Ο εχθρός έχει όνομα ....

Γράφει ο Δημήτρης Κοντογιάννης (xronos gr)

-

Μνημόνιο ή χρεοκοπία, δυσβάστακτα μέτρα για να βγούμε και να ξεπεράσουμε την κρίση, δυσβάστακτα μέτρα για να μην πάνε χαμένες οι θυσίες του ελληνικού λαού, υπομονή για να μην γίνουμε Βουλγαρία, είναι μερικές από τις εκφράσεις που ακούμε ή έχουμε ακούσει αυτά τα δύο συναπτά έτη αγωνίας και αγώνα για να κατακτήσουμε την ελευθερία μας μέσα από το μνημόνιο. Βέβαια εδώ τίθεται ένα ερώτημα γιατί πρέπει να υποδουλωθείς για να κατακτήσεις την ελευθερία  σου; Η χώρα μας δυστυχώς έγινε το παράδειγμα προς αποφυγήν της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τιμωρήθηκε και τιμωρείται συνεχώς. Τεκμήριο αυτού είναι οι πρόσφατες δηