Μη λες «πες μου τον φίλο σου!…»

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει...» ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες συνήθως λέγαμε και λέμε «πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι...».

    Θα σας ξαφνιάσω προτρέποντάς σας, φιλικά, «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι!...»

    Στην εποχή μας, εγωπάθεια, κυνισμός και συναισθηματική ρηχότητα, συνεπικουρούμενα και από τη οικονομική δυσπραγία, την διάχυτη πλέον για όλους επαγγελματική και ψυχολογική ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος, αντί να δρουν θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων (που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας) δυστυχώς δρουν ανασταλτικά, εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά μας και τις εξαρτήσεις μας από το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας – (προτιμώ τον τίτλο «Μαζικού Εκμαυλισμού», την τηλεόραση).

"Εθνική απάθεια"...... Το τέλος μιας «εθνικής κατάθλιψης»

Πολλές φορές ο σχηματισμός εικόνων στην φαντασία μας, μπορεί να κάνει πολύ πιο κατανοητό το νόημα των λέξεων. 

Είναι επομένως σημαντικό να αναφέρουμε  ένα ιστορικό πείραμα της ψυχολογίας, το οποίο μπορεί να «γενικευτεί» σχετικά με το πώς αντιδρούν  οι άνθρωποι απέναντι σε εξωτερικά γεγονότα - ερεθίσματα. 

Ένα πείραμα «σκληρό», για όλους τους φιλόζωους,  καθώς έγινε πάνω σε ζώα, συγκεκριμένα σε σκύλους, ενδεικτικό όμως αυτών  που δυστυχώς βιώνουν πολλοί άνθρωποι.

Εποχή κατάρρευσης ουτοπιών

Tου Ηλια Μαγκλινη

---

Είναι βέβαιο ότι, δυστυχώς, ζούμε ιστορικές στιγμές. Δυστυχώς, διότι την Ιστορία είναι πιο ευχάριστο να τη μελετάς παρά να τη ζεις. Και ειδικά σήμερα, είναι όλα τόσο ρευστά που ο καθένας μας αισθάνεται ότι προσπαθεί να διασχίσει μια απέραντη κινούμενη άμμο. Σε κάθε αποφασιστικό βήμα, νιώθουμε ότι βουλιάζουμε ακόμα πιο βαθιά. Αναπόφευκτα, αναζητούμε καταφύγιο στα περασμένα, αναζητούμε την ασφάλεια στην Ιστορία, εκλαμβάνοντάς την ως κάτι κυκλικό, που επαναλαμβάνεται αενάως. Π.χ., «σήμερα ζούμε μια Βαϊμάρη» ή «ζούμε ξανά έναν Μεσοπόλεμο», προβλέποντας μάλιστα καταστροφές και πολέμους. Είναι όμως έτσι;

Οι επιρρεπείς στη συνωμοσιολογία έχουν έτοιμες τις δικές τους απαντήσεις. Θεωρούν ότι όλα είναι προσχεδιασμένα. Δεν ξέρω αν έχουν δίκιο, αλλά αναρωτιέμαι με τι κουράγιο σηκώνονται κάθε πρωί απ’ τα κρεβάτια τους - από τη στιγμή που κινούνται με μια βεβαιότητα ότι κάποια αόρατη, ομιχλώδης «επιτροπή» αφανών εξουσιαστών έχει προσχεδιάσει το μέλλον όλων μας.

Η ανθρωπολογία της μετανεωτερικότητας

 Δημήτρης Μπαλτάς
Ομολογουμένως έχει ενδιαφέρον να παρατηρήσει κανείς πως διαμορφώνεται ο ανθρωπολογικός τύπος στην εποχή της μετανεωτερικότητας. Και μάλιστα να αποπειραθεί να κατανοήσει και να ερμηνεύσει τον ρόλο του, σε καιρούς γενικευμένης συγχύσεως.

Διαπιστώνει, χαρακτηριστικά, κανείς την επιμονή του μετανεωτερικού ανθρώπου στην θεμελίωση της «πρόοδου». Έτσι ο ανθρωπος αυτός, τόσο ο προερχόμενος από την «αριστερά» όσο και ο υπηρετών την «οικονομία της αγοράς», ακολουθεί με αξιοσημείωτη ευλάβεια την «θρησκεία της προόδου». Ασφαλώς η πρόοδος θα πρέπει να συνδεθεί με την δημιουργία μιας καταναλωτικής συνειδήσεως.

Eρωτική πρόσβαση σε «νόημα»

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ 
-
Tο αν ο Θεός έγινε άνθρωπος δεν είναι είδηση δημοσιογραφική. Yπάρχουν δεδομένα της πραγματικότητας που δεν γνωστοποιούνται με πληροφόρηση ούτε με συλλογιστική ανάλυση.
Xιλιάδες άνθρωποι, κάτοικοι Aθηνών, βλέπουν κάθε μέρα μπροστά τους τον Παρθενώνα. Eχουν την πληροφόρηση ότι είναι σπουδαίο μνημείο Tέχνης, μοναδικό στην ανθρώπινη Iστορία. Δεν ξέρουν γιατί. Δεν υποψιάστηκαν ποτέ ότι σαρκώνει «νόημα» (αιτία και σκοπό) της ύπαρξης των υπαρκτών και της συνύπαρξης. Tο νόημα που οι Eλληνες ψηλαφούσαν στη συμπαντική αρμονία και τάξη: στον «κόσμο» - κόσμημα.

