ΜΕΓΑΛΑ ΧΡΟΝΙΑ, ΗΡΩΕΣ ΜΙΚΡΟΙ...

Γράφει ο  Απόστολος Θηβαίος.

-

Διαβάστε όλες τις επιφυλλίδες του Απόστολου Θηβαίου στο 24grammata.com κλικ εδώ

-

Οι ήρωες δεν γερνούν. Παραμένουν θρυλικοί και ωραίοι, μες στην πλαστικότητά τους, εκτελώντας παράτολμες προσπάθειες, κόντρα σε καιρούς και ανθρώπους. Διατηρούν ακέραιο το θάρρος τους, λίγο μόνο ησυχάζουν, σέρνονται στους τοίχους και τις νύχτες υπερασπίζοντας πάντα τις ωραίες και ανεπανάληπτες ιδέες, στήνοντας αναρίθμητα ηρώα στην μεταλλουργική Δραπετσώνα, στην Καισαριανή, στις γειτονιές των Αθηνών. Ο Οδυσσέας, ο Καραγκιόζης, ο Γιώργος Θαλάσσης, η γλυκιά και αγέραστη Κατερίνα, ο Σπίθας, ο Αλδεβαράν, οι ανώνυμοι άγιοι που κοσμούν τα εικονοστάσια της μνήμης μας. Μορφές  απίθανες, που αποδεικνύουν την ελληνικότητά τους με την καταγωγή και το θάρρος τους.

Τρώες .... Ποιοι είμαστε; Βέβαιη είναι η αργή και βασανιστική πτώση της ατομικής, προσωπικής μας "Τροίας"

Είναι παράξενο που οι άνθρωποι συνεχίζουν να εμπιστεύονται οικονομολόγους και πολιτικούς. Δεν έχουν όμως άλλες επιλογές, παρόλο που πάντα καταλήγουν στην προδοσία και στη ματαίωση. Κι όταν οι ποιητές λένε τις μεγάλες αλήθειες, κάπου στα κρυφά, παραδέχονται με πικρό θαυμασμό, την τραγικότητα τους. Και σπεύδουν αμέσως, να τη φανερώσουν στο διπλανό τους επιχαίροντας για την ανακάλυψή, μέσα στο μηδενισμό και στην παραίτηση από τις διεκδικήσεις τους. 
Ο Καβάφης είναι ο Έλληνας που μπόρεσε, μετά από έναν αιώνα, νεοελληνικού κράτους να επαναπροσδιορίσει την ελληνική συνείδηση στο σύγχρονο κόσμο. Στάλθηκε αυτόφωτος, από το πεπρωμένο, να «φωτογραφίσει» την ανθρώπινη οικουμενική συνείδηση του Έλληνα και να συντάξει όλους τους αληθινούς κανόνες της μοίρας του.

Απλά μαθήματα πατριδο-γνωσίας…

Γράφει: Θανάσης Γκότοβος (aixmi.gr)
-
Υπάρχει τρόπος, μέσω της χρήσης της κατάλληλης γλώσσας, κάθε κατάσταση να παρουσιάζεται ως λογική συνέπεια επιλογών που έγιναν στο παρελθόν από  συγκεκριμένους παράγοντες. Το ίδιο ισχύει και για την κάθε φορά διαχείριση της  παροντικής πραγματικότητας: κάθε διαχείριση μπορεί να παρουσιαστεί από μια ορισμένη σκοπιά ως «λογική» ή ως «η μόνη λογική». Πώς γίνεται, όμως, αυτό; Πώς μπορούν διαφορετικοί παρατηρητές να παρουσιάζουν το ίδιο πράγμα – το παρόν – με τόσο διαφορετικό τρόπο, αλλά παρόλα αυτά ως «λογικό»; Πόσες λογικές υπάρχουν για την περιγραφή μιας συγκεκριμένης κατάστασης;

Η συστημική αναγκαιότητα της λήθης

 Γράφει ο Ναπολέων Λιναρδάτος (E.Z.)
Η επιβίωση της υπάρχουσας πολιτικής τάξης βασίζεται στην αναγκαιότητα οι Έλληνες πολίτες να έχουν μνήμη χρυσόψαρου. 

Ότι συμβαίνει σήμερα, συμβαίνει για πρώτη φορά, και πάντοτε θα πρέπει να προσαρμόζουμε την πραγματικότητα μέσα στα προκαθορισμένα πλαίσια του μεταπολιτευτικού μας δόγματος.

