Πιστοί στην παράδοση του εκβιασμού....

Εντεκα χρόνια μετά την πρώτη παρουσίαση του Σχεδίου Ανάν, ελάχιστα φαίνεται να έχει διδαχτεί ο διεθνής παράγοντας, τόσο σε ό,τι αφορά την ουσία του προβλήματος όσο και τη μεθοδολογία επίλυσής του.
Τις τελευταίες ημέρες μάλιστα με εμφανή ρεβανσιστική διάθεση εμφανίσθηκαν διεθνείς παράγοντες που είχαν ρόλο στη διαχείριση του Σχεδίου Ανάν να συστήνουν την εκμετάλλευση της «ευκαιρίας» που προσφέρει η κρίση ώστε να λυθεί το Κυπριακό. Ο κ. Ρεν, επίτροπος σήμερα για την οικονομία, είχε αναλάβει επίτροπος για τη διεύρυνση ακριβώς μετά το δημοψήφισμα, ενώ ο γ.γ. του ΝΑΤΟ Α.Φ. Ράσμουσεν ήταν τότε πρωθυπουργός της Δανίας και δεν είχε δείξει και τα φιλικότερα προς την Κύπρο αισθήματα.

Οι «Δυτικοί μας σύμμαχοι»

Οι «Δυτικοί μας σύμμαχοι» στην πράξη ποτέ δεν υποστήριξαν τον Ελληνισμό (και την Κύπρο), σε κανένα εθνικό μας θέμα. Αντίθετα, και συνηθέστατα, υποστηρίζουν τις πιο παράλογες και αντεθνικές βλέψεις εναντίον μας. Η δε «εθνική μας ηγεσία» λόγω των ηττοπαθών συνδρόμων και διαδρομών της, πολλές φορές συμπεριφέρθηκε και σαν εκπρόσωπος των συμμάχων της, αλλά και της Άγκυρας. Για να δικαιολογήσει μάλιστα αυτήν τη συμπεριφορά της, εμφανίζει τους δυτικούς «προστάτες» της ως παντοδύναμους και ελεήμονες. Όμως, τα πράγματα δεν ήταν ποτέ έτσι. Η αμερικανο-ευρωπαϊκή παγκοσμιοποίηση έχει ήδη προκαλέσει την αγανάκτηση της ανθρωπότητας και έχει περιέλθει σε αδιέξοδα. Και ένας άλλος πολύπλοκος ήδη κόσμος δημιουργείται, φορτωμένος την πείνα, την ανεργία και τη σύνθλιψη.
Μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες το έθνος μπορεί πια να επιδιώκει όχι σχέσεις υποτέλειας και θεραπαινίδας, αλλά σχέσεις αμοιβαίου σεβασμού και συμφερόντων που θα μπορούσαν να απαιτήσουν και να διασφαλίσουν ακεραιότητα και αξιοπρέπεια, την οποία πολλοί καπηλεύονται.