Η κοινωνία του θεάματος σήμερα

Γιάννης Ιωαννίδης
Η κοινωνία τού θεάματος είναι, όπως γνωρίζετε, ο τίτλος ενός βιβλίου που θεωρείται οτι ξεκίνησε να γράφει γύρω στα 1963 ο Γκυ Ντεμπόρ, συνιδρυτής και εξέχον μέλος τής καταστασιακής Διεθνούς, και το οποίο πρωτοκυκλοφόρησε στη Γαλλία το 1967, λίγο πριν τον περίφημο «Μάη του ΄68».

Σύμφωνα με τον συγγραφέα του, το βιβλίο αυτό διατυπώνει μια επαναστατική θεωρία, εντελώς απαραίτητη για όσους «θέλουν πραγματικά να ανατρέψουν μια κατεστημένη κοινωνία»× μια θεωρία, η οποία «εξηγεί σε βάθος αυτή την κοινωνία ή τουλάχιστον δίνει την εντύπωση» οτι το κάνει× και η οποία πέτυχε «να διακηρύξει οτι το ίδιο το κέντρο τού υπάρχοντος κόσμου είναι κακό, αποκαλύπτοντας την ακριβή του φύση» (Πρόλογος στην τέταρτη ιταλική έκδοση τής Κ.τ.Θ, 1979).

Η Αριστερά της ναφθαλίνης ...

Αντώνης Καρακούσης

Το τηλέφωνο του γραφείου χτυπούσε δαιμονισμένα,δεν άφηνε περιθώρια άρνησης. Στην άλλη άκρη του σύρματος ακούστηκε φωνή κουρασμένη, βραχνή, αλλά επιτακτική και μαζί οργισμένη.

«Μα τι παριστάνουν αυτοί του Τσίπρα, τι είναι αυτά που λένε, που νομίζουν ότι απευθύνονται»; Και πριν προλάβουμε να πούμε οτιδήποτε επέμεινε με την ίδια ένταση «ο τόπος έχει την ιστορία του και τα πρόσωπα είναι γνωστά, μαζί μας μεγαλώσανε, δεν μπορούν να συμπεριφέρονται ωσάν να προέκυψαν από παρθενογένεση. Τι μας λένε τώρα, συνδιαμορφωτές της Μεταπολίτευσης υπήρξαν και τώρα παριστάνουν πως δεν ξέρουν τίποτε για τον φόνο εκεί στην Κουμουνδούρου;»

Σε ένα κράτος υγιές ...

Τα έθνη απαθανατίζονται από τους ίδιους τους πολίτες τους

Σε ένα υγιές κράτος, οι άνθρωποι δένονται μεταξύ τους όχι με επιβολή δύναμης και αστυνόμευση, αλλά με αόρατα νήματα αγάπης και συμπάθειας.
Σήμερα όλοι οι δεσμοί σταδιακά εξαφανίζονται. Πρωτίστως εξαφανίζεται η αγάπη και ο σεβασμός προς την κυβέρνηση, ύστερα προς την Πατρίδα, ύστερα προς τους συμπολίτες, και στο τέλος εξαφανίζονται και οι δεσμοί που έχουν τα μέλη μιας οικογένειας.
Ως αποτέλεσμα, η κυβέρνηση και ο λαός, σταδιακά γίνονται αντιμέτωποι και αναπόφευκτα έρχονται σε σύγκρουση. Χρόνο με το χρόνο, ο κρατικός μηχανισμός καταρρέει. Επινοούνται πολλοί νόμοι. Αλλά ούτε οι νέοι, ούτε οι παλαιοί νόμοι δεν εφαρμόζονται: τα όργανα του...κράτους απλώς «πουλάνε» τους νόμους για να εξυπηρετούν διάφορα συμφέροντα.
Το αίσθημα του πατριωτισμού σταδιακά σβήνει. Μετά η Πατρίδα πωλείται λιανικώς, αλλά και χονδρικώς, αρκεί μόνο να υπάρχουν αγοραστές. Οι προδότες φέρνουν τους εχθρούς για να τους παραδώσουν την Πατρίδα.
Η αγάπη και η συμπάθεια μεταξύ συμπολιτών αντικαθίσταται από το μίσος. Πολλοί εγκαταλείπουν την πατρίδα όπου και όπως μπορούν, οι απομείναντες πολεμούν μεταξύ τους.

Αυτό το «Κάποτε», το έλεγαν ζωή…

Η διαφορά σε απλά καθημερινά πράγματα στο πέρασμα του χρόνου. Η αντίληψη των πραγμάτων από μια γενιά που έζησε διαφορετικά.

