Les poubelles : un nouveau mode de consommation (vidéo)...

Les poubelles sont devenues un lieu de passage. Un endroit où les vieux objets sont susceptibles de trouver un second propriétaire. Canapés, matelas, chaussures, habits, télévisions, postes de radio, planches en bois ou autres matériaux, tout est réutilisé. Les gens se rendent presque aux poubelles comme ils se rendraient au supermarché, en tirant un caddie ou en portant des sacs qu’ils remplissent de choses variées. Parfois on aperçoit des voitures ou diverses sortes de charrettes stationnées devant les bennes pendant que leur propriétaire – venu seul ou avec du renfort – les chargent.

Grecia vota contra Bruselas ...

El ministro germano de Finanzas en una aduana griega: 
   “¿Nombre? Wolfgang Schäuble. 

¿Nacionalidad? Alemana. 

¿Ocupación? No, vengo solo unos días”. 

Es uno de los muchos chistes que se oyen en Grecia y, en vez de Schäuble, podrían protagonizarlo Merkel, Barroso, Juncker o cualquier europeo con mando en plaza, aunque los alemanes sean la diana favorita por las cuentas pendientes de la ocupación nazi en 1941. También hay chascarrillos sobre los afanosos funcionarios del grupo de trabajo de la Comisión Europea, que está volviendo del revés el Estado griego: los alemanes se encargan de organizar el sistema de recaudación fiscal; los franceses, de reformar la Administración central.

Η δυστυχία του να είσαι Έλληνας ....

Γράφει ο  ΣΠΥΡΟΣ  ΕΡΓΟΛΑΒΟΣ, φιλόλογος-συγγραφέας (proinoslogos gr)

-

Πάνε αρκετά χρόνια τώρα από τότε που διάβασα ένα απολαυστικό –πράγματι– βιβλίο του γνωστού συγγραφέα και κριτικού, του Νίκου Δήμου, με τον παραπάνω τίτλο. Πριν διαβάσω το βιβλίο, παραξενεύτηκα, είναι αλήθεια, με τον τίτλο. Δεν είχαν γίνει ακόμα, εκείνη την εποχή –χωρίς, βέβαια, να λείπουν τα σχετικά προμηνύματα– αρκούντως αισθητά τα σημάδια της "δυστυχίας" που βιώνουμε σήμερα οι Έλληνες. "Δυστυχία" που έχει πάρει διεθνείς διαστάσεις και εκδηλώνεται κατά δυο διαφορετικούς τρόπους:
Ο πρώτος τρόπος σχετίζεται με τις καθημερινές λοιδορίες που μας απευθύνουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, πολιτικοί ηγέτες, καθώς βιώνουν και αυτοί, την αναξιοπιστία, την ανικανότητα και την ασυνέπεια αυτών που μας εκπροσωπούν στους Ευρωπαϊκούς και τους διεθνείς οργανισμούς, τους ακούνε μάλιστα, εντελώς αδιάντροπα να εξομολογούνται ότι “κυβερνάνε μια διεφθαρμένη χώρα”. Επιβεβαιώνουν, με τη συμπεριφορά τους αυτή, την άποψη που διατύπωσε για τους πολιτικούς μας σε μια από τις σπάνιες πολιτικές του συνεντεύξεις, ο Οδυσσέας Ελύτης, επισημαίνοντας με έμφαση:
“ Όλα τα δεινά σε τούτο τον τόπο οφείλονται στο γεγονός ότι οι πολιτικοί μας – οι εξαιρέσεις υπάρχουν, αλλά δεν αναιρούν τον κανόνα – δε διαθέτουν την απαραίτητη κλασική παιδεία και την ανάλογη ουσιαστική καλλιέργεια”.
Ο δεύτερος τρόπος σχετίζεται με άλλου είδους εκδηλώσεις, εντελώς αντίθετες από τις πρώτες· πρόκειται για εκδηλώσεις λύπης, συμπάθειας και συμπαράστασης προς τους πάσχοντες Έλληνες που έχουν σαν επωδό τη φράση:
“Είμαστε όλοι Έλληνες”.
Αυτή η φράση – πιστεύω – επιβεβαιώνει πλήρως τον τίτλο του βιβλίου του Νίκου Δήμου που ταυτίζει τη “δυστυχία” με τους Έλληνες. Εκεί, δυστυχώς, μας οδήγησαν. Και αυτή τη “δυστυχία” – ακόμα δεν τη βιώσαμε σε όλες της τις διαστάσεις – είναι που βυθίζει την ψυχή του κάθε σκεφτόμενου Έλληνα σε θλίψη, σε πόνο αγιάτρευτο, καθώς είναι υποχρεωμένος να φέρει στο μυαλό του εικόνες πολύχρωμες και αντιφατικές από αυτή την οικουμενική έννοια της Ελληνικότητας, όπως αυτή εμφανίστηκε και καθιερώθηκε διαχρονικά και κατέκτησε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Και είναι αγιάτρευτος αυτός ο πόνος, γιατί, όπως είπε και ο ποιητής “δε φέρνει άλλον πόνον, βαθύτερον εις την ψυχήν, παρά η αναπόλησις των ευδαιμόνων χρόνων εις δυστυχίας εποχήν”.
Ζήσαμε, πράγματι, οι Έλληνες “χρόνους ευδαίμονες” και σήμερα, βυθισμένοι σε μια ολόπλευρη και αθεράπευτη “δυστυχία”, δεν έχουμε τίποτε άλλο να κάνουμε από το να τους αναπολούμε, όσον κι αν αυτό μας πονάει:
“Πας μη Έλλην βάρβαρος” αναφώνησαν οι πρόγονοι μας, όταν, με τους αποικισμούς, ήλθαν σε επικοινωνία με άλλους λαούς και συνειδητοποίησαν τη δική τους ανωτερότητα. Και όταν, λίγο αργότερα – στα χρόνια του Ισοκράτη – η ελληνική γλώσσα και ο ελληνικός πολιτισμός γινόταν  κτήμα πολλών λαών που έμεναν κατάπληκτοι γι’ αυτές τις πνευματικές εκλάμψεις, πάλι, με πολλή ευτυχία, αναφωνούσαν: “ Έλληνες καλούνται οι της ημετέρας παιδείας μετέχοντες”. Την ίδια ικανοποίηση ένιωθαν και αργότερα, όταν άκουγαν τον Κικέρωνα να ομολογεί δημόσια το “miτa Graecoτum celeτitas cogitandi = θαυμαστή των Ελλήνων η ταχύτητα του σκέπτεσθαι· ή όταν άκουγαν τον Κλεμανσώ να απευθύνεται προς το σύμβολό του, το Μαρτέ, και να εξομολογείται: “Η Ελλάδα Μαρτέ, η Ελλάδα, απ’ αυτή πρέπει να αρχίζει κανείς και μ’ αυτή πρέπει να τελειώνει”.
Και δεν ένιωθαν οι Έλληνες περήφανοι και ευτυχισμένοι  μονάχα σε στιγμές καθολικής ευδαιμονίας. Ένιωθαν ανακούφιση – και μαζί μ’ αυτή και ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο – σε στιγμές της πικρής σκλαβιάς και εθνικής δυστυχίας, για μεμονωμένους Έλληνες που τιμούσαν το Ελληνικό όνομα στο εξωτερικό και έστελναν ελπιδοφόρα μηνύματα προς τους σκλάβους αδελφούς τους:
