Ταλιμπάν και ΙΚ κατηγορούνται για σφαγή 50 αμάχων

Οι Ταλιμπάν και η οργάνωση Ισλαμικό Κράτος κατέσφαξαν «περισσότερους από 50 αμάχους» στο βόρειο Αφγανιστάν, κατήγγειλαν σήμερα οι αρχές, εκτιμώντας πως η επιχείρηση αυτή επιβεβαιώνει τη συμμαχία των δύο ισλαμιστικών κινημάτων.

Νέα δεδομένα ενάντια στην τρομοκρατική οργάνωση Daesh

Η ανακατάληψη του Ramadi από τις ιρακινές δυνάμεις ασφαλείας είναι μία αλλαγή φάσης στον αγώνα ενάντια στην τρομοκρατική οργάνωση Daesh.

Φορολογικοί «Κανίβαλοι και μαύρα κοράκια». -Κλείνουν τα μικρομάγαζα

«Δεν είναι τρελοί, δεν είναι άσχετοι», αναφέρει σε ανακοίνωση που χρησιμοποιεί σκληρή γλώσσα για τη συγκυβέρνηση, ο Εμπορικός Σύλλογος Αγρινίου. 

"Είναι βάρβαροι, είναι κανίβαλοι, είναι μισάνθρωποι, είναι μαύρα κοράκια, είναι εχθροί μας. Από την 1η Ιανουαρίου 2014 εφαρμόζεται ο κώδικας φορολογικών διαδικασιών, που ψήφισε η μνημονιακή συγκυβέρνηση. Σύντομα θα δημοσιοποιήσουμε με σχολιασμό όλον τον κατάμαυρο ανθρωποκτόνο νόμο τους.

Αριστερά και Αϊνστάιν (Τα θέματα είναι τα ίδια, αλλά οι απαντήσεις αλλάζουν)...

Του ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΕΡΓ. ΜΠΕΛΛΕ Συγγραφέα-πανεπιστημιακού chbelles@gmail.com, ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 2-11-2011.

Βιώνουμε έναν κόσμο σχιζοειδούς ανισότητας και ποικιλότητας (1) Το χάσμα, σε πλούτο και υγεία ανάμεσα στους πλούσιους και φτωχούς, αποτελεί τη μεγάλη πρόκληση κι απειλή, χωρίζοντας, παράλληλα, τα έθνη σε τρεις κατηγορίες: σε κείνα που ο πληθυσμός τους ξοδεύει αλογάριαστα χρήματα για να διατηρήσει χαμηλό βάρος (σιλουέτα)· σε κείνα που τρώει για να επιβιώσει· και σε κείνα που οι άνθρωποι δεν ξέρουν πώς θα εξασφαλίσουν το επόμενο γεύμα.

Οξύτατες οι αντιθέσεις στα ποσοστά ασθενειών, στο προσδόκιμο ζωής.

Σοκάρει το βίντεο με εκτελέσεις αιχμαλώτων στη Συρία. -NYT: «Η βαρβαρότητα των Σύρων ανταρτών θέτει σε δίλημμα τη Δύση»

Επτά στρατιώτες των κυβερνητικών δυνάμεων του συριακού καθεστώτος, δεμένοι πισθάγκωνα, εκτελούνται εν ψυχρώ, με μια σφαίρα στο κεφάλι. Το σοκαριστικό βίντεο ανήρτησε σήμερα στην ιστοσελίδα της η εφημερίδα New York Times με τίτλο: «Η βαρβαρότητα των Σύρων ανταρτών θέτει σε δίλημμα τη Δύση».

Οι εκτελέσεις αμάχων αλλά και αιχμαλώτων στρατιωτών κατά τη διάρκεια των δύο και πλέον ετών του εμφυλίου στη Συρία δεν είναι κάτι πρωτόγνωρο, ωστόσο οι εικόνες αυτές δείχνουν το πραγματικό πρόσωπο του πολέμου.

