«Λυπάμαι τις νέες γενιές». Οι κυβερνήσεις είναι το πρόβλημα

«Τίτλoυς τέλους» στον καπιταλισμό βάζει ο μεγαλοεπενδυτής Μαρκ Φάμπερ σε συνέντευξή του στην οικονομική εφημερίδα Handelsblatt. Επικρίνει τη Δύση για τις ρωσικές κυρώσεις και την ΕΚΤ για την πολιτική του φθηνού χρήματος. 

Εκείνο που ανησυχεί πρωτίστως τον χρηματιστηριακό επενδυτή είναι οι κυρώσεις της Δύσης σε βάρος της Ρωσίας. «Γεωπολιτικά οι κυρώσεις είναι καταστροφή, οδηγούν τη Ρωσία μακριά από την Ευρώπη και πιο κοντά στην Κίνα, έτσι τα ρωσικά κεφάλαια ρέουν προ την Άπω Ανατολή (…). Πιστεύω ότι πολλοί πολιτικοί και δημοσιογράφοι μισούν τον Πούτιν επειδή είναι ένας από τους λίγους έξυπνους πολιτικούς.»

Ντάμπινγκ τιμών από γερμανικά σούπερ μάρκετ. (Η χαρά των καταναλωτών, δυστυχία των παραγωγών)

Έρευνα της διεθνούς ΜΚΟ Oxfam δείχνει ότι οι ισχυροί γερμανικοί όμιλοι σούπερ μάρκετ εκμεταλλεύονται την κυρίαρχη θέση τους στην αγορά ρίχνοντας τις τιμές εις βάρος όμως των παραγωγών μπανάνας στη Λατινική Αμερική. 

Η τιμή της μπανάνας στη Γερμανία έχει σημειώσει αισθητή μείωση τα τελευταία χρόνια. Καθοριστική για αυτήν την εξέλιξη είναι η πολιτική των μεγάλων γερμανικών αλυσίδων σούπερ μάρκετ, σύμφωνα με έρευνα της διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης Oxfam, που παρουσιάστηκε την Τετάρτη σε συνέντευξη Τύπου στο Βερολίνο. Σε πολλά εκπτωτικά σούπερ μάρκετ της Γερμανίας οι καταναλωτές καλούνται να πληρώσουν για ένα κιλό μπανάνες λιγότερο από ένα ευρώ, τη στιγμή που το 2002 η μέση τιμή του κιλού ανερχόταν σε 1,5 ευρώ.

Το ΚΚΕ για τα λάθη στον ΕΝΦΙΑ

«Μονιμοποίηση των χαρατσιών για τον λαό και φοροαπαλλαγές για τους επιχειρηματικούς ομίλους, αυτή είναι η μεγαλύτερη αδικία και δεν διορθώνεται, γιατί επιβάλλεται από τον καπιταλιστικό δρόμο ανάπτυξης
κυβέρνησης – ΕΕ – μονοπωλίων».

Η φτώχεια πλήττει τον ιταλικό νότο

Σε κατάσταση σχετικής φτώχειας ζουν σχεδόν 10,5 εκατομμύρια Ιταλοί.

Πρόκειται για ποσοστό 16,6% του πληθυσμού, ενώ ανάμεσά τους 6,20 εκατομμύρια πολίτες βρίσκονται αντιμέτωποι με συνθήκες απόλυτης ένδειας χωρίς να μπορούν να εξασφαλίσουν αγαθά και υπηρεσίες για μία αξιοπρεπή ζωή.

Περί καπιταλισμού και νυχτερίδων

« Συνεπώς, η εργασία δεν είναι η μοναδική πηγή των αξιών χρήσης που παράγει, του υλικού πλούτου. Είναι ο πατέρας τους κι η γη είναι η μητέρα τους ».
Καρλ Μαρξ, « Το Κεφάλαιο » (1867).
---
Το ξέρατε ; Οι υπηρεσίες που παρέχουν οι νυχτερίδες στις Ηνωμένες Πολιτείες αξίζουν 22,9 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Πώς κατέληξαν σε αυτό το τόσο εντυπωσιακό ποσό ; Υπολογίζοντας πόσες ποσότητες εντομοκτόνων γίνεται δυνατόν να εξοικονομηθούν, δεδομένου ότι οι νυχτερίδες τρέφονται με επιβλαβή για τον άνθρωπο έντομα. Όσον αφορά δε τα έντομα που γονιμοποιούν τα φυτά μεταφέροντας τη γύρη, εξασφαλίζουν σε αυτή τη χώρα όφελος 190 δισ. δολάρια ετησίως.

