματαιότητας. Είναι αυτό που η Ιωάννα Μουτσοπούλου έχει ονομάσει ως «επιθυμία της επιθυμίας»[1] που κάνει συντροφιά στο φόβο του φόβου.