Κ. Παπούλιας : Δεν γίνεται να παριστάνεις τον πατριώτη και να θαυμάζεις τα σύμβολα του ναζισμού.

Ηχηρό μήνυμα κατά του φασισμού και του ναζισμού έστειλε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, και αναφέρθηκε στο πρόβλημα της Χρυσής Αυγής, χωρίς να την κατονομάσει, κατά την αντιφώνηση του στο γεύμα που παρέθεσε ο διοικητής του Γ΄ Σώματος Στρατού, αντιστράτηγος Νικόλαος Δεβετζής, στη Λέσχη Αξιωματικών Θεσσαλονίκης.

Δεν έκρυψε την ανησυχία του για το γεγονός ότι εμφανίστηκαν σβάστικες και νοσταλγοί του ναζισμού σε μια χώρα που πλήρωσε βαρύτατο τίμημα από τη θηριωδία του και είπε χαρακτηριστικά: "Δεν γίνεται να παριστάνεις τον πατριώτη και να θαυμάζεις τα σύμβολα του ναζισμού".

Ιστορίες μνημονιακής τρέλας

Χειλάς Νίκος
Η τρέλα δεν πάει στα βουνά: Ο Γιάννης Στουρνάρας θαυμάζει τον Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, ο Γιάννης Μανιάτης (υπουργός προστασίας του περιβάλλοντος!) δηλώνει ότι δεν θα αφήσει σπιθαμή ελληνικής γης ανεξερεύνητη για πετρέλαιο και γκάζι. Το ένα «λοξό» διαδέχεται καθημερινά το άλλο. Όμως ότι και να ακούγεται σήμερα, ξεχνιέται ήδη την επόμενη μέρα. Οι παραξενιές, που ξεμυτίζουν αδιάκοπα, ρίχνουν στη λήθη όλες τις προηγούμενες.
Εκείνο που μένει έτσι είναι μια αόριστη αίσθηση, ότι τίποτα πλέον δεν πάει καλά, ότι κάτι έχει χαλάσει ανεπανόρθωτα.
Η αίσθηση δεν απατά. Η κρίση έχει μεταβάλλει θεμελιακά, όπως λέει ο ποιητής, «το ρυθμό του κόσμου». Το άνω-κάτω στην οικονομία, που προήλθε από την πλήρη επιβολή του χρηματιστικού κεφαλαίου, επεκτείνεται και στην πολιτική. Η ευρωζώνη έχει πλέον μετεξελιχθεί σε σύμφυρμα χωρών-δανειστών και χωρών-οφειλετών, οι πολιτικοί έχουν υποταχθεί στους τραπεζίτες. Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική οικονομία της συμφοράς, μια ανωμαλία, η οποία αποβαίνει αποκλειστικά εις βάρος των χωρών-οφειλετών.

Η συστημική αναγκαιότητα της λήθης

 Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος (E.Z.)
Η επιβίωση της υπάρχουσας πολιτικής τάξης βασίζεται στην αναγκαιότητα οι Έλληνες πολίτες να έχουν μνήμη χρυσόψαρου. 

Ότι συμβαίνει σήμερα, συμβαίνει για πρώτη φορά, και πάντοτε θα πρέπει να προσαρμόζουμε την πραγματικότητα μέσα στα προκαθορισμένα πλαίσια του μεταπολιτευτικού μας δόγματος.

Πάρτε για παράδειγμα τι έγινε με τις δηλώσεις της κας Ρεπούση. Δεν είχε προλάβει η κα Ρεπούση να πει τις γνωστές ανοησίες που συνήθως λέει, που τα ΜΜΕ είχαν αλλάξει το θέμα της συζήτησης από το τι είπε η κα Ρεπούση, στο ποια ήταν η αντίδραση σε αυτές τις δηλώσεις. Ήταν μια ιδιαίτερα ευνοϊκή στροφή στον δημόσιο διάλογο για την κα Ρεπούση.

Η Ελλάδα έχει μεγάλες δυνατότητες ανάκαμψης και θα βγει νικήτρια, τόνισε ο Ζαν Κλοντ Γιούνκερ μιλώντας στο Μέγαρο Μουσικής

Την αφοσίωσή του στην Ευρώπη (που έχει μικρό μέγεθος στην παγκόσμια κλίμακα αλλά «το μεγάφωνό της καθιστά σημαντικά τα μέλη της»), τον σεβασμό του στην Ελλάδα («ζήτω η Ελλάς» ήταν η κατακλείδα της ομιλίας του), τη δυσφορία του προς την «υπεροψία» Βορειοευρωπαίων έναντι της χώρας μας και την ανησυχία του για την «αναβίωση των δαιμόνων», εξέφρασε σήμερα ο πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου, Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, σε εκδήλωση του ΕΛΙΑΜΕΠ, στο Μέγαρο Μουσικής.