Πάρτε για παράδειγμα τι έγινε με τις δηλώσεις της κας Ρεπούση. Δεν είχε προλάβει η κα Ρεπούση να πει τις γνωστές ανοησίες που συνήθως λέει, που τα ΜΜΕ είχαν αλλάξει το θέμα της συζήτησης από το τι είπε η κα Ρεπούση, στο ποια ήταν η αντίδραση σε αυτές τις δηλώσεις. Ήταν μια ιδιαίτερα ευνοϊκή στροφή στον δημόσιο διάλογο για την κα Ρεπούση.

Μυθοποίηση του περιθωρίου...

Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ  ΚΑΡΑΤΖΙΟΣ
-
*  Ο Κριμαϊκός Πόλεμος (1853-1856) έθεσε την Ρωσία αντιμέτωπη με την Αγγλία, την Γαλλία και την Τουρκία. Η ήττα στην Κριμαία αποκάλυψε πόσο καθυστερημένη είχε μείνει η Ρωσία, και το πρώτο βήμα προς τον εκσυγχρονισμό της ήταν η κατάργηση της δουλοπαροικίας. Ο νέος Τσάρος Αλέξανδρος Β’, που βασίλευσε από το 1855 έως το 1881, θεώρησε ότι οι κίνδυνοι για την δημόσια τάξη από τη διάλυση του υπάρχοντος συστήματος, το οποίο είχε αποτρέψει τις ενέργειες του Νικολάου Α’, ήταν λιγότεροι από τους κινδύνους που εγκυμονούσε η συνέχιση της ιδίας κατάστασης.

Το ιδεώδες του αληθούς

Το παρόν κείμενο του πρίγκηπος Σεργίου Τρουμπετσκόϊ μεταφράζεται για πρώτη φορά στην ελληνική. Είχε περιληφθεί στην μνημειώδη έκδοση υπό την επιγραφή “Προβλήματα ιδεαλισμού”.

 Μετάφραση Δημήτρης Μπαλτάς

7.

Σ’ αυτήν την περίπτωση, όμως, εάν η επιδίωξη της γνώσεως της απόλυτης αλήθειας είναι ριζωμένη στην ίδια την ουσία του γιγνώσκοντος πνεύματός μας, εάν η φιλοσοφία είναι αναγκαία, εάν η αντίληψη είναι αναπόφευκτη, γιατί δεν μπορεί (ενν. η αντίληψη) να επιτύχει τον στόχο της, γιατί δεν μπορεί η φιλοσοφία να είναι ενιαία, όπως η ίδια η αλήθεια, ενιαία υπό την έννοια με την οποία μπορεί να αποδεχθεί κανείς την ενότητα της επιστημονικής γνώσεως; Γιατί η φιλοσοφία, σε αντίθεση με την επιστήμη, διακρίνεται πάντοτε σε πλήθος διδασκαλιών που αντιφάσκουν η μία με την άλλη, και ποιό είναι το νόημα της αντιφάσεως αυτής;

Οι συγγραφείς και η αφήγηση της κρίσης .... Εκδήλωση στο Ευρωκοινοβούλιο με ομιλητές, αυτή τη φορά, τέσσερις συγγραφείς του Νότου

 Της Όλγας Σελλά
Οι νέες συνθήκες της Ευρώπης είναι νέες για όλους. Και για τους πολιτικούς. Που ολοένα και περισσότερο φαίνεται να στρέφονται και σε άλλες φωνές για να κατανοήσουν ό,τι γίνεται στις αρχές του 21ου αιώνα σ' αυτό που κάποτε υπήρξε όραμα για την Ευρώπη των λαών. Την περασμένη Τετάρτη, 10 Απριλίου, η ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ Μαριλένα Κοππά διοργάνωσε σε αίθουσα του Ευρωκοινοβουλίου μια διαφορετική συζήτηση-εκδήλωση.

Λίγη αξιοπρέπεια σε αυτόν τον τόπο δεν έμεινε σε κανέναν?