Η αλήθεια για τον εμφύλιο της Συρίας

Όλοι παρακολουθούμε με κομμένη την ανάσα, καθώς, ό,τι συμβαίνει στην περιοχή, έχει επιπτώσεις σε ολόκληρη την παγκόσμια κοινότητα
Γιατί αυτός ο αδυσώπητος αδελφοκτόνος σπαραγμός, ρώτησα μια ομάδα νέων από τη Συρία; Ένας εμφύλιος που μαίνεται ανεξέλεγκτος από το 2011 και άφησε μέχρι τώρα πίσω του (εκτός των ανυπολόγιστων υλικών καταστροφών) σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία 200.000 νεκρούς και σύμφωνα με τις δικές τους εκτιμήσεις, μαρτυρίες και πληροφορίες περισσότερους από 1.000.000 νεκρούς και περίπου δύο εκατ. πρόσφυγες.
Η απάντησή τους ξεκάθαρη και αφοπλιστική: Το θρησκευτικό μίσος μεταξύ των διαφόρων φυλών που απαρτίζουν τον συριακό πληθυσμό και κυρίως μεταξύ των Σουνιτών και των Σιιτών, των δύο δηλαδή κύριων μουσουλμανικών ιδεολογιών… Οι ισλαμιστές Σουνίτες μάχονται το καθεστώς Άσαντ, όχι βέβαια για να «απελευθερώσουν» όπως ισχυρίζονται τον λαό της Συρίας από τον «τύραννο», αλλά για να επιβάλουν τον δικό τους ισλαμικό νόμο με στόχο να κατασκευάσουν ένα κράτος που θα έχει την καθολική επιβολή της «σαρίας».

Κ. Παπούλιας: Να μην καθίσει η σκουριά στο τραγικό ιστορικό γεγονός της ναζιστικής βαρβαρότητας

Επίσκεψη Κ. Παπούλια στο Άουσβιτς.
 
«Τιμώ με την παρουσία μου τις χιλιάδες των θυμάτων της ναζιστικής θηριωδίας, μεταξύ αυτών και χιλιάδες συμπολίτες μου» έγραψε ο πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας στο βιβλίο επισκεπτών κατά την επίσκεψή του στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Άουσβιτς. 
Σε δήλωσή του αμέσως μετά σημείωσε:

«Όσες φορές ακουμπάει κανένας αυτό το "τείχος του θανάτου" γεμίζει από ντροπή για το κατρακύλισμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Χρέος όλων μας είναι να μην καθίσει η σκουριά πάνω σ’ αυτό το τραγικό ιστορικό γεγονός της ναζιστικής βαρβαρότητας. 

Η βαρβαρότητα του κέρδους

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΡΟΥΣΗ καθηγητή του Πάντειου Πανεπιστημίου

 grousis@ath.forthnet.gr

Δυο, φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους, πρόσφατα συμβάντα, επιβεβαιώνουν με τον καλύτερο τρόπο τη βαρβαρότητα στην οποία οδηγεί η λογική του κέρδους.

Το πρώτο αφορά την αυτοκτονία του παιδιού -θαύματος, Ααρόν Σουάρτς, και το δεύτερο το θόρυβο που ξεσηκώθηκε σχετικά με τη ρύπανση που δημιουργεί η χρησιμοποίηση για θέρμανση καυσόξυλων αντί πετρελαίου.
Η πρώτη περίπτωση -για όσους δεν τον είχαν ακουστά- αφορά ένα νέο άνθρωπο, τον Ααρόν Σουάρτς, ο οποίος έγινε παγκοσμίως γνωστός ως αγωνιστής κατά της ιδιωτικοποίησης της γνώσης και της πληροφορίας, και υπέρ της ελεύθερης διακίνησής τους μέσω του Διαδικτύου. Μεταξύ άλλων ενεργειών του, ο Σουάρτς το 2011 κατόρθωσε να διεισδύσει στα αρχεία του Τεχνολογικού Ινστιτούτου της Μασαχουσέτης (ΜΙΤ) και να αποσπάσει επιστημονικές εργασίες με σκοπό να τις δώσει δωρεάν στη δημοσιότητα μέσω Διαδικτύου.

Η ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΙΚΗΣ ΣΚΕΨΗΣ

Το κυρίαρχο μοντέλο του αστού στην ιστορία εκφράζει διαχρονικά τη χωριστικότητα με την πιο μεγάλη ένταση. Στον βαθμό που δεν αλληλοαναιρείται συστημικά, αναπαράγεται ένας κόσμος μιας πολλαπλότητας άναρχων αυτοκρατορικών εγώ, που ποικίλλουν από το τύπο του εγώ ενός Καλιγούλα, ως τον τύπο του εγώ ενός Τιβέριου.