“Στον άνδρα αυτό, ω Γραικοί, - είπε προς τους Έλληνες της Μόσχας η μητέρα του Ρώσου αυτοκράτορα, Μαρία, και έδειξε τον παραβρισκόμενο Ζώη Ζωσιμά - πρέπει να δείχνετε μεγάλο σεβασμό και να τον θεωρείτε ως καύχημα του Γένους σας”.
Και όταν, την ίδια περίπου εποχή, ένας απ’ τους πιο ολοκληρωμένους φορείς του Νεοελληνικού Διαφωτισμού, ο Ευγένιος Βούλγαρης, άκουσε τον αρχιερέα του Κιέβου και ιστοριογράφο Μπολοβιτίνωφ, να λέει πως “λυπάται μέχρις αγανακτήσεως για την παρακμή των επιστημών στην Ελλάδα”, εκείνος δεν άργησε να του απαντήσει: “Όχι, Όχι! Η Ελλάδα δεν εξασθένησε σε ταλέντα, στην Ελλάδα οι μεγαλοφυΐες σε οποιοδήποτε κλάδο επιστήμης περισσεύουν”.
Και σήμερα; Σήμερα, βέβαια, υπάρχουν αρκετές μεγαλοφυΐες στο χώρο της επιστήμης· αυτές όμως διαπρέπουν συχνά έξω απ’ την Ελλάδα, γιατί το έδαφος εδώ έχει γίνει – σε αρκετή μάλιστα έκταση – εντελώς άγονο.
Κι αν υπάρχουν – μέσα και έξω απ’ την Ελλάδα – αυτό οφείλεται βασικά στο γεγονός ότι αυτές αναδείχτηκαν χάρη στα προσωπικά τους προσόντα, τα οποία, ασμένως, αναγνώρισαν οι ξένοι. Πικρό παράπονο σε παίρνει όταν επιστρέψεις στην πατρική γη. Πάρτε σαν παράδειγμα – και αυτό αρκεί – τον Καζαντζάκη. Ήταν όλος Ελλάδα. Δόξασε την Ελλάδα και το ελληνικό όνομα ανά τα πέρατα της γης. Και η Ελλάδα – αυτή η Ελλάδα, η επίσημη, όπως τη γνωρίσαμε τόσες δεκαετίες – του αρνήθηκε τα πάντα. Ακόμα και νεκρό το επίσημο κράτος τον αγνόησε.
Ποια είναι όμως αυτή η επίσημη Ελλάδα, αυτό το επίσημο Κράτος που σε κάνει να ασπάζεσαι την άποψη ότι είναι “δυστυχία – σήμερα ιδιαίτερα – του να είσαι Έλληνας”; Την αποτυπώνει, κατά τρόπο εύγλωττο – σε μια επιφυλλίδα του, ο γνωστός συγγραφέας και δοκιμιογράφος, Ι. Μ. Παναγιωτόπουλος, με τούτες τις οδυνηρές φράσεις:
“Είναι αυτονόητο – γράφει – πως πολλοί είναι οι άνθρωποι που κάνουν αυτό τον τόπο, αλλά δεν έχουν τον τρόπο να επιβάλουν τη γνώμη τους. Γιατί εδώ τον τρόπο τον έχουν οι επιτήδειοι και οι αδίστακτοι, οι ταπεινοί συμφεροντολόγοι και οι ρυπαροί εκμεταλλευτές των ιερών και οσίων”.
Και συμπληρώνει:
“Τα υποδείγματα του σύγχρονου ελληνικού βίου είναι τόσο αποκρουστικά, ώστε κανένας άνθρωπος με γνώση, με συνείδηση ευθύνης δεν έχει το δικαίωμα να τα χρησιμοποιήσει. Ας είμαστε ειλικρινείς. Ανάμεσα στη νεοελληνική πολιτική ηγεσία υπάρχουν πολυάριθμα απορρίμματα των επιστημών και των άλλων επιδόσεων. Πώς να προκόψει ο τόπος με τ’ απορρίμματα”;
Αυτά, βέβαια, τα έγραφε το 1966 – δηλαδή πριν από 46 ολόκληρα χρόνια – και αναφερόταν στην “πολιτική ηγεσία” της εποχής του. Δεν ξέρω, βέβαια, αν σήμερα, στο σημείο αυτό πήγαμε μπροστά ή γυρίσαμε πίσω. Αυτό αφήνω τον αναγνώστη να το κρίνει. Θέλω όμως τούτο μόνο να προσθέσω:
Αναφερόμενος, πριν μερικές ημέρες, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας – και συμπατριώτης μας – στα αίτια που μας έφεραν στο σημερινό κατάντημα και επιβεβαιώνουν την άποψη του Νίκου Δήμου ότι είναι “δυστυχία το να είσαι Έλληνας”, τόνισε:
“Πληρώνουμε λάθη δεκαετιών”.
Δεν το είπε, βέβαια, ξεκάθαρα, όμως έχω τη γνώμη πως εννοούσε τα “λάθη” εκείνων που κυβέρνησαν, όλα αυτά τα χρόνια της μεταπολίτευσης, τούτο το δύσμοιρο τόπο, λάθη τα οποία μάλιστα τα πληρώνουν οι πολίτες, και θα τα πληρώνουν για πολλές δεκαετίες ακόμα τα παιδιά μας. Ούτε πάλι αυτά που διαπράχθηκαν όλα αυτά τα χρόνια ήταν απλά λάθη που επαναλαμβάνονταν επί δεκαετίες. Έτσι, δε νομίζω πως κάποιος συνειδητός πολίτης πιστεύει πως αυτά που συμβαίνουν στην πόλη μας, όπου παραβιάζονται βάναυσα το Σύνταγμα και οι νόμοι της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, είναι απλά λάθη, και όχι συνειδητές – σκόπιμες – ενέργειες. Κι αν όμως κάτι τέτοιο πράγματι συμβαίνει, τότε ισχύει αυτό που υποστήριξε ο Ταλλεϋράνδος:
“Πληρώνουμε και, Κύριος οίδε, ως πότε θα τα πληρώνουμε, γιατί, χωρίς να παύουν πολλά απ’ αυτά να είναι εγκλήματα, είναι χειρότερα από εγκλήματα, είναι λάθη”.