«Θα ήμουν ο μοναδικός επιζήσας του Μάαστριχτ αν δεν επανερχόσουν εσύ στην ηγεσία» είπε χαριτολογώντας ο βετεράνος Ευρωπαίος πολιτικός στον πρωθυπουργό Αντ.Σαμαρά, ενώ στη διάρκεια της ομιλίας του επαίνεσε την «καλή δουλειά» που έκανε ως υπουργός Οικονομικών ο Ευ. Βενιζέλος.

ΤΟ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΘΕΑΘΗΝΑΙ... «Φύσις κρύπτεσθαι φιλεί» Ηράκλειτος

 Γράφει ο Άγγελος Ζαγοριανός

Πριν πολλά χρόνια, όταν ήμουν ακόμη μαθητής, ρώτησα τον φιλόλογο της τάξης, τι σημαίνει η λέξη «θεαθήναι». Η απάντηση ήταν, ότι συνήθως χαρακτηρίζουμε έτσι, κάτι που γίνεται για «τα μάτια του κόσμου», αυτό που έχει σχέση με την εικόνα και τη σκοπιμότητα κι όχι με την ουσία.

Αργότερα παρατηρούσα, ότι συχνά αυτό που βλέπουμε μας ξεγελάει. Στη φύση, στους ανθρώπους και στις καταστάσεις, τα φαινόμενα πολλάκις απατούν. Ψάχνοντας κάθε φορά την αλήθεια, κατάλαβα, ότι η πραγματικότητα και η εικόνα συνήθως διαφέρουν. Η πραγματικότητα έχει σχέση με την ουσία, το βαθύτερο και πρωταρχικό χαρακτηριστικό, που καθορίζει τη φύση κάθε πράγματος. Αυτό ακριβώς μπορούμε να πούμε ότι προσδιορίζει το «είναι», χωρίς αυτό, το πράγμα θα ήταν κάτι άλλο.

Η κρίση και η λήθη

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

Τριάντα οχτώ χρόνια μετά την αποκατάσταση της Δημοκρατίας στην Ελλάδα και την καταβολή του πιο ακριβού τιμήματος, που ήταν η καταστροφή της Κύπρου, βρισκόμαστε μπροστά στο επόμενο καταστροφικό δίδυμο: Αυτό της κρίσης και της λήθης.

Στην Ελλάδα, η επέτειος καταργήθηκε – κατά τη γνώμη μου όχι λόγω της οικονομικής κρίσης, αλλά επειδή, αν και καταβλήθηκαν αρκετές προσπάθειες και επιχειρήθηκαν διάφοροι πειραματισμοί, δεν στάθηκε δυνατόν να βρεθεί ένας αξιοπρεπής τρόπος για να τιμάται η επέτειος.

Αθλιότητα πολιτικής σκέψης - ΑΟΖ και γελοιότητες

Άρθρα του κ. Νίκου Λυγερού (OPUS)

1. Αθλιότητα πολιτικής σκέψης

Όταν υπάρχουν σοβαρά εθνικά θέματα, εμφανίζεται η αθλιότητα της πολιτικής σκέψης. Είχαμε και στο παρελθόν τουλάχιστον στην Κύπρο ένα τετραπέρατο παράδειγμα με τις αντιδράσεις ενάντια στον Τάσσο Παπαδόπουλο. Ενώ ήταν ο Πρόεδρος της Κύπρου που πέτυχε την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην Ευρωζώνη μετά την απόρριψη του Σχεδίου Ανάν, ενώ πέτυχε τη θέσπιση της κυπριακής ΑΟΖ και τη συμφωνία με τον Λίβανο, αλλά και την γαλλοκυπριακή συμμαχία, στις επόμενες εκλογές δεν κατάφερε να περάσει το δεύτερο γύρο. 

Η αθλιότητα της κυπριακής πολιτικής σκέψης εστιάστηκε αποκλειστικά σε εσωτερικά προβλήματα που βέβαια δεν είχαν καμία σχέση με τα κατεχόμενα, τους αγνοούμενους, τους εγκλωβισμένους και τους πρόσφυγες. Έτσι η κομματική προσέγγιση κατάφερε να εξουδετερώσει τον Τάσσο Παπαδόπουλο. 

Η ψηφιακή τεχνολογία μπαίνει στις πόλεις - Θεσσαλονίκη και καινοτόμες προτάσεις αναβάθμισης ...

Μια πρόταση για την αναμόρφωση της Θεσσαλονίκης...

 Νίκος Λουπάκης

Ο Carlo Ratti, καθηγητής του φημισμένου αμερικανικού πανεπιστημίου Massachusetts Institute of Tecnology (MIT) και διευθυντής του εργαστηρίου SENSEable City Lab του ίδιου ιδρύματος έχει σαν όραμα τις πόλεις του μέλλοντος, στις οποίες εκατομμύρια άνθρωποι θα συνυπάρχουν με δισεκατομμύρια αισθητήρες διαμορφώνοντας από κοινού το περιβάλλον εργασίας, αναψυχής, αλλά και τα μέσα μεταφοράς.