Καλή είναι η αντιγραφή και η μεταφορά των διαφορετικών απόψεων για την σημερινή κατάσταση της χώρας μας και του κόσμου γενικά, με την έννοια, ότι δεν χάνεται ο χρόνος στην αποτύπωση της ατομικής αντίληψης των πραγμάτων που έχει και το μειονέκτημα ότι λίγοι θα την διαβάσουν δεδομένης της πηγής της.
Πράγματι, είναι γνωστό ότι μεγαλύτερη εγκυρότητα αποκτά ένα κείμενο από την πηγή που προέρχεται παρά από το περιεχόμενο του, - αφήνοντας βέβαια τον παράγοντα της μορφής του-, το πως δηλ. το μεταφέρει κάποιος διαμέσου της γλώσσας, ήχων και εικόνων. Στην δικιά μας περίπτωση, εδώ στο ιντερνετ, είναι επίσης γνωστό πως με μια πολύπλοκη έως αδύνατο να εξερευνηθεί συνάρτηση του google κάποιες πηγές αποκτούν μεγαλύτερη εγκυρότητα συνεπώς και το περιεχόμενο τους.

Απάντηση του Ντ. Χριστιανόπουλου στο δημοσίευμα του Απ. Λυκεσά στο Έθνος

Απάντηση του Ντίνου Χριστιανόπουλου
στην εφημερίδα «Έθνος» της 28.1.13

Το βιβλίο του Μαζάουερ το θεωρώ λογοτεχνικό και όχι ιστορικό. Λογοτεχνικό αλλά γεμάτο λάθη και παραλείψεις, όπως επεσήμαναν τόσο ο καθηγητής Τουλουμάκος όσο και ο ερευνητής Ταχόπουλος. Όσο για τον συγγραφέα Μαζάουερ, όχι μόνο δεν τον «αθώωσα», όπως κακώς μου καταμηνύει ο συντάκτης του δημοσιεύματος, αλλά και φρίττω με την ιδέα ότι εσκεμμένα αποσιωπά το ολοκαύτωμα.

Θεσσαλονίκη, 28.1.2013

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Η απάντηση των Εναλλακτικών Εκδόσεων στο δημοσίευμα του Απόστολου Λυκεσά:(ardin-rixi)

--

-

ΣΧΕΤΙΚΟ ΣΤΟ ΕΛ ΕΘΝΟΣ:

• Τα Φαντάσματα του Μαζάουερ ξαναχτυπούν

Τα Φαντάσματα του Μαζάουερ ξαναχτυπούν

Την Παρασκευή 25 Ιανουαρίου στην Εταιρεία Μακεδονικών Σπουδών στη Θεσσαλονίκη παρουσιάστηκε από τις «Εναλλακτικές Εκδόσεις» το βιβλίο του Γιάννη Ταχόπουλου, Η Θεσσαλονίκη, ο Μαζάουερ και τα φαντάσματα του Οθωμανισμού από τους Ντίνο Χριστιανόπουλο, Γιάννης Μέρτζο, Γιάννη Μέγα, Γιώργο Καραμπελιά και τον συγγραφέα, σε μια αίθουσα τελετών της ΕΜΣ που αποδείχτηκε μικρή για τον όγκο των συρρευσάντων.

Όταν παρουσιάζαμε το βιβλίο του φανταζόμασταν ότι η παρουσίαση που ανησυχεί τόσο έντονα τους κύκλους της εθνοαποδόμησης, που προωθούσαν κατά το παρελθόν συστηματικά το έργο του Μαζάουερ, θα τους οδηγούσε στην κλασική σε αυτούς μέθοδο της αποσιώπησης.

ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ‏

Η πραγματικότητα είναι αυτό που, όταν σταματάς να το πιστεύεις, δε χάνεται.
Philip K. Dick

Η φαντασία είναι σημαντικότερη από τη γνώση.
Albert Einstein

Η συνηθέστερη άποψη σχετικά με τη φαντασία και την πραγματικότητα είναι αυτή που προσδιορίζει την πρώτη ως κάτι το οποίο δεν γίνεται αντιληπτό αισθητηριακά σε αντίθεση με τη δεύτερη. Η φαντασία τείνει να θεωρείται η ικανότητα του ανθρώπου να σκέφτεται (άραγε είναι η σκέψη συνώνυμο της φαντασίας;) και η πραγματικότητα ως το "αντιληπτόν" μέσω των αισθήσεων.

