Καταστροφική η απόφαση της Δύσης να αυξήσει τη βοήθειά της προς τη συριακή αντιπολίτευση, λέει η Μόσχα

Η Ρωσία κατηγόρησε τη Δύση και τις χώρες του Κόλπου που έχουν ταχθεί κατά του καθεστώτος του Σύρου προέδρου Μπασάρ αλ Άσαντ για «καταστροφική» πολιτική, μετά τη συμφωνία στην οποία κατέληξαν να εντείνουν τη στήριξή τους προς τη συριακή αντιπολίτευση.

Ο υπουργός Εξωτερικών της Βρετανίας Ουίλιαμ Χέιγκ δήλωσε ότι οι «Φίλοι της Συρίας», η ομάδα των χωρών που εκπροσωπήθηκαν στη σημερινή σύνοδο του Λονδίνου, συμφώνησαν να αυξήσουν τη βοήθεια που παρέχουν στη μετριοπαθή συριακή αντιπολίτευση.

Εταίροι αλλά προπάντων δυνάστες...

Γράφει ο Μιχάλης Ιγνατίου (ethnos.gr)
Παρακολουθώντας το θέατρο του παραλόγου, που εξελίσσεται στην Αθήνα σε κάθε επιθεώρηση, αναρωτήθηκα πόσο μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος την ταπείνωση. Και αναφέρομαι στον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος, ενώ λαμβάνει διαβεβαιώσεις από τους προϊσταμένους των επικεφαλής της τρόικας ότι η αξιολόγηση «θα κυλήσει ομαλά», βρίσκεται στη δυσάρεστη θέση να απολογείται για τις καθυστερήσεις εφαρμογής των συμφωνηθέντων και να μη δύναται να τηρήσει τις υποσχέσεις του στον λαό, που εκφράστηκαν δημόσια.
Εάν μελετήσει κανείς τις αρχές του μνημονίου, θα αντιληφθεί ότι ο πρωθυπουργός της χώρας, και ο σημερινός και όποιος τον αντικαταστήσει, είναι σιδηροδέσμιος -και χρησιμοποιώ επί τούτου τη λέξη. Προς τι η έκπληξη; Οι επικεφαλής της τρόικας έχουν το πάνω χέρι σ' αυτήν την ερμαφρόδιτη σχέση που άρχισε το 2010 μεταξύ της Ελλάδας και των δανειστών της. Εχουν τον τελευταίο λόγο.

Μη λες «πες μου τον φίλο σου!…»

Οι αρχαίοι μας πρόγονοι έλεγαν «ο φίλος τον φίλο εν πόνοις και κινδύνοις ου λείπει...» ενώ εμείς οι σύγχρονοι Έλληνες συνήθως λέγαμε και λέμε «πες μου τον φίλο σου, να σου πω ποιος είσαι...».

    Θα σας ξαφνιάσω προτρέποντάς σας, φιλικά, «κοίτα τον φίλο σου για να δεις ποιος είσαι!...»

    Στην εποχή μας, εγωπάθεια, κυνισμός και συναισθηματική ρηχότητα, συνεπικουρούμενα και από τη οικονομική δυσπραγία, την διάχυτη πλέον για όλους επαγγελματική και ψυχολογική ανασφάλεια και το υπαρξιακό άγχος, αντί να δρουν θετικά και να μας καθοδηγούν στη σύναψη φιλικών σχέσεων (που θα βοηθήσουν να μειωθεί η οδυνηρή μοναξιά και η αλλοτρίωσή μας) δυστυχώς δρουν ανασταλτικά, εντείνοντας την απομόνωσή μας, διογκώνοντας επικίνδυνα την εσωστρέφειά μας και τις εξαρτήσεις μας από το εντυπωσιακό μέσο μαζικής επικοινωνίας – (προτιμώ τον τίτλο «Μαζικού Εκμαυλισμού», την τηλεόραση).