proinoslogos gr

----------------------------

 ΣΧΕΤΙΚΑ: 

• Grecia somos todos

La Grèce nous montre comment protester contre un système en échec, par John Holloway ...

Source: Editionslibertalia 

-

Je n’aime pas la violence. Je ne pense pas que l’on gagne beaucoup à brûler des banques et faire tomber des vitrines. Et pourtant, je ressens une poussée de plaisir quand je vois, à Athènes et dans d’autres villes grecques, les réactions à la ratification par le Parlement grec des mesures imposées par l’Union européenne. Voire plus : s’il n’y avait pas eu d’explosion de colère, je me serais senti perdu à la dérive dans un océan de dépression. Cette joie est celle de voir le ver, trop souvent piétiné, se retourner et rugir. La joie de voir ceux et celles dont les joues ont été claquées milles fois, rendre la claque. Comment peut-on demander à des gens d’accepter docilement les coupes drastiques, qu’impliquent les mesures d’austérité, dans leurs niveaux de vie ? Doit-on souhaiter qu’ils acceptent simplement que l’énorme potentiel créatif de tant de jeunes gens soit noyé, leurs talents piégés dans une vie de chômage de masse et de longue durée ? Tout cela pour que les banques soient remboursées, et que les riches puissent s’enrichir ? Tout cela, seulement pour maintenir en vie un système capitaliste qui a depuis longtemps dépassé sa date de péremption, et qui n’offre aujourd’hui au monde rien d’autre que la destruction ? Que les Grecs acceptent ces mesures ne serait que l’augmentation exponentielle de la dépression, celle de l’échec d’un système aggravé par la dépression de la dignité perdue.

La violence des réactions en Grèce est un cri qui traverse la planète. Combien de temps encore resterons-nous assis, à regarder le monde être disloqué par ces barbares, les riches, les banques ? Combien de temps encore supporterons-nous de voir les injustices augmenter, les services de santé démantelés, l’éducation réduite au non-sens acritique, les ressources en eau être privatisées, les solidarités anéanties, et la terre éventrée pour le seul profit des industries minières ?

Cette offensive, qui est si manifeste en Grèce, a lieu partout sur la Terre. Partout, l’argent soumet les vies humaines et non-humaines à sa logique, celle du profit. Ce n’est pas nouveau, c’est l’ampleur et l’intensité de cette offensive qui l’est. Ce qui est également nouveau, c’est la conscience générale que cette dynamique est une dynamique de mort, que nous allons droit vers l’annihilation de la vie humaine sur Terre. Quand les commentateurs avisés détaillent les dernières négociations entre les gouvernements sur l’avenir de la zone-Euro, ils oublient de mentionner que ce qui s’y négocie allègrement est le futur de l’humanité.