Eρωτική πρόσβαση σε «νόημα»

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ 
-
Tο αν ο Θεός έγινε άνθρωπος δεν είναι είδηση δημοσιογραφική. Yπάρχουν δεδομένα της πραγματικότητας που δεν γνωστοποιούνται με πληροφόρηση ούτε με συλλογιστική ανάλυση.
Xιλιάδες άνθρωποι, κάτοικοι Aθηνών, βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους τον Παρθενώνα. Eχουν την πληροφόρηση ότι είναι σπουδαίο μνημείο Tέχνης, μοναδικό στην ανθρώπινη Iστορία. Δεν ξέρουν γιατί. Δεν υποψιάστηκαν ποτέ ότι σαρκώνει «νόημα» (αιτία και σκοπό) της ύπαρξης των υπαρκτών και της συνύπαρξης. Tο νόημα που οι Eλληνες ψηλαφούσαν στη συμπαντική αρμονία και τάξη: στον «κόσμο» - κόσμημα.

ΣΥΡΙΖΑ: «Τεχνητή δόση» και... «Γκοντό»

«Τεχνητή δόση αισιοδοξίας» η οποία δεν μπορεί να κρύψει την πραγματικότητα που βιώνει η πλειοψηφία της κοινωνίας, χαρακτηρίζει η αξιωματική αντιπολίτευση την εκταμίευση της δόσης και την ιστορική απόφαση του Eurogroup. 

«Η προσπάθεια του Πρωθυπουργού να παρουσιάσει άλλη μία φορά τον εαυτό του και την κυβέρνηση του ως σωτήρες πέφτει στο κενό», ήταν το ακριβές σχόλιο της Κουμουνδούρου για τη χθεσινή απόφαση. 

 Παράλληλα ο σκιώδης υπουργός Οικονομικών του ΣΥΡΙΖΑ Ευκλείδης Τσακαλώτος επέλεξε να κινηθεί στο προσφιλές του «μη οικονομίστικο» μήκος κύματος για να σχολιάσει την εκταμίευση της δόσης, διαπιστώνοντας ότι «τελικά ο Γκοντό ήρθε». 

Με την αναφορά στο κλασικό έργο του Σάμιουελ Μπέκετ ο κ. Τσακαλώτος υποστήριξε ότι θα ζήσουμε «το ίδιο έργο, όπως κάθε φορά. Τα μέτρα πέρασαν. Τα νέα μέτρα θα εισάγονται αυτόματα με την κάθε "αστοχία" του προγράμματος. 

Από την τεχνική στην τέχνη

Ν. Λυγερός ( OPUS)
Στην πρόβα, πολλοί ηθοποιοί έχουν την τάση να αφιερώνονται άμεσα στο καλλιτεχνικό μέρος της υποκριτικής τους, θεωρώντας ότι βρίσκονται στο πλαίσιο του σολιψισμού, για να υποστηρίξουν νοητικά τη θέση τους. Βέβαια με αυτήν την στρατηγική αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της ύπαρξης των άλλων, αλλά και της σκηνοθεσίας. Αυτή η βιασύνη για την πρόσβαση στην τέχνη, δίχως το ενδιάμεσο της τεχνικής, καταλήγει σε μία αστάθεια όσον αφορά στην ερμηνεία. Η έλλειψη υποβάθρου δεν επιτρέπει μία υψηλή απόδοση στον ηθοποιό. Τα προβλήματα εντοπίζονται ήδη στην πρόβα, διότι δεν παρουσιάζεται εξέλιξη στην ερμηνεία.

Aμήχανοι με τη μνήμη

Κώστας Γιαννακίδης
Μέσα στα πολλά που λέει ο Βενιζέλος υπάρχουν και κάποια εύστοχα που δεν χρησιμοποιούνται μόνο για να καλύψουν την αμηχανία. Τα περί νέας εθνικής αφήγησης έχουν ενδιαφέρον που αξίζει να συζητηθεί-όχι απαραιτήτως με τον Βενιζέλο. Μπορούμε, όμως, να το κουβεντιάσουμε μεταξύ μας.
Άκουγα χθες τον πρωθυπουργό να λέει για τις δυνάμεις που κρύβουμε μέσα μας και τα θαύματα που πετυχαίνουν οι Έλληνες όταν είναι ενωμένοι. Ναι, το ξέρω, το θυμάμαι από το Δημοτικό. Δεν συμβαίνει μόνο σε μένα, το αισθάνεστε και εσείς. Συχνά ο πολιτικός λόγος επικοινωνεί με ατάκες από τη διδασκαλία προς τα παιδιά του Δημοτικού. Οι αναφορές στον πατριωτισμό εκεί έχουν τις καταβολές τους: στα βασικά συνθήματα που μπορούν όλοι να κατανοήσουν, σε έννοιες δογματικού χαρακτήρα και θρησκευτικής λογικής.