ΚΚΕ: «Οι Ελληνες δεν κάνουν διακοπές - οι μεγαλοξενοδόχοι πανηγυρίζουν»

 «Όλα αυτά αναδεικνύουν ότι η καπιταλιστική ανάκαμψη για την οποία μιλάνε η κυβέρνηση και τα άλλα κόμματα, δε συνεπάγεται ανακούφιση του λαού ούτε ανακοπή των αντιλαϊκών μέτρων»...
 

«Σε μια περίοδο που η κυβέρνηση και οι μεγαλοξενοδόχοι πανηγυρίζουν για τα ρεκόρ αφίξεων και την ανάπτυξη στον τουρισμό, η πλειοψηφία του λαού δε μπορεί να κάνει ούτε μια ημέρα διακοπές, γιατί το εισόδημα είναι τσακισμένο, ενώ οι τιμές σε εισιτήρια και δωμάτια απλησίαστες, οι εργαζόμενοι στον κλάδο του τουρισμού δουλεύουν με εξοντωτικά όρια και με μεροκάματα πείνας, ενώ οι μικρές επιχειρήσεις του κλάδου κλείνουν η μία μετά την άλλη» επισημαίνει το ΚΚΕ με σχόλιό του για τις εξελίξεις στον κλάδο του Τουρισμού.

Η ΕΚΤ και το «τέλος του καπιταλισμού»

Tο βλέμμα των αγορών και του πολιτικού κόσμου είναι σήμερα στραμμένο στη Φρανκφούρτη, όπου όλοι αναμένουν από τον Μάριο Ντράγκι ένα ισχυρό μήνυμα για την τόνωση της ανάπτυξης στην Ευρώπη και κυρίως στον ευρωπαϊκό Νότο. 

Θα είναι και αυτή τη φορά αποτελεσματικό το «νομισματικό κανόνι» του Μάριο Ντράγκι, διερωτώνται οι περισσότεροι αναλυτές παραπέμποντας στο θετικό προηγούμενο του καλοκαιριού του 2012, όταν ο πρόεδρος της ΕΚΤ, με μία πρόταση, διαβεβαίωσε τους πάντες ότι η «ευρωτράπεζα» θα κάνει τα πάντα για να εγγυηθεί την σταθερότητα του κοινού νομίσματος.

Η φριχτή υποψία που ανησυχεί τους φιλελεύθερους

Ο τεράστιος σάλος στον δημόσιο διάλογο για το μέλλον του καπιταλισμού δεν προκλήθηκε από έναν δηλωμένο αμφισβητία του συστήματος, αλλά από έναν από τους πλέον ένθερμους υποστηρικτές του, τον Λόρενς Σάμερς. Ο πρώην πρόεδρος του Χάρβαρντ διακρίθηκε για το πάθος με το οποίο προώθησε την απορρύθμιση του τραπεζικού τομέα την περίοδο που διετέλεσε υπουργός Οικονομικών της δεύτερης κυβέρνησης Κλίντον (1999-2001). Ο Μπαράκ Ομπάμα τον διόρισε διευθυντή του Εθνικού Οικονομικού Συμβουλίου (NEC), αξίωμα το οποίο κατείχε μέχρι το 2010. Στη συνέχεια παρέχει τις συμβουλές του στον κόσμο των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, κυρίως μέσα από ακριβοπληρωμένες διαλέξεις (με αμοιβή έως και 135.000 δολάρια). Επιπλέον, τη διετία 2008-2009, το κερδοσκοπικό κεφάλαιο D.E. Shaw τού κατέβαλε 5,2 εκατομμύρια δολάρια. Δεδομένων όλων αυτών, κανένας δεν περίμενε ότι ο Σάμερς θα προχωρούσε στην παραμικρή αμφισβήτηση του συστήματος.

Financial Times για Ελλάδα: Η διαφθορά υπήρχε πριν την Ευρωζώνη. - Δε φταίνε οι δανειστές

Για τη βαριά πολιτική ατζέντα στην ΕΕ το 2014 γράφουν οι Financial Times, οι οποίοι αναφέρονται εκτενώς και στην Ελλάδα και το μεγάλο πρόβλημα διαφθοράς που αντιμετωπίζει η χώρα.
«Στις 31 Δεκεμβρίου του 2014, πώς θα μπορούμε να κρίνουμε εάν η χρονιά ήταν επιτυχής για την Ευρώπη; Μία ευρεία οικονομική ανάκαμψη και το γιάτρεμα των πληγών από τις κρίσεις του χρηματοοικονομικού κλάδου και του δημοσίου χρέους αδιαμφισβήτητα θα ήταν καλοδεχούμενες εξελίξεις -ίσως ακόμη και ένα σημαντικό διεθνές επίτευγμα όπως μία ευρω-αμερικανική συμφωνία ελεύθερου εμπορίου. Το καλύτερο από όλα όμως, θα ήταν η ανάκτηση της εμπιστοσύνης των πολιτών στους πολιτικούς θεσμούς, τόσο σε εθνικό όσο και σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Αυτό είναι το μεγαλύτερο αλλά και το πιο δύσκολο έπαθλο» τονίζει σε άρθρο της η οικονομική εφημερίδα.

Ζουν ανάμεσά μας! Πλούσιοι, ισχυροί και αντιμνημονιακοί

Κάποιο λάθος έχουμε κάνει σύντροφοι. Εμείς της ελεύθερης οικονομίας ποντάραμε στο λαϊκό καπιταλισμό και στην επιχειρηματικότητα και εισπράξαμε Χάρη Θεοχάρη. Κι οι σύντροφοι της απέναντι πλευράς μετράνε τα εκατομμύρια λες και πρόκειται για το πιο συνηθισμένο πράγμα του κόσμου. Μπας και διαλέξαμε λάθος πλευρά; Να υπερασπίζεσαι τον καπιταλισμό, να σε λένε φιλελέ και να εισπράττουν άλλοι;

Συνδικαλιστές έπρεπε να γίνουμε. Να παίρνουμε εφάπαξ εκατομμύρια και μετά να μιλάμε για την επανάσταση. Θα ρωτήσει κανείς αν ο κ. Τσουκαλάς τα "έκλεψε" τα λεφτά. Όχι! Τα κέρδισε επάξια στο στίβο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας.

Nαι στην ενοποίηση, όχι στην ευρωμαρμελάδα

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ
Η καταστροφή που έχει συντελεστεί στη χώρα μας και στη ζωή μας είναι, ολοφάνερα, συνάρτηση του πρωτογενούς πλεονάσματος φαυλότητας, διαφθοράς, ανικανότητας (σε βαθμό κακουργήματος) των επαγγελματιών της εξουσίας. Kάποιοι επιλέγουν να προσθέτουν αμέσως ότι η «κρίση» είναι διεθνής, παγκόσμια. Tο χρειάζονται, σαφέστατα, για ψυχολογική καταφυγή στην παρηγοριά της γενίκευσης: O,τι είναι να συμβεί για όλους, θα συμβεί και για μας. Kαι μέσα στο «σε όλους» εμπεριέχονται οπωσδήποτε παράγοντες ικανοί να μας χαρίσουν (δωρεάν) την ανάκαμψη.

Η ευθύνη για τον Άλλο...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ*
πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων
- 
- Η κοινωνία ανάγει την ευθύνη για τον Άλλο στην τήρηση ενός πεπερασμένου συνόλου ηθικών κανόνων. Όμως, η κωδικοποίηση των ηθικών κανόνων και η τήρησή τους  δεν μπορεί να απαλλάξει το άτομο από την ηθική ενοχή, δεν εξευμενίζει την ένοχη συνείδηση. Ο άνθρωπος μπορεί να συμπληρώσει τους κανόνες της κοινωνίας με τη στάση του.

Η ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΟΥΣ ΔΑΝΕΙΣΤΕΣ...

Γράφει ο Β.Α. Κόκκινος

Ο εθνάρχης Ελευθέριος Βενιζέλος πίστευε, ότι δεν μπορεί η Ελλάδα να στηρίζεται μόνον στους αδήλους πόρους (όπως τα εμβάσματα του εξωτερικού) για την κάλυψη του ισοζυγίου εξωτερικών πληρωμών, αλλά ότι πρέπει να αυξηθεί η παραγωγικότητα της χώρας σε όλους τους τομείς, ώστε να εκλείψει η ενδημική ασθένεια της υπαναπτύξεως. Προς τούτο όμως είναι αναγκαίες οι επενδύσεις (Στέφανος Τσαπάρας «Η πολιτική ηγεσία και οι ξένοι στην νεώτερη ιστορία της Ελλάδος, τομ. 5ος, σελ. 44 επ.).

Ο ριζοσπαστισμός είναι ανθρωπισμός. - «H κουλτούρα της μυστικότητας» που «κρατά όλους εμάς, το λαό, σε πλήρες σκοτάδι»

Η αδιαφάνεια είναι το ισχυρότερο όπλο των δικτατοριών, και η διαφάνεια, των δημοκρατιών
ΝΙΛΣ ΜΠΟΡ
Δανός νομπελίστας φυσικός (1885-1962) 
--
 Του ΑΧΙΛΛΕΑ ΦΑΚΑΤΣΕΛΗ(enet.gr)
Ως πού μπορεί να φτάσει η ριζοσπαστικοποίηση των κοινωνιών σε περιβάλλον βαθιάς συστημικής κρίσης; Η απάντηση είναι καταλυτική: μπορεί να φτάσει μέχρι τον πυρήνα της αντίληψης περί των θεμελιωδών, οικουμενικών ανθρώπινων δικαιωμάτων. Την απόδειξη δίνει μια νέα ευφάνταστη, τολμηρή και υψηλής σημειολογικής αξίας πρωτοβουλία ενός γνωστού κύκλου Αμερικανών αντικαπιταλιστών ακτιβιστών. Είναι η ομάδα των Adbusters, η ομάδα που εμπνεύστηκε το κίνημα κατάληψης της Γουόλ Στριτ το 2011-το γνωστό occupy wall street-, που εξελίχτηκε στη συνέχεια σε παγκόσμιο κίνημα καταλήψεων δημόσιων χώρων και που τώρα επιστρέφει στο επίκεντρο του διεθνούς ακτιβισμού με μια νέα πρωτοβουλία υψηλών προσδοκιών και ισχυρής δυναμικής. Είναι η πρόταση για «Ριζική Διαφάνεια» (Radical Transparency), όπως την αποκαλεί.

Η πάλη ενάντια στην κλεπτοκρατία και τη διαφθορά...

του Γιώργου Καραμπελιά  
(συμβολή στον διάλογο ενόψει της Συνδιάσκεψης της Κίνησης Πολιτών Άρδην, 26-18 Οκτωβρίου 2013)

---

Ζ-Π Φιτουσί: Το τρελοκομείο του καπιταλισμού. -«Το Θεώρημα του Φαναριού»

Όλα είναι παράλογα στον σημερινό κόσμο, γράφει ο γάλλος οικονομολόγος Ζαν-Πολ Φιτουσί στο τελευταίο του βιβλίο με τίτλο «Το Θεώρημα του Φαναριού - ή πώς να δοθεί τέλος στα κοινωνικά δεινά». Το αποκορύφωμα του παραλογισμού είναι η εκλογίκευση αυτών των γεγονότων, σημειώνει. Η Ευρώπη είναι κόρη της οικονομίας, αλλά είναι ένα ορφανό της πολιτικής, 

Ζούμε σε μια παράλογη εποχή, όπου η μεγαλύτερη φτώχεια συνυπάρχει με τον μεγαλύτερο πλούτο και κάθε χώρα αποτελεί ένα μικρό μοντέλο του πλανήτη, διαιρεμένη καθώς είναι σε διάφορα επίπεδα φτώχειας.

Μαθήματα ιστορίας για τη φτώχεια

Του Martin Ravallion
Κατά τα τελευταία 200 χρόνια ο κόσμος στο σύνολό του έχει δει μια σημαντική μείωση στη συχνότητα εμφάνισης της απόλυτης φτώχειας. Η επιτυχία της Δυτικής Ευρώπης και της Βόρειας Αμερικής κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ου αιώνα στην μείωση της απόλυτης φτώχειας είναι γνωστή, όπως είναι και η επιτυχία της Κίνας και της Ινδίας σε πιο πρόσφατες εποχές. Έχουμε δει επίσης, ενθαρρυντικά σημάδια ταχύτερης προόδου κατά της φτώχειας σε μεγάλο μέρος της Αφρικής από τα τέλη της δεκαετίας του 1990 και μετά. Το ποσοστό του πληθυσμού που ζει στον κόσμο με λιγότερο από (ας πούμε) 1 δολάριο την ημέρα έχει μειωθεί από 80% και πλέον που ήταν στις αρχές του 19ου αιώνα σε κάτω από 20% που είναι σήμερα. 

Ο ανθρώπινος καπιταλισμός του σκανδιναβικού μοντέλου

Anders Aslund

ΤΟ ΒΗΜΑ - THE PROJECT SYNDICATE

Με αφορμή τις πρόσφατες ταραχές στις πόλεις της Σουηδίας με πρωταγωνιστές άνεργους μετανάστες, πολλοί παρατηρητές διαπίστωσαν μια αποτυχία του σουηδικού οικονομικού και κοινωνικού μοντέλου. Κάνουν λάθος. Το σουηδικό/σκανδιναβικό  μοντέλο που προέκυψε τα τελευταία 20 χρόνια έχει παράσχει την μοναδική βιώσιμη οδό για αειφόρο ανάπτυξη που έχει δει η Ευρώπη εδώ και δεκαετίες.

Οι Ευρωπαίοι θα πρέπει να θυμούνται ότι οι αντιλήψεις περί ισχύος και αδυναμίας αλλάζουν γρήγορα. Την δεκαετία του 1980, οι σκανδιναβικές χώρες ταλανίζονταν από χρόνια ελλείμματα προϋπολογισμών, υψηλό προϋπολογισμό και επανειλημμένες υποτιμήσεις νομίσματος. Το 1999, το περιοδικό «Economist» χαρακτήρισε την Ομοσπονδιακή Γερμανία «ο ασθενής του ευρώ», ένα μνημείο ευρωπαϊκής σκλήρυνσης, με χαμηλή ανάπτυξη και υψηλά ποσοστά ανεργίας.

Η Ευρωπαϊκή κρίση, ο πολυ-πολικός κόσμος, η αβέβαιη ηγεμονία

H συνέχιση της οικονομικής κρίσης στην Ευρωζώνη αγγίζει σήμερα όλο το πολιτικό οικοδόμημα της Ευρωπαϊκής Ένωσης: Αυτό ισχυρίζεται, όχι ο Α’ ή Β’ πολιτικός, αλλά ο οικονομικώς επικεφαλής της Ευρωζώνης, ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας Μάριο Ντράγκι. Εν τω μεταξύ, η πολιτική συζήτηση έχει επικεντρωθεί στις οικονομικές - κοινωνικές ανισομέρειες, στις ασυμμετρίες και αποκλίσεις μέσα στην Ένωση.
Όλοι συζητούν για τον πλεονασματικό Βορρά που βρίσκεται απέναντι στον ελλειμματικό Μεσογειακό Νότο. Ή για τον βιομηχανικό - εξαγωγικό πυρήνα της ηπειρωτικής Ευρώπης, σε αντίθεση με το κυρίως χρηματοπιστωτικό οικονομικό πρότυπο των Βρετανών και μερικών μικρών χωρών, περιφερειακών ή μη (Λουξεμβούργο, Κύπρος, Μάλτα, Ιρλανδία). Ή για την υπερεπένδυση κεφαλαίων στις στεγαστικές φούσκες, τις «μητέρες» των τραπεζικών φουσκών, σε αντίθεση με τη Γερμανική εμμονή για επενδύσεις σε ενεργειακές και άλλες υποδομές, και κυρίως στην εξαγωγική βιομηχανία. Τέλος, όλοι μιλούν για την μετά το 2008 «Αμερικανική μέθοδο» καταπολέμησης της κρίσης και της ανεργίας, δηλαδή με διοχέτευση χρήματος μέσω της «ποσοτικής χαλάρωσης» (quantitative easing), που εφαρμόζει η Κεντρική Τράπεζα των ΗΠΑ (Fed), σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή περιστολή των δαπανών.

Το ηθικό πρόβλημα του καπιταλισμού

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ

Οσάκις η ηθική επιλαμβάνεται των οικονομικών προβλημάτων, μπορεί το μαχαίρι να φθάνει στο κόκαλο, όμως εξ αυτού τα προβλήματα δεν διευκολύνονται, αλλά επιδεινώνονται ακόμη περισσότερο.

Ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών Σόιμπλε διαβλέπει «ηθικό πρόβλημα» στη διάσωση «υπερχρεωμένων» από «υγιείς». Ο ίδιος επικαλείται κατά κόρον ότι η Συνθήκη της Λισαβόνας (2005) απαγορεύει ρητά διασώσεις, αμοιβαιοποιήσεις χρεών, όπως και σταθεροποιητικές μεταβιβάσεις πόρων από πλεονασματικές χώρες σε ελλειμματικές, ακόμη και αν απειλείται η ευρωπαϊκή συνοχή.
Πρόσφατα, η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα «τεκμηρίωσε» στατιστικά ότι το «διάμεσο» ελληνικό νοικοκυριό είναι 2 φορές και το κυπριακό 4 φορές πλουσιότερο από το αντίστοιχο γερμανικό.