Nous sommes tous grecs. Nous sommes tous des acteurs dont la subjectivité est tout simplement écrasée par le rouleau-compresseur d’une histoire écrite par les marchés financiers. C’est en tout cas ce à quoi cela ressemble, et ce que les marchés devraient récolter. Des millions d’Italiens ont protesté et manifesté, encore et encore, contre Silvio Berlusconi ; mais ce sont les marchés financiers qui l’ont destitué. Il en va de même en Grèce : de manifestations en manifestations contre George Papandreou, ce sont finalement les marchés financiers qui l’ont congédié. Dans les deux cas, des serviteurs avérés et bien connus de l’argent ont pris la place de ces politiciens déchus, sans même l’excuse d’une consultation populaire. Ce n’est même pas l’histoire écrite par les riches et les puissants, bien que certains d’entre eux en profitent : c’est l’histoire déterminée par une dynamique que personne ne contrôle, une dynamique qui détruit ce monde… si nous la laissons faire.

Les flammes d’Athènes sont des flammes de rage, et nous y réchauffons notre joie. Pourtant, la rage est dangereuse. Si elle est personnalisée ou qu’elle se retourne contre des groupes en particulier – ici, contre les Allemands – elle peut très facilement devenir purement destructrice à son tour. Ce n’est pas un hasard si le premier membre du gouvernement Grec à avoir démissionné en signe de protestation contre les mesures d’austérité est le leader d’un parti d’extrême droite, Laos. La rage peut si facilement devenir une rage nationaliste, ou même fasciste ; une rage qui en aucun cas ne peut rendre ce monde meilleur. Il est alors essentiel d’être clair : notre rage n’est pas une rage contre les Allemands, ni même une rage contre Angela Merkel, David Cameron ou Nicolas Sarkozy. Ces politiciens ne sont que les symboles pitoyables et arrogants de l’objet réel de notre rage – la loi de l’argent, la soumission de toute forme de vie à la logique du profit.

L’amour et la rage, la rage et l’amour. L’amour a été une thématique importante dans les luttes qui ont redéfini le sens de la politique ces dernières années, une thématique omniprésente dans les mouvements « Occupy », un sentiment profond présent même dans les affrontements violents aux quatre coins du globe. L’amour marche main dans la main avec la rage, la rage du « comment osent-ils nous séparer de nos propres vies, comment osent-ils nous traiter en objet ? » La rage d’un autre monde qui se fraie un chemin à travers l’obscénité du monde qui nous entoure. Peut-être.

Cette irruption d’un monde différent n’est pas qu’une question de rage, bien que la rage en fasse partie. Elle implique nécessairement la construction patiente d’autres manières d’agir, la création de différentes formes de cohésion sociale et de soutiens mutuels. Derrière le spectacle des banques grecques en feu repose un profond processus, le mouvement silencieux de ceux et celles qui refusent de payer les transports en commun, les factures d’électricité, les péages, les crédits… un mouvement émergeant de la nécessité et de la conviction, fait de personnes organisant leur vie différemment, créant de la solidarité et des réseaux d’alimentation, squattant des terres et des bâtiments vides, cultivant des jardins partagés, retournant à la campagne, tournant le dos aux politiciens – qui ont désormais peur de se montrer en public – et inaugurant directement des formes de discussion et de prise de décisions sociales. Cela est peut-être encore insuffisant, encore expérimental, mais cela est crucial. Derrières les flammes spectaculaires, se tiennent la recherche et la création d’un mode de vie différent qui déterminera le futur de la Grèce, et du monde.

Le mouvement social grec demande le soutien de la Terre entière. Nous sommes tous grecs.

John Holloway
Traduit de l’anglais par Julien Bordier

— -

John Holloway est l’auteur de Changer le monde sans prendre le pouvoir (Lux/Syllepse) et de Crack Capitalism (à paraître aux éditions Libertalia), il contribue régulièrement à la revue internationale de théorie critique Variations.

Nouvelles Hors Les Murs

---------

ΣΧΕΤΙΚΑ: 

• Ο νέος φιλελληνισμός

• Διανόηση και κρίση

•   S.O.S. Έλληνα προς Ευρωπαίο πολίτη-Grecia somos todos
•  Διαδήλωσαν οι εργαζόμενοι του Νοσοκομείου Κιλκίς (Appel des travailleurs de l’hôpital de Kilkis pour l’extension des occupations)
•  Η τρόικα σπρώχνει τη χώρα σε κατάσταση εξέγερσης
• Εξωθεί ειρηνικούς πολίτες σε συμπεριφορές που ποτέ στο παρελθόν δεν είχαν διανοηθεί