Ο Κάφκα, ο Χίτλερ και η...Μέρκελ.

«Πρέπει να μάθουμε από το νερό, που η κίνησή του κατατρώει με τον καιρό τη σκληρότητα της πέτρας. Οι σκληροί πάντοτε καταλήγουν ηττημένοι από το απαλό γλίστρημα του νερού της ιστορίας», γράφει ο Ρικάρντο Πίλια, στην «Τεχνητή Αναπνοή». Είναι ένα μυθιστόρημα, στις σελίδες του οποίου συναντώνται ο Τζέιμς Τζόις, ο Χίτλερ και ο Κάφκα, ο Χόρχε Λουίς Μπόρχες και ο Ρομπέρτο Αρλτ.

Η συνάντηση του Χίτλερ και του Κάφκα, όπως ξετυλίγεται μέσα από τις σελίδες του μυθιστορήματος, προσλαμβάνει μία ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, όπου η οικονομική κρίση παραπέμπει στη Βαϊμάρη. Είναι μία ιστορία που μου ήρθε στο μυαλό μετά την ανακοίνωση της επίσκεψης της κυρίας Αγκελας Μέρκελ στην Αθήνα, η πολιτική της οποίας δεν βυθίζει μόνον τη χώρα στο χάος, αλλά εκκολάπτει και το αυγό του φιδιού.

Τσόκαρα και καριόλες

Ν. Λυγερός (OPUS)

Όποιος δεν έχει δει ποτέ τσόκαρα και καριόλες, δεν μπορεί να πιστέψει ότι υποδήματα και άμαξες μπορεί να θεωρούν ότι έχουν άποψη. Στην αρχή νομίζει ότι ακούει ένα παραμύθι, αλλά σιγά-σιγά κατανοεί ότι ο συνδυασμός των δύο είναι θεαματικός. Τα τσόκαρα πιστεύουν ότι μπορούν να κάνουν ερωτήσεις και οι καριόλες απαντήσεις.

Ανθρώπινη συνέντευξη στον Αντώνη Ντινιακό - Έθνος

Ν. Λυγερός (OPUS)
Αντώνης Ντινιακός: Θεωρείστε ένας από τους εξυπνότερους Έλληνες –αν όχι ο εξυπνότερος. Πως σας αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι; Με επιφύλαξη, δέος, φόβο; Και πόσο εύκολο είναι το διαχειριστείτε;


Νίκος Λυγερός: Οι άνθρωποι καθώς ανήκουν στην Ανθρωπότητα κι όχι μόνο στην κοινωνία, όπως τα άτομα, δεν με αντιμετωπίζουν, διότι δεν υπάρχει ουσιαστική αντιπαράθεση, αλλά συνεργάζονται μαζί μου με στόχο να γίνουμε όλοι μας μέσω αυτής της διαδικασίας συνάνθρωποι, διότι παράγουμε ένα έργο το οποίο θα ήταν αδιανόητο για τον καθένα μας, αν ήμασταν μόνοι. Όταν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την έννοια της κενότητας, ξεφεύγουν από το κενό της κοινωνίας. Διότι συνειδητοποιούν ότι η μη πληρότητα δεν είναι εμπόδιο για την τελειότητα. Είναι αυτό που ονομάζουμε η ελευθερία του Gödel και η μεθοδολογία του Feyerabend.

Ν.Λυγερός «Η συμβολή του θεάτρου στη ζωή» Θεσ/νίκη 12/9/12

Η βαρύτητα των λόγων σήμερα και παλαιότερα

Της Pιτσας Mασουρα
( Δημοσιεύεται στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ 9.9.2012)
Στο σαιξπηρικό έργο «Αγάπης Αγώνας Αγονος» ο λόγος των ανδρών αμφισβητείται μέχρι τέλους. Τίθεται θέμα πίστης. Στη δική μας εξίσου άγονη ζωή, όπου ο αγώνας αποκτά άλλες διαστάσεις, μέλλει να δούμε αν ο λόγος των πολιτικών μπορεί να έχει βαρύτητα.

Θυμάμαι ακόμη πόσο πολύ είχαμε συζητήσει στις μικρές μας παρέες το σαιξπηρικό θεατρικό έργο «Αγάπης Αγώνας Αγονος».