Ας δραπετεύσουμε στην «ευ-τοπία» ...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ*(proinoslogos gr)

-

Στους προνεωτερικούς χρόνους οι άνθρωποι πίστευαν στη διαφύλαξη της «φυσικής ισορροπίας». Η πίστη στην «αναπαραγωγή» του κόσμου, αποστερούσε από τον άνθρωπο  την έμπνευση και την ενθάρρυνση για σκέψεις καλύτερης ζωής, εκτός αν αυτή είχε θεϊκή προέλευση.
Η νεωτερική εποχή απομακρύνθηκε από αυτή την πίστη και έδωσε τη θέση της στην ουτοπία (ου τόπος). Η αβεβαιότητα που σημαίνει φόβος,  γέννησε στον άνθρωπο την επιθυμία να ονειρευτεί έναν κόσμο αξιόπιστο, έναν κόσμο ασφαλή που θα μπορούσε να τον εμπιστευτεί. Η ουτοπία είναι η εικόνα ενός άλλου κόσμου, διαφορετικού από αυτόν που κάποιος γνωρίζει ή έχει ακουστά και προέρχεται από την ανθρώπινη σοφία.

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ....

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου είναι συνυφασμένο με την κοινωνική του συγκρότηση ενόψει της άτεγκτης και αδήριτης οικολογικής συνθήκης της ζωής του.
Ο άνθρωπος για την κοινωνική συγκρότησή του δεν θυσίασε μόνο την ελευθερία του –όπου ο Ρουσσώ θεωρεί ως την βάση του Κοινωνικού Συμβολαίου [1]- αλλά υποχρεώθηκε να θυσιάσει και ένα μέρος της ζωικότητας του.
Το θεμελιώδες όμως πρόβλημα της ιστορίας είναι ότι ο άνθρωπος δεν κέρδισε στην συγκρότηση αυτή την ισότητα αλλά μια πρόσθετη ανισότητα. Στην ουσία το αρχικό κοινωνικό συμβόλαιο, η ιδρυτική συναλλακτική του βάση παρέμεινε ως ιδεατό. Η ανταλλαγή της ελευθερίας για λογαριασμό της ασφάλειας με βάση την ισότητα παρέμεινε ως ιδεατό.

Για αυτήν «δυστοκία» η Ιωάννα Μουτσοπούλου παρατηρεί:

«Η  ισότητα διακηρύσσεται από τα περισσότερα συντάγματα. Η αδελφοσύνη όμως εκλαμβάνεται ως μία συναισθηματική και επομένως μερικώς ανόητη έννοια. Αλλά η αλήθεια δεν είναι αυτή. .....

Ξεχάσαμε τις αξίες μας και πήραμε τον κατήφορο! ....

Γράφει ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΚΑΡΑΤΖΙΟΣ (proinologos gr)

-

Ο ελληνικός λόγος, όπως εξελίχθηκε, διαμορφώθηκε και ολοκληρώθηκε από τους προσωκρατικούς έως το λυκόφως του αρχαίου κόσμου, προσέγγισε τέτοια επίπεδα ενάργειας (καθαρότητας), πληρότητας και βάθους ώστε έφθασε στο σημείο να αμφισβητεί την ίδια τη σκοπιμότητα της ύπαρξής του. Μόνο πνευματικά συστήματα που έχουν εξακοντίσει τα ανθρώπινα δεδομένα στα απώτατα άκρα της τελειότητας μπορούν να διαθέτουν τέτοια ισχύ. Η ελληνική σκέψη, σε όλα όσα πραγματεύτηκε, έθετε στην κάμινο της κρίσης της ακόμα και την ίδια τη σκέψη, τη γραφή!

Ο Σωκράτης, που η φήμη του ξαπλώθηκε σταπέρατα του χρόνου και του χώρου μέσω των κειμένων του Πλάτωνα, στον διάλογο «Φαίδρος» (275, d4-l4) έπεμψε μήνυμα στην ανθρωπότητα να μιλάει, να επικοινωνεί, να είναι παρούσα όταν υπερασπίζεται ιδέες. Το κείμενο, για τον Σωκράτη είναι ένας ζωγραφικός πίνακας που δείχνει εσαεί την ίδια εικόνα και δεν αλλοιώνεται από τις επιδράσεις του περιβάλλοντος ούτε στο βάθος του χρόνου. Είναι μεν τέχνη αλλά σταθερή στο πέρασμα του χρόνου.......

Ο «αργός θάνατος» της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας ....

Της Ζέζας Ζήκου (kathimerini gr)

-

Ζούμε την απόλυτη συντριβή. Ο «θάνατος των αμνών»: 1.900 αυτοκτονίες. Με την αυτοκτονία του 77χρονου συνταξιούχου αναδεικνύεται το πεπρωμένο σχεδόν νομοτελειακά. Η απελπισία δεν γνωρίζει όρια. Ο θυμός γίνεται ποτάμι οργής. Οι απλοί άνθρωποι, τα «λογικά πρόβατα», αρχίζουν να χάνουν τα λογικά τους. Τρελαίνονται και αφηνιάζουν, και όποιον πάρει ο Χάρος. Και ούτε ο τσομπάνης θα μπορέσει να τα σταματήσει. Νομοσχέδια επί νομοσχεδίων, καταιγισμός μέτρων που σπρώχνουν συνεχώς τον μέσο και χαμηλόμισθο Ελληνα στην εξαθλίωση, στην απελπισία, και πουθενά δεν μπαίνει ένα φρένο. Ελεος πια!

«Ειρηνικά και ενωμένοι, χωρίς βία και διαχωρισμούς. Αποτίουμε φόρο τιμής σε όσους έπεσαν στον βωμό των μνημονίων», αναφέρεται στην ανακοίνωση που κυκλοφόρησε στις ιστοσελίδες κοινωνικής δικτύωσης. «Δεν θα γίνουμε οι υποψήφιοι αυτόχειρες που θέλουν. Κανένας και καμία μόνοι τους ενάντια στην κρίση. Για να μη θρηνήσουμε άλλες ανθρώπινες θυσίες στον βωμό ενός άπληστου συστήματος. Για να πληρώσουν αυτοί που μας έφεραν σε αυτό το σημείο», επισημαίνεται, μεταξύ άλλων, στην ανακοίνωση.

Τα Τζουμέρκα της προκοπής ....

Του ΙΩΑΝΝΗ Γ. ΘΕΟΧΑΡΗ, τ. Λυκειάρχη (proinoslogos gr)

-

Με το συνεχή, ασταμάτητο άγχος, τη συγκινησιακή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από φόβο, αγωνία, ανασφάλεια και άλλα ψυχοσωματικά συμπτώματα, έχασε ο σύγχρονος άνθρωπος την ψυχική του ηρεμία, αρμονία. Ο παραπάνω εφιάλτης βιώνεται ως αγωνιώδης, γεμάτος αγωνία, αναμονή επικείμενου κακού, δυσάρεστης κατάστασης ή συμφοράς. Ψάχνει, αν ψάχνει, στο έρεβος, στο πυκνό σκοτάδι, αυτό δεν σημαίνει ότι βρήκε τον μίτο της Αριάδνης για να βγει απ’ το Λαβύρινθο. Η έξοδος και η επιστροφή σε θεσμούς και αξίες είναι δυσχερής, δύσκολη, είναι ηρωισμός που θέλει κότσια, σωματική και ηθική δύναμη, όχι κούφια λόγια, ηχηρά ανόητα. Αυτό που πρέπει να ζυγίζουμε στη ζωή δεν είναι το όνομα, αλλά το έργο!

Μ. Φαραντούρη: «Οσο πιο εθνικός είσαι, τόσο πιο διεθνής γίνεσαι» ....

Ηταν το 2008 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, όταν η Μαρία Φαραντούρη και ο Χρήστος Θηβαίος συνεργάστηκαν για πρώτη φορά, ερμηνεύοντας τα τραγούδια «Του έρωτα και του θανάτου», σε μουσική Μ. Θεοδωράκη.

    Τέσσερα χρόνια μετά, οι δύο σπουδαίοι καλλιτέχνες ξαναβρίσκονται επί σκηνής για να αποκαλύψουν το κοινό στίγμα της μουσικής παρακαταθήκης τους. Για να ερμηνεύσουν όχι μόνο επιλεγμένες, κλασικές επιτυχίες τους αλλά και γνωστά και αγαπημένα τραγούδια που για πρώτη φορά «ντύνουν» με τη δική τους φωνή, όσο και άλλα, λιγότερο γνωστά, των οποίων το μεγαλείο επιχειρούν εν προκειμένω να αναδείξουν.

    Διαχρονικά κομμάτια των Θεοδωράκη, Χατζηδάκι, Μικρούτσικου, Βάιλ, Ντάλα σε ποίηση Τριπολίτη, Ελευθερίου, Ιωάννου, Μπρεχτ, Χικμέτ κ.ά. περιλαμβάνει το πρόγραμμα της συναυλίας που τιτλοφορείται «Στην κόψη του τραγουδιού» και θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 7 Απριλίου, στις 8.30 το βράδυ (Αίθουσα Χρήστος Λαμπράκης).

    «Οι συναντήσεις αυτές ή συμβαίνουν ή δεν συμβαίνουν. Είναι σαν την χημεία μιας ερωτικής σχέσης. Δεν μπορείς να βρεθείς με ανθρώπους που δεν μπορείς να συνεργαστείς, που δεν μπορούν να σε καταλάβουν, που δεν μιλάς την ίδια γλώσσα......

Η εποχή της παρακμής. Ή, αλλιώς, τι Δεξιά, τι σοσιαλιστές; ....

Συνέντευξη του Κορνήλιου Καστοριάδη στη Le Monde της 12-7-1986. Από τη συλλογή άρθρων του με τίτλο "Ακυβέρνητη Κοινωνία" [εκδόσεις ΕΥΡΑΣΙΑ, έκδοση 2010, μετάφραση Ζήση Σαρίκα, σελίδες 207- 212]. (ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ -ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)

-

Ερ:  Δε βγήκατε από τη "σιγή των διανοουμένων" μετά το 1981. Σήμερα που η Δεξιά κυβερνά εκ νέου, αισθάνεστε πως έχει έρθει ο καιρός, μια κρίσιμη στιγμή όπου κάτι πρέπει να πούμε ή να κάνουμε;

Κ.Κ [Κορνήλιος Καστοριάδης]: Πολλά κείμενα στο βιβλίο μου "Χώροι του ανθρώπου" δείχνουν ότι είπα τη γνώμη μου κάθε φορά που το θεωρούσα χρήσιμο. Απεκλείετο όμως παντελώς να τεθεί θέμα να συμμετάσχω σ'  αυτό το παζάρι όπου αυτό που παίζεται, οι παίχτες και τα κίνητρα είχαν γίνει εντελώς διαφανή. Πάει πολύς καιρός από τότε που ο διαχωρισμός Αριστερά– Δεξιά, στη Γαλλία, όπως και αλλού, δεν αντιστοιχεί πια ούτε στα μεγάλα προβλήματα των καιρών μας ούτε σε ριζικά αντιτιθέμενες πολιτικές επιλογές.......

Κοινωνία αυτών που δεν έχουν τίποτα κοινό ....

 Γιώργος Χριστάκος (tovima gr)
-
Σίγουρα κανείς δε περίμενε ότι η χώρα θα έφθανε στη σημερινή παρακμή. Το πολλά υποσχόμενο μεταπολιτευτικό σύστημα διακυβέρνησης απέτυχε παταγωδώς να εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς δικαίου, ισονομίας, αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών --θεμελιώδη συστατικά μιας πραγματικής δημοκρατίας. Πνέοντας τα λοίσθια, το μεταπολιτευτικό μοντέλλο παραδίδει τη χώρα σε κατάσταση μηδενισμού όπου οι πολίτες ποτέ πριν δεν ήταν τόσο απελπισμένοι, μπερδεμένοι και διχασμένοι.
Μέσα στο κλίμα γενικής απαξίωσης, πρώτοι δίνουν το κακό παράδειγμα οι υπουργοί της κυβέρνησης που είναι αδύνατο να συνυπάρξουν. Είναι μια κοινωνία αυτών που δεν έχουν πια τίποτα κοινό. Η αλήθεια είναι ότι το μεταπολιτευτικό μοντέλο δεν είχε ποτέ σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας. Τώρα η λύση του προβλήματος θα πρέπει να ξεκινήσει από το σημείο μηδέν, ίσως και από αρνητικό σημείο. Όπως έχει δείξει η διεθνής εμπειρία, κανένα μεγάλο κοινωνικό πρόβλημα δε λύνεται:

• (1) αν οι πολίτες δεν είναι πνευματικά και ψυχικά έτοιμοι να το αντιμετωπίσουν ολομέτωπα,

• (2) αν δεν έχουν εμπεδώσει ένα αίσθημα δικαίου και μια αίσθηση θετικής προοπτικής, και

• (3) αν περιμένουν λύση από τα ίδια άτομα που δημιούργησαν το πρόβλημα. 

Ο άγριος δεν καταλαβαίνει τον πολιτισμένο! ....

ΠΗΓΗ.α (trito mati). & ΠΗΓΗ.β (ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ -ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)

Το 1854 ο Μεγάλος Λευκός Αρχηγός στην Ουάσιγκτον (ο Φράνκλιν Πηρς, Πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών) πρότεινε να αγοράσει μια μεγάλη ζώνη από τις εκτάσεις των Ινδιάνων και υποσχέθηκε να δημιουργήσει μια περιοχή ελεγχόμενης εγκατάστασης για τον ινδιάνικο λαό.

Η απάντηση του Αρχηγού των Ινδιάνων του Σηάτλ, που δημοσιεύουμε εδώ ολόκληρη, θεωρήθηκε ως η πιο ωραία και πιο ουσιαστική διακήρυξη που έγινε ποτέ.
---

ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙΤΕ Ν' ΑΓΟΡΑΣΕΤΕ ή να πουλήσετε τον ουρανό ή τη ζεστασιά της γης.

Η ιδέα μας φαίνεται περίεργη επειδή ακριβώς δεν μας ανήκουν η δροσιά του αέρα και η διαύγεια του νερού, πώς είναι δυνατό να τα αγοράσετε;
Κάθε κομμάτι αυτής της γης είναι ιερό για το λαό μου.

Κάθε βελόνα του λαμπερού πεύκου, κάθε αμμουδερή κοίτη ποταμού, κάθε κομματάκι ομίχλης μέσα στα σκοτεινά δάση, κάθε ξέφωτο και κάθε βούισμα εντόμου είναι ιερό στη μνήμη και στην εμπειρία του λαού μου.

Οι χυμοί που τρέχουν μέσα στα δέντρα μεταφέρουν τις μνήμες του ερυθρόδερμου ανθρώπου.
Οι νεκροί των ...λευκών ανθρώπων ξεχνούν τον τόπο που γεννήθηκαν όταν πάνε περίπατο μέσα στα άστρα.
Οι δικοί μας νεκροί δεν ξεχνούν ποτέ αυτή την υπέροχη γη γιατί είναι η μητέρα του ερυθρόδερμου ανθρώπου.

Είμαστε ένα μέρος της γης. Κι αυτή πάλι, ένα κομμάτι από μας.

Το ελάφι, το άλογο, ο μεγάλος αετός, είναι οι αδελφοί μας. Τα βράχια στους λόφους, το πράσινο χρώμα των λιβαδιών, η ζεστασιά του πόνου και ο άνθρωπος, όλα ανήκουν στην ίδια οικογένεια.
Γι αυτό και όταν ο Μεγάλος Αρχηγός στην Ουάσιγκτον μας παραγγέλνει ότι θέλει ν' αγοράσει τη γη μας, ζητάει πολλά από μας.

Μεγάλος Αρχηγός, μας παραγγέλνει ότι θα μας εξασφαλίσει ένα μέρος έτσι που να μπορούμε να ζήσουμε άνετα μεταξύ μας.

Θα γίνει ο πατέρας μας κι εμείς τα παιδιά του. Θα σκεφτούμε, λοιπόν, τη προσφορά του για ν' αγοράσει τη γη μας. Αλλά δεν θα είναι εύκολο.

Γιατί αυτή η γη είναι για μας ιερή.

Αυτό το πεντακάθαρο νερό που κυλά στα ρυάκια και στα ποτάμια δεν είναι μόνο νερό, αλλά και το αίμα των προγόνων μας.

Αν σας πουλήσουμε γη πρέπει να θυμάστε ότι είναι ιερή και ότι κάθε αντανάκλαση στο καθαρό νερό των λιμνών μιλά για τα γεγονότα και τις μνήμες της ζωής του λαού μου.

Ο ψίθυρος του νερού είναι η φωνή του πατέρα του πατέρα μου.
Τα ποτάμια είναι τα αδέλφια μας που σβήνουν τη δίψα μας.

Τα ποτάμια μεταφέρουν τα κανό μας και τρέφουν τα παιδιά μας.

Αν σας πουλήσουμε τη γη μας, πρέπει στο εξής να θυμάστε και να διδάσκετε στα παιδιά σας ότι τα ποτάμια είναι τα αδέλφια μας και τα δικά σας και πρέπει να δείχνετε στο εξής σ' αυτά τα ποτάμια την τρυφερότητα που δείχνετε στον αδελφό σας.
Ξέρουμε ότι ο λευκός άνθρωπος δεν καταλαβαίνει τα ήθη μας. Ένα κομμάτι γης μοιάζει σ' αυτόν μ' ένα οποιοδήποτε άλλο κομμάτι, γιατί είναι ένας ξένος που έρχεται μέσα στη νύχτα και παίρνει απ' τη γη αυτό που έχει ανάγκη.

Η γη δεν είναι ο αδελφός του, αλλά ο εχθρός του και μόλις την κυριεύσει, πηγαίνει μακρύτερα. Εγκαταλείπει τους τάφους των προγόνων του κι αυτό δεν τον ενοχλεί.

Παίρνει τη γη απ' τα παιδιά του και αυτό δεν τον ενοχλεί.

Ο τάφος των προγόνων του και η κληρονομιά για τα παιδιά του πέφτουν στη λήθη. Συμπεριφέρεται στη μητέρα του, τη γη και στον αδελφό του τον ουρανό, σα να ήταν πράγματα που αγοράζονται, που λεηλατούνται, που πουλιούνται, όπως τα πρόβατα ή τα λαμπερά μαργαριτάρια.

Η απληστία του θα καταβροχθίσει τη γη και δεν θα αφήσει πίσω της παρά μια έρημο.Δεν ξέρω τίποτα. Τα ήθη μας είναι διαφορετικά από τα δικά σας. Η όψη των πόλεών σας προξενεί κακό στα μάτια των ερυθρόδερμων ανθρώπων.

Αλλά αυτό μπορεί και να οφείλεται στο ότι ο ερυθρόδερμος είναι άγριος και δεν καταλαβαίνει.

Δεν υπάρχει ένα ειρηνικό μέρος στις πόλεις των λευκών ανθρώπων. Δεν υπάρχει τόπος όπου μπορείς ν' ακούσεις τα φύλλα που αναπτύσσονται την άνοιξη, ή το θρόισμα των φτερών κάποιου εντόμου. Αλλά μπορεί να γίνεται έτσι, γιατί είμαι άγριος και δεν καταλαβαίνω.

Ο θόρυβος των πόλεων φαίνεται μόνο να προσβάλλει τα αυτιά. Και τι ενδιαφέρον υπάρχει πια στο να ζεις, αν δεν μπορείς να ακούσεις τη μοναχική κραυγή του κοκκινολαίμη ή τις συζητήσεις των βατράχων στα έλη τη νύχτα.

Είμαι ένας ερυθρόδερμος και δεν καταλαβαίνω.


Ο αέρας είναι πολύτιμος για τον ερυθρόδερμο, γιατί όλα τα πράγματα μοιράζονται την ίδια αναπνοή - τα ζώα, τα δέντρα, ο άνθρωπος μοιράζονται όλοι την ίδια ανάσα.
Ο λευκός άνθρωπος δεν φαίνεται να δίνει σημασία στον αέρα που αναπνέει. Σαν ένα άνθρωπο που θέλει πολλές μέρες για να πεθάνει, είναι αδιάφορος για τη δυσοσμία.
Αλλά, αν σας πουλήσουμε τη γη μας, πρέπει να θυμόσαστε ότι ο αέρας μας είναι πολύτιμος, ότι ο αέρας μοιράζεται το πνεύμα του μ' όλα αυτά στα οποία δίνει τη ζωή.

Ο άνεμος που έδωσε στον παππού μας τη πρώτη του αναπνοή πήρε και τον τελευταίο του αναστεναγμό.

Και αν σας πουλήσουμε τη γη μας, πρέπει να τη διαφυλάξετε και να τη διατηρήσετε ως ιερή, ως ένα τόπο όπου ακόμα κι ο λευκός άνθρωπος μπορεί να πάει και γευτεί τον αέρα που γλύκαναν τα αγριολούλουδα των λιβαδιών.

Εξετάζουμε, λοιπόν, τη προσφορά σας για να αγοράσετε τη γη μας. Αλλά, αν αποφασίσουμε να τη δεχτούμε, θα βάλω έναν όρο: ο λευκός άνθρωπος θα πρέπει να συμπεριφέρεται στα ζώα αυτής της γης όπως και στα αδέλφια του.
Είμαι ένας άγριος και δεν γνωρίζω άλλον τρόπο ζωής, είδα κάπου χίλια αγριοβούβαλα να σαπίζουν στο λιβάδι, εγκαταλειμμένα από τον λευκό άνθρωπο, που τα είχε χτυπήσει μ' ένα τραίνο που περνούσε από εκεί.

Είμαι ένας άγριος και δεν καταλαβαίνω πώς το σιδερένιο άλογο που καπνίζει μπορεί να είναι πιο σημαντικό από το αγριοβούβαλο που δεν το σκοτώνουμε παρά μόνο για να τραφούμε.
Τι είναι ο άνθρωπος χωρίς τα ζώα; Αν εξαφανίζονταν όλα τα ζώα, ο άνθρωπος θα πέθαινε από μια μεγάλη πνευματική ερημιά. Γιατί αυτό που συμβαίνει στα ζώα, σε λίγο συμβαίνει και στον άνθρωπο. Όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα.
Πρέπει να διδάξετε στα παιδιά σας ότι το χώμα που πατούν έχει γίνει από τις στάχτες των προγόνων μας.

Για να σέβονται τη γη, πείτε στα παιδιά σας ότι είναι εμπλουτισμένη από τις ζωές της φυλής μας.

Διδάξτε στα παιδιά σας, αυτό που διδάξαμε κι εμείς στα δικά μας, ότι η γη είναι η μητέρα μας. Ό, τι συμβαίνει στη γη συμβαίνει και στους γιους της γης. Όταν οι άνθρωποι περιφρονούν το χώμα, περιφρονούν τον ίδιο τον εαυτό τους.
Ξέρουμε τουλάχιστον αυτό: η γη δεν ανήκει στον άνθρωπο, ο άνθρωπος ανήκει στη γη. Αυτό το ξέρουμε.
Όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα, όπως το αίμα ενώνει μια οικογένεια. Όλα τα πράγματα είναι αλληλένδετα.
Ό, τι συμβαίνει στη γη, συμβαίνει στους γιους της γης. Δεν είναι ο άνθρωπος εκείνος που ύφανε το νήμα της ζωής, εκείνος είναι μόνο μια κλωστή. Ό, τι κάνει στο νήμα το κάνει στον ίδιο του τον εαυτό.
Ακόμα κι ο λευκός άνθρωπος, που ο Θεός του κάνει περίπατο και μιλάει μαζί του, όπως δυο φίλοι που είναι μαζί, δεν μπορεί να απαλλαγεί από την κοινή μοίρα. Βέβαια, ίσως είμαστε αδέλφια. Αυτό θα το δούμε.

Ένα πράγμα που ξέρουμε εμείς - και που ο λευκός άνθρωπος θα ανακαλύψει ίσως κάποτε - είναι ότι ο Θεός μας είναι ο ίδιος Θεός.

Ίσως να σκέφτεστε να τον αποκτήσετε τώρα, όπως θέλετε να αποκτήσετε τη γη μας, αλλά δεν μπορείτε.

Είναι ο Θεός του ανθρώπου και το έλεός του είναι το ίδιο και για τον λευκό και για τον ερυθρόδερμο άνθρωπο. Αυτή η γη του είναι πολύτιμη και το να βλάψει τη γη, είναι σαν να δείχνει περιφρόνηση στον δημιουργό.

Ο λευκός θα εξαφανιστεί κι αυτός ίσως γρηγορότερα από τις άλλες φυλές. Μολύνετε το κρεβάτι σας και μια νύχτα θα πάθετε ασφυξία από τα ίδια σας τα απορρίμματα.
Πεθαίνοντας όμως, θα ακτινοβολήσετε με ένταση, εξ αιτίας της δύναμης του Θεού που σας έφερε σ' αυτή τη γη και που από κάποια ιδιαίτερη πρόθεση, σας έκανε να κυριαρχήσετε σ' αυτήν και τον ερυθρόδερμο άνθρωπο.

Αυτή η μοίρα είναι ένα μυστήριο για μας, γιατί δεν καταλαβαίνουμε πώς όλα τα αγριοβούβαλα εξοντώνονται, τα άγρια άλογα δαμάζονται, οι απόκρυφες γωνιές του δάσους μολύνονται από τους ανθρώπους και η όψη των λόφων που είναι γεμάτη από λουλούδια ασχημαίνει από τους γιους που μιλούν.

Που είναι η λόχμη; Εξαφανισμένη. Πού είναι ο αετός; Εξαφανισμένος. Το τέλος της ζωής είναι η απαρχή της επιβίωσης...

ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ -ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ
------------------

*Η απάντηση του αρχηγού των Ινδιάνων Σιάτλ προς τον πρόεδρο της ΗΠΑ Φραγκλίνο Πήρς.....

λέει το -πολύ ωραίο κατά τ άλλα – πλην όμως “αμφισβητούμενο” κείμενο που ήρθε για δεύτερη φορά στο email μου ως “υποστηρικτικό υλικό” της θέσης για την κατάσταση που βρίσκεται η Ελλάδα σήμερα (υποτίθεται υπο κατοχή) & ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται (?) και διδάσκει:

Το παρακάτω κείμενο χρονολογείται γύρω στα 1855 και αποτελεί την απάντηση του Σιάτλ, αρχηγού μιας φυλής Ινδιάνων, στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής Φραγκλίνο Πηρς, ο οποίος ζήτησε από τους Ινδιάνους να πουλήσουν τη γη τους στην αμερικανική κυβέρνηση.
Η πρόταση αυτής της αγοραπωλησίας ήταν εντελώς ξένη στις αντιλήψεις και στον τρόπο ζωής των Ινδιάνων, ο δεσμός των οποίων με τη φύση είναι ιερός και αδιάσπαστος, όπως η αδερφική αγάπη. Ο Σιάτλ εκφράζει με περηφάνια και σεβασμό στην παράδοση τον τρόπο σκέψης της φυλής του, ο οποίος διαφέρει πλήρως από τις υλικές αξίες και τον κατακτητικό πολιτισμό των λευκών. Οι σκέψεις που διατυπώνει ο Σιάτλ απέχουν από εμάς ενάμιση σχεδόν αιώνα, είναι όμως εξαιρετικά επίκαιρες στην εποχή μας, τώρα που όλοι πλέον βιώνουμε τις ολέθριες συνέπειες από την υπερβολική εκμετάλλευση των φυσικών πόρων, τη μόλυνση του περιβάλλοντος και τη διαρκώς επεκτεινόμενη οικολογική καταστροφή του πλανήτη μας.......antichainletter

http://antichainletter.wordpress.com/2012/08/12/siatl/#more-2749

Το μικρό μας οικοσύστημα ....

Του Νικου Κωνστανταρα (kathimerini gr) 

-

Ο μόνος τρόπος για να κατανοήσει κανείς πώς αυτός ο έξυπνος λαός έπεσε τόσο εύκολα στην παγίδα του αέναου χρέους είναι ότι η πολλή εξυπνάδα, ιστορικοί παράγοντες και η συγκυρία δημιούργησαν μια κλειστή κοινωνία, μέσα στην οποία νομίζαμε ότι θα μπορούσαμε να αγνοούμε τους νόμους της φύσης, της οικονομίας και της ηθικής. Ενώ θεωρούσαμε τους εαυτούς μας σαν τους Γαλάτες του Αστερίξ –οι μόνοι που κατείχαμε το μαγικό φίλτρο της αειφόρου ευημερίας δίχως κόπο– τελικά μάθαμε ότι είμαστε μάλλον σαν μια νεολιθική φυλή η οποία, μέσα στη μακάρια απομόνωσή της, δεν γνώριζε τίποτα πέρα από τα του καταυλισμού της, δεν είχε καμία άμυνα εναντίον νέων πειρασμών, θανατηφόρων μικροβίων και των επιταγών των ξένων.

ΚΑΡΜΠΟΝ ΤΑΚΤΙΚΕΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ....

Καρμπόν τακτικές από το σύστημα και πολιτικοί εκφοβισμοί. «Πέρα από τις στενές κομματικές επιλογές, οι επερχόμενες εκλογές είναι εκλογές- δημοψήφισμα. Όχι υπέρ ή κατά του μνημονίου, όπως θα ήθελαν μερικοί. Το πραγματικό διακύβευμα είναι 'Ευρώπη ή χάος'. Μέσα στην Ευρώπη, η δοκιμασία που περνάμε μπορεί να ξεπεραστεί. Έξω από την Ευρώπη, η φτώχεια θα είναι οριστική». Αυτά τα απίστευτα δήλωσε σήμερα ο πρόεδρος του ΣΕΒ, Δημήτρης Δασκαλόπουλος, εκπροσωπώντας επάξια το σύστημα το οποίο θέλει να ποδηγετήσει τις εξελίξεις στη χώρα μας. Και αυτό το κάνει, θέτοντας ψευτοδιλήμματα.