Ασθένησε η μνήμη... Ψήφοι στη Χρυσή Αυγή ακόμη και στα χωριά του Ολοκαυτώματος ...

Το μνημόνιο και οι πολιτικές της λιτότητας, όπως φαίνεται, εκτός από την εξαθλίωση χιλιάδων Ελλήνων είχαν σαν αποτέλεσμα και τη διαγραφή της ιστορικής μνήμης.

Δεν εξηγείται αλλιώς το γεγονός ότι σε δύο ελληνικές πόλεις, όπου οι ναζί κατά τη διάρκεια του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου επιδόθηκαν στις πλέον απεχθείς φρικαλεότητες, υπήρξαν πολίτες που έδωσαν την ψήφο τους στο μόρφωμα της Χρυσής Αυγής, τα μέλη του οποίου δεν παραλείπουν να χαιρετούν ναζιστικά σε κάθε ευκαιρία, ούτε και κρύβουν τον φιλοναζιστικό προσανατολισμό τους.

ΤΟ ΤΙΜΗΜΑ ΤΗΣ ΛΗΘΗΣ ...

του Ιωάννη Φριτζαλά *(ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.)

Όταν ένα έθνος βρίσκεται σε πτώση, όταν μία κοινωνία καταρρέει, μία παράμετρος μπορεί πάντα να εντοπιστεί: Αυτός το έθνος, αυτή η κοινωνία έχουν ξεχάσει από πού έρχονται. Έχουν χάσει επαφή με αυτό που τους ένωσε στην αρχή» (Carl Sandburg). Μέσα στον κυκεώνα των καταστάσεων που βιώνουμε και στον καθημερινό υπέρ επιβιώσεως αγώνα του Έθνους μας, επιβεβαιώνεται συνεχώς το ρητό του Αμερικανού ποιητού, καθώς ιστορικά γεγονότα υψίστης εθνικής σημασίας, θεωρούνται πλέον επουσιώδη ή είναι παντελώς λησμονημένα.

Αν και η επέτειος της εθνικής παλιγγενεσίας επισκιάζει ευλόγως κάθε ιστορική επέτειο, ο περασμένος μήνας περιελάμβανε ένα πολύ σημαντικό ιστορικό γεγονός, την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στην Μητέρα Ελλάδα.

Τι σημαίνει η λέξη “Ντουρντουβάκι”; ...

Από το βιβλίο της Σοφίας Αυγέρη “Ντουρνουβάκια: Έλληνες στα Βουλγαρικά Τάγματα Εργασίας” κατεβάστε το ebook κλικ εδώ

Ντουρντουβάκια λέγονταν οι Έλληνες από τη Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία που στρατολογήθηκαν και ακολούθησαν, καταναγκαστικά, τα τάγματα εργασίας του βουλγαρικού στρατού κατοχής (1941-1944). Κρατήθηκαν παράνομα ως όμηροι και κάποιοι πέθαναν σε Βουλγαρικό έδαφος,  εργαζόμενοι κάτω από απάνθρωπες συνθήκες  στη διάνοιξη δρόμων και σιδηροδρομικών γραμμών στο εσωτερικό της Βουλγαρίας. Όσοι γύρισαν δεν τιμήθηκαν ως ήρωες από την επίσημη εθνική ιστοριογραφία. Σήμερα, το όνομα τους, ντουρντουβάκια, έμεινε για να δηλώνει τον “αφελή”  στις περιοχές της Θράκης και της Αν. Μακεδονίας.

Επέτειος μιας τραγικής εξόδου ....

Εξηντατέσσερα χρόνια μετά από τον (εκούσιο ή βίαιο;) εκπατρισμό 220 κατοίκων του Θρυλορίου

Του Μανόλη Γ. Σέργη* («Παρατηρητής της Θράκης»)

-

Συμπληρώνονται εφέτος, τούτες τις μέρες, 64 χρόνια από ένα τραγικό γεγονός που σημάδεψε τη ζωή ενός θρακιώτικου χωριού, του Θρυλορίου. Αναφέρομαι στην ομαδική φυγή, σε δύο φάσεις, των «αριστερών» κατοίκων του χωριού προς τα βουνά της Ροδόπης και αργότερα προς τη Βουλγαρία και τις υπόλοιπες «σοσιαλιστικές» χώρες. Ήταν οι αποφράδες ημέρες της 13ης Μαρτίου και της 4ης Απριλίου 1948, αφού σηματοδότησαν την παντελή καταστροφή του, από την οποία τελικά φαίνεται πως δεν ανέκαμψε ποτέ μέχρι σήμερα, σε κανένα τομέα της κοινωνικής και οικονομικής ζωής του.