Δυο τύποι διακινδυνευτικών εγώ    
Διαφοροποιούμε αυτούς τους δυο τύπους εγώ, γιατί:
i) ο μεν Τιβέριος Καίσαρας Αύγουστος είναι το ανθρωπολογικό πρότυπο του ηδονιστή-ωφελιμιστή που προσπαθεί να διατηρήσει το μέτρο της σκέψης για να μην τρελαθεί, αλλά παράλληλα είναι ολοκληρωμένα ένας -σεξουαλικά και εξουσιαστικά- ηδονιστής.

«Ένα βλέμμα, που εκτράπηκε σε βαρβαρότητα»

Αντιστάσεις με τον Σάββα Ιακωβίδη
Να μην επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να υποδουλωθούμε στην απανθρωπία και στη βαρβαρότητα
Στις 28 Σεπτεμβρίου 2012, στη μικρή κοινότητα Echirolles (Isere), στα νότια της Γκρενόμπλ (Γαλλία), δύο νέοι, ο Κέβιν Νουμπίσσι και η Σοφιάν Ταμπίρτ, ηλικίας 21 χρονών, δολοφονήθηκαν με μαχαιριές και χτυπήματα σφυριού από μια ομάδα 15 άλλων νεαρών. Όλη η Γαλλία σοκαρίστηκε και διερωτήθηκε πώς «ένα απλό κοίταγμα» μεταξύ δύο νέων κατέληξε σε μια τέτοια επέλαση βίας. Ο λυκειάρχης του Λυκείου Μαρί-Κιουρί, Ζιαν-Λουί Λοπέζ, δήλωσε: «Πρόκειται για πράξη βαρβαρότητας». Όπως είπαν γνωστοί και φίλοι των δύο νέων, το τραγικό τέλος τους δεν οφειλόταν σε διακίνηση ναρκωτικών ή σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών. Ήταν η ιστορία ενός κοιτάγματος, που δεν έπρεπε να γίνει κατάματα. Ήταν η ιστορία σεβασμού και τιμής, που εκτράπηκαν σε βαρβαρότητα.

Ανθρώπινη συνάντηση ... Ανθρώπινη συγκίνηση

Ν. Λυγερός (OPUS)
Αυτήν την περίοδο, όπου κανείς πια δεν πιστεύει σε τίποτα, μια απλή συνάντηση ανθρώπινη, αρκεί να φέρει την απαραίτητη σπίθα όχι για να γίνει φωτιά, αλλά για να διαδώσει το φως και να ξεφύγουμε επιτέλους από το σκοταδισμό. Εκτός κοινωνικού πλαισίου υπάρχει αυτή η ανθρωπιά που αγωνίζεται για την πατρίδα, γιατί δεν μπορεί να αφήσει τους άλλους να καταπατάνε δίχως να μπει στην αντίσταση. 

Όταν όμως συνειδητοποιείς την ηλικία των ανθρώπων που έρχονται και ζουν σε αυτή τη συνάντηση, καταλαβαίνεις ότι δεν μιλούν για το μέλλον τους, αφού δεν έχουν πια αλλά αποκλειστικά για των άλλων, τότε αντιλαμβάνεσαι βαθύτερα την έννοια της θυσίας και του αλτρουισμού.

Aλλο συμφορά και άλλο κακούργημα

Tου Χρῆστου Γιανναρᾶ
Σε μιαν αναπάντεχη συμφορά (σεισμό, φωτιά, πλημμύρα, λοιμό, ξενική εισβολή και κατοχή) οι άνθρωποι σφίγγουμε τα δόντια και υπομένουμε. Ξυπνάνε απρόσμενες δυνάμεις αντοχής, το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αποδείχνεται πολυμήχανο. Oχι ανώδυνα ούτε χωρίς θύματα – η συμφορά έχει κόστος ανθρώπινες ζωές, είναι πάντοτε απειλή θανάτου. Aλλά έχει τη «λογική» ότι ξεπερνάει τις δυνατότητές μας να την αποτρέψουμε, γι’ αυτό και χαλυβδώνει το πείσμα μας, η ψυχή αντιστέκεται.
H ανεργία δεν είναι συμφορά. Oταν ξεπερνάει τα όρια της παροδικής συγκυρίας και αδρανοποιεί το ένα τέταρτο του παραγωγικού δυναμικού της χώρας, είναι πολιτικό κακούργημα, κακουργεί την κοινωνία. Tο κακούργημα έχει αυτουργούς, φυσικούς και ηθικούς. Eίναι οι διαχειριστές της εξουσίας που κατάστρεψαν την οικονομία από στυγνή ιδιοτέλεια ή εγκληματική ανικανότητα. Yπερχρέωσαν εξωφρενικά τη χώρα, σπατάλησαν τα εισοδήματά της, τον όποιο πλούτο της. Mόνο για να συντηρήσουν το πελατειακό κράτος, το απολυταρχικό καθεστώς της κομματοκρατίας.

Ελληνική υψηλή στρατηγική

Ν. Λυγερός (OPUS)
Ενώ έχουμε μια ιστορία γεμάτη με στρατηγικές κινήσεις στην Αρχαιότητα, στο Βυζάντιο, στην Επανάσταση, πολλοί θεωρούν ότι δεν μπορούμε να έχουμε υψηλή στρατηγική. Προωθούν επιχειρήματα που δίνουν έμφαση στους άλλους, αλλά ποτέ στην ελληνική πραγματικότητα. Μιλούν συνεχώς για κοινωνική μιζέρια, λες και δεν έχουμε άλλη επιλογή για το μέλλον μας. 


Κι όμως η ελληνική σκέψη εφηύρε τη στρατηγική, για να μπορεί ο αδύναμος να αντιμετωπίσει τον δυνατό, μέσω της νοημοσύνης του. Γι’ αυτό το λόγο, δεν ισχύει η προηγούμενη προσέγγιση. 

Η ελληνοαρμενική συμμαχία/Alliance arménogrecque ...

Ν. Λυγερός (OPUS)

-

Η ελληνοαρμενική συμμαχία δεν είναι μία ουτοπία, είναι μία ανάγκη που προέρχεται όχι μόνο από την ύπαρξη των γενοκτονιών που έχουμε υποστεί από τη βαρβαρότητα του γενοκτόνου Κεμάλ, αλλά από το πάθος της ελευθερίας και την αγάπη για τη γη μας. Επιπλέον, μέσα στο πλαίσιο της χριστιανοσύνης, έχουμε τόσα κοινά που δεν έχει νόημα να τα μετρήσουμε. Ο αρμενικός λαός δεν είναι ξένος, είναι δικός μας. Και οι δεσμοί που έχουμε μεταξύ μας, είναι δεσμά που μας αναγκάζουν να πράττουμε όχι μόνο ορθολογικά, αλλά πάντα με ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Η ληστεία του αιώνα στην Ελλάδα ...

Του Γιώργου Δελαστίκ (ΕΤΗΝΟΣ)

-

Παγκόσμια αίσθηση προκάλεσε η ετήσια έκθεση του ΟΟΣΑ, η οποία αποκάλυψε σε όλη την έκταση πόσο ολέθρια χρονιά υπήρξε το 2011 για τα εισοδήματα των Ελλήνων. Οσο κι αν ακούγεται απίστευτο, μειώθηκαν κατά... 23,1% και στην πραγματικότητα κατά 25,3%, αν ληφθεί υπόψη και ο πληθωρισμός! Χάσαμε δηλαδή το ένα τέταρτο κατά μέσο όρο του εισοδήματός μας μέσα σε μία και μόνη χρονιά - ούτε σε πόλεμο δεν είναι τόσο απότομη η πτώση του εισοδήματος!

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΚΑΙ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ ....

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του ανθρώπου είναι συνυφασμένο με την κοινωνική του συγκρότηση ενόψει της άτεγκτης και αδήριτης οικολογικής συνθήκης της ζωής του.
Ο άνθρωπος για την κοινωνική συγκρότησή του δεν θυσίασε μόνο την ελευθερία του –όπου ο Ρουσσώ θεωρεί ως την βάση του Κοινωνικού Συμβολαίου [1]- αλλά υποχρεώθηκε να θυσιάσει και ένα μέρος της ζωικότητας του.
Το θεμελιώδες όμως πρόβλημα της ιστορίας είναι ότι ο άνθρωπος δεν κέρδισε στην συγκρότηση αυτή την ισότητα αλλά μια πρόσθετη ανισότητα. Στην ουσία το αρχικό κοινωνικό συμβόλαιο, η ιδρυτική συναλλακτική του βάση παρέμεινε ως ιδεατό. Η ανταλλαγή της ελευθερίας για λογαριασμό της ασφάλειας με βάση την ισότητα παρέμεινε ως ιδεατό.

Για αυτήν «δυστοκία» η Ιωάννα Μουτσοπούλου παρατηρεί:

«Η  ισότητα διακηρύσσεται από τα περισσότερα συντάγματα. Η αδελφοσύνη όμως εκλαμβάνεται ως μία συναισθηματική και επομένως μερικώς ανόητη έννοια. Αλλά η αλήθεια δεν είναι αυτή. .....

Η τρόικα θέλει την Ελλάδα ψωροκώσταινα ....

του ΘΑΝΑΣΗ ΛΥΡΤΣΟΓΙΑΝΝΗ (ethnos gr)

Ας σταθούμε με ψυχραιμία και όση νηφαλιότητα μας απέμεινε και μπορούμε να επιστρατεύσουμε μπροστά στην τραγική πράξη του 77χρονου αυτόχειρα. Ακούσαμε πολλά. Κορώνες πολιτικών που δυστυχώς αδιόρθωτοι για άλλη μία φορά κινήθηκαν στο ίδιο πολιτικάντικο μήκος κύματος, λόγια ειδικών, δηλώσεις απλών πολιτών. Είδαμε επίσης την αγανάκτηση και την οργή να εκδηλώνονται έστω και σε μικρότερη κλίμακα. Ομως, εκείνο που απαιτείται είναι παρέμβαση στην ουσία, στη βάση του προβλήματος.

Γιατί η Ελλάδα δεν είναι η ψωροκώσταινα, όπως προσπαθούν να μας υποβάλουν οι τροϊκανοί και άλλοι εταίροι (τρομάρα τους) με επικεφαλής τους Γερμανούς, για να δικαιολογήσουν την ευθεία και αδικαιολόγητη επίθεση στο εισόδημα των Ελλήνων. Η Ελλάδα είναι πλούσια χώρα -όχι μόνο σε φυσικό πλούτο, αλλά και σε ανθρώπινο δυναμικό-, η οποία ατύχησε και διοικήθηκε από ένα ανίκανο πολιτικό σύστημα, το οποίο χωρίς ενδοιασμούς χρησιμοποίησε την εξουσία για ίδιον όφελος (πολιτικό και οικονομικό).

Ο κ. Μορς μάς στέλνει στη Β' Εθνική της Ευρώπης ...

Ματίας Μορς*

του ΘΑΝΑΣΗ ΛΥΡΤΣΟΓΙΑΝΝΗ (ethnos gr)

Ποιος είναι πιο ισχυρός ο Ματίας Μορς* ή ο κυρίαρχος λαός;

Οσο βλάσφημο κι αν ακούγεται το ερώτημα, μη βιαστείτε να πείτε ο δεύτερος. Ποιος θα αποφασίσει για την πολιτική που θα εφαρμοστεί μετά τις εκλογές, ο λαός ή ο Μορς; Μην είστε τόσο σίγουροι, όσο αντιδημοκρατικό κι αν είναι αυτό, πως η απόφαση ανήκει στον λαό.

Ο υπάλληλος των Βρυξελλών, όσο υψηλά ιστάμενος κι αν είναι, με ιδιαίτερα αλαζονικό ύφος, που δεν αρμόζει στα ευρωπαϊκά ιδεώδη και στη δημοκρατική παράδοση, βγήκε λιγότερο από δύο μήνες πριν από τις εκλογές και περίπου μας ανακοίνωσε ποια πολιτική θα εφαρμοστεί μετά τον Ιούνιο.

Κι αν ο λαός ψηφίσει διαφορετική πολιτική, τι θα γίνει; Αν η λαϊκή ετυμηγορία διαφέρει από τις πολιτικές που επιθυμούν να εφαρμόσουν ο κ. Μορς και Σία, τι θα συμβεί; Πάρτε για παράδειγμα τη μείωση του μοναδιαίου κόστους εργασίας, στόχο με τον οποίο όλοι θα μπορούσαν να συμφωνήσουν για να γίνει η χώρα πιο ανταγωνιστική.

Ο κύριος Μορς δεν συζητάει με ποιο τρόπο μπορούμε να πετύχουμε τον στόχο, αλλά εκ προοιμίου και λίγο πριν από τις εκλογές προαναγγέλλει μείωση μισθών.

Κι αυτό, όταν οι μεν μισθοί έχουν χαμηλώσει πολύ, ενώ το μοναδιαίο κόστος μπορεί να μειωθεί και με άλλους τρόπους, για παράδειγμα με την αύξηση του παραγόμενου προϊόντος στη μονάδα του χρόνου. Πράγμα που θα έπρεπε να επιδιώκεται σταθερά, αν θέλουμε επιχειρήσεις ανταγωνιστικές σε βάθος χρόνου και όχι περιστασιακά.

Οχι λέει ο κ. Μορς. Δεν θα αποκτήσετε επιχειρήσεις ανταγωνιστικές των γερμανικών, των γαλλικών, των ολλανδικών. Εσείς θα ανταγωνίζεστε τη Βουλγαρία. Θα είστε εκεί στη Β΄ Εθνική της Ευρώπης.

 *Ματίας Μορς: εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής στην τρόικα

ethnos gr

Η γενιά των 440 ευρώ και οι υποψήφιοι «δολοφόνοι» της .....

Τίνα Μανδηλαρά

--

Δεν με νοιάζει πραγματικά ποιος έκλεψε και ποιος λήστεψε το κράτος - όλοι οι πολιτικοί στο ίδιο βρομερό ζουμί βράζουνε και κανείς δεν θα φάει ποτέ τη σάρκα του άλλου.

Δεν με νοιάζει ποιοι από εμάς τους δημοσιογράφους τυφλώθηκαν από την απαστράπτουσα λάμψη του lifestyle (ή μήπως ήμασταν πάντοτε τυφλοί;).

Δεν με νοιάζει ποιος θα είναι ο επόμενος υποψήφιος στις ερχόμενες εκλογές - αν ποτέ γίνουν, τώρα που η εξουσία της τρόικας έγινε ευρωπαϊκό τρεντ.

Αυτό που με νοιάζει είναι ότι όλοι οι «Ευρωπαίοι» θιασώτες του Μνημονίου, όλοι οι πολιτικοί που έζησαν με παχυλές μίζες, κρυφά deals και προδομένες ιδέες, έχουν το θράσος να παραμένουν στη θέση τους τη στιγμή που υπάρχει η γενιά των 440 ευρώ.

Που τολμούν να αρθρώνουν έστω το όνομά τους την ώρα που οι συνταξιούχοι δεν έχουν να πάρουν τα γενόσημα (νέος μνημονιακός όρος κι αυτός!) έστω φάρμακά τους και κάποιοι άλλοι ζουν με κομμένο ρεύμα.

Την ώρα που ολοένα και περισσότεροι έφηβοι φλερτάρουν με την κατάθλιψη, τριγυρνούν ως επαίτες θάβοντας τα πτυχία τους και μαζί ολόκληρο το μέλλον τους. Ο μισθός που κάποιοι τολμούν να καταγράφουν ως αμοιβή και όχι ως δουλεμπορία είναι η περίτρανη απόδειξη ότι η Πολιτική και οι Πολιτικοί είναι όροι που πρέπει να διαγραφούν παντελώς από το νέο, μοδάτο λεξιλόγιο του Μνημονίου. Γιατί η πολιτική τελειώνει εκεί όπου παύουν πια τα επιχειρήματα -τι επιχείρημα να αρθρώσεις εσύ, παλιά γενιά του Πολυτεχνείου στον νέο των 440 ευρώ;- και εκεί όπου αρχίζει η εξαθλίωση, η έλλειψη αξιοπρέπειας, η απανθρωπιά.

Από φορείς ελπίδας τα νέα παιδιά γίνονται τα νέα εξιλαστήρια θύματα στα βάθη της σύγχρονης Αγερουσίας.
Κάποτε ο τύραννος, κατά τα άλλα, Οιδίποδας προτίμησε να βγάλει τα ίδια του τα μάτια για να μη μολύνει την πόλη του και να αποσυρθεί σιωπηλά, από το να δεχτεί το καθεστώς της ατιμωρησίας. Σήμερα όχι μόνο οι πολιτικοί δεν γνωρίζουν τι σημαίνει έννοια ανάληψης πολιτικής ευθύνης, αλλά επιβιώνουν ως ατιμώρητοι προδότες ανάμεσα σε νέους υποψήφιους εκδικητές.

Και ως γνωστόν, οι νέοι όταν χρειαστεί να απαντήσουν δεν θα επικαλεστούν την «Αντιγόνη», αλλά το «V for Vendetta» - έτοιμοι να διεκδικήσουν με οποιοδήποτε τρόπο τα στερημένα όνειρά τους και την ανύπαρκτη ζωή τους…

PROTOTHEMA GR

ΤΟ ΗΘΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ ΣΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ....

Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας

-

Υπάρχουν πάντα ιστορικά παραδείγματα που αποτελούν πρόκληση για την  πνευματική και ηθική ευθύτητά μας. Για παράδειγμα, όταν θαυμάζουμε τον Παρθενώνα ή την Καπέλα Σιξτίνα θυμόμαστε άραγε τον άδικο τρόπο εξασφάλισης της χρηματοδότησης για την ανοικοδόμησή τους; Θυμόμαστε άραγε ότι η ανοικοδόμηση του Παρθενώνα βασίστηκε στην λήστευση του συμμαχικού ταμείου, στους δούλους του Λαυρίου και στην πολιτική διαφθορά;

        Αντίστοιχα, όταν θαυμάζουμε την Καπέλα Σιξτίνα, θυμόμαστε άραγε ότι χρηματοδοτήθηκε από χρήματα που προέκυπταν από -την μεγάλη πανευρωπαϊκή απάτη- που αποκαλούμε συγχωροχάρτια, μια επινόηση ιδιαίτερα ιταμής και ταπεινωτικής φύσης για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και για το Χριστικό και το ένθεο ήθος. Προφανώς ούτε το περισσότερο σύγχρονο παράδειγμα της απλότητας και της ένδειας του Φραγκίσκου της Ασίζης ήταν αρκετό να τους εμπνεύσει την έμφαση στον «εσωτερικό» ναό του θεού και όχι στην επίδειξη εντυπωσιακών κτιρίων που να γεμίζουν με εξωτερικό δέος τις ψυχές των Χριστιανών, εκλείψει του εσωτερικού.

        Το πρόβλημα λοιπόν της διάκρισης αφορά τόσο την μέθοδο όσο και την ποιότητα του παραδείγματος σε σχέση με την αναγκαιότητά του, την δυναμική του προς το όλο και προς το πνεύμα. Έτσι λοιπόν μπορούμε να δούμε και τις δυσκολίες που έχουμε να αξιολογήσουμε -όταν εξετάζουμε το αποτύπωμα φιλοσόφων όπως είναι ο Επίκουρος, ή ανθρώπων που λειτούργησαν στο πλαίσιο μιας αυτοκρατορίας-  προσπαθώντας να κρίνουμε το κατά πόσο η ηθική των ιστορικών πρωταγωνιστών αποτελούσε ένα διάκοσμο για μια βαθύτερη βεβήλωση αξιών.

Αναγνώριση του ηθικού έναντι του κυριαρχικού αποτυπώματος
        Κανείς ελεύθερος από εμπάθεια άνθρωπος δεν θα ήθελε να αδικήσει ιστορικά πρόσωπα, αλλά ούτε και να τα «αγιοποιήσει» χωρίς σπουδή. Είναι δυνατόν να μην αποτελεί πρόκληση για την κρίση μας η φύση του έργου του Τριβωνιανού[1] και η συνεισφορά του στις επιλογές του Ιουστινιανού ο οποίος θέσπισε τα «βασανιστήρια πίστης» και τους διωγμούς, ενώ υποκίνησε τον αφορισμό του Ωριγένη;
       Μπορούμε να παραβλέψουμε αβασάνιστα το πλαίσιο της διττότητας του χαρακτήρα του Ιουστινιανού που μας παρουσίασε ο Προκόπιος; Ποια ήταν τελικά η ηθική και η πνευματική δυναμική της περιόδου του Ιουστινιανού που βυθίστηκε σε μια περίοδο βίας και ηθικής απαξίας; Τι σημαίνει το γεγονός ότι δοξάστηκε μνημειακά -όπως ακριβώς και οι Λουδοβίκοι- με τις γενεές των ανακτόρων τους και με τα πολεμικά τους εγχειρήματα;

        Ποια ήταν ακριβώς η διαφοροποίηση του Ιουλιανού του παραβάτη ο οποίος ενήργησε ως ένας αναχρονιστικός ρομαντισμός;
       Ή ακόμη θα έλεγε κανείς και στην περίπτωση του Ριένζι[2], πόσο σε τελική ανάλυση αυτή η ρομαντική γοητεία του παρελθόντος, ενδεδυμένη φιλοσοφικότητα ή ενδεδυμένη δημοκρατικότητα ήταν στο βάθος προοδευτική;

       Υπάρχουν, στην ιστορία, πολλές διάσημες περιπτώσεις της πολιτικής ή άλλων τομέων που αποτελούν πρόκληση για την διάκρισή μας. Αυτό δεν θα έπρεπε να μας ξεφεύγει θεωρώντας  συλλήβδην ότι ο καλλιτεχνικός ή ο επιστημονικός τομέας βρίθει μιας ηθικής ουδετερότητας ή ενός καλού.

        Εάν για παράδειγμα θυμηθούμε τις ψυχολογικές καθηλώσεις ενός μαθηματικού -όπως του Λουι Οκγιστέν Κοσί και όχι μόνο- πόσο μπορούμε να σταθούμε απέναντί τους -από μια διαλεκτική οπτική σκοπιά-  ως προς την συμβολή τους στην εξέλιξη του πολιτισμού; Το ίδιο ισχύει και όσον αφορά το προσωπικό ήθος κάποιων επιστημόνων απέναντι και σε άλλους συναδέλφους τους.

        Στην πολιτική ωστόσο, φαίνεται πολύ πιο έντονο το πρόβλημα, η σημασία και η αναγκαιότητα του να μπορέσουμε να διακρίνουμε το ανθρωπολογικό αποτύπωμα, γιατί είναι ένας χώρος έντονης ισχύος διαμεσολάβησης.

        Είναι πρόκληση η διάκριση μεταξύ του προοδευτικού και του υποκρινόμενου την πρόοδο.  Για παράδειγμα δεν είναι δεδομένο το πώς θα μπορούσε να δει κανείς τα ζητήματα που αφορούν τον εκσυγχρονισμό της Ρωσίας από τον Μεγάλο Πέτρο, από την σκοπιά της πνευματικής προόδου του πολιτισμού.  Θα μπορούσε να δει κανείς, -γιατί όχι- στον Μεγάλο Πέτρο, μια μορφή ανάλογη με αυτήν του Βίσμαρκ. Αντίστοιχα, θα μπορούσε να δει το ίδιο πράγμα σε σχέση με τον Φρειδερίκο τον Γ’ ο οποίος ενώ τον ύστερο μεσαίωνα οριοθετήθηκε τελικά από το γεγονός ότι εξουδετερώθηκε η πολιτική - στρατιωτική ισχύς του από την επέλαση των Μογγόλων οι οποίοι έφτασαν έως την Βιέννη και την Πολωνία.

Συμπέρασμα
        Η αδυναμία να διακρίνουμε μεταξύ ενός ιδιόρρυθμου βιογραφικού ιστορικού πλαισίου και δυναμικής και μιας προχωρημένης και δυσεξιχνίαστης έκφρασης είναι εμφανής. Αν η ανθρωπότητα -όπως λέει ο Ουάιτχεντ-  πρόκειται να συμπράξει με την ένθεη διαδικασία εκβολής του κακού -που είναι και μια Ωριγενική προσέγγιση των ζητημάτων της σωτηρίας και εσχατολογίας- θα πρέπει να αναπτύξει αυτή την διάκριση μέσα από την συλλογικότητα του καλού, μέσα από την μαζική ακέραια πρόθεση.
       Με άλλα λόγια:
       είναι ανάγκη η βαθιά και θεμελιώδης διαλεκτική της προοδευτικότητας να προκύπτει μέσα από το κοινωνικό συμβόλαιο και όχι μέσα από αυτό που συνήθως εμφανίζεται ως πρόοδος παγίδευσης των εξελίξεων σε σημεία που γίνονται ηθικές αντιστροφές, και τα ιζήματα και οι υπολειμματικότητες ανακτούν την επιρροή τους με μια συγκαλυμμένη όψη.

---

[1] Τριβωνιανός, επιφανής νομικός και στενός συνεργάτης του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού, εμπνευστής του Ιουστινιανού Κώδικα. Την εποχή της Στάσης του Νίκα κατηγορήθηκε για διαφθορά και αποπέμφθηκε προσωρινά από τον Ιουστινιανό.

[2] Ο Ριένζι, Cola di Rienzo ή di Rienzi,  (1313 – 8 Οκτωβρίου 1354) ήταν Ιταλός πολιτικός και λαϊκός ηγέτης του Μεσαίωνα, Wikipedia, http://en.wikipedia.org/wiki/Cola_di_Rienzi

Διαβάστε επίσης:
-Η βαθύτερη αναγνώριση του νόμου της εξέλιξης στην ιστορία

-H γεωπολιτική του φονταμενταλισμού
Φωτό:Wikimedia
Γιάννης Ζήσης, συγγραφέας
Μέλος της γραμματείας της ΜΚΟ Σόλων
ioanzisi@otenet.gr

17 Δεκεμβρίου 2010 

 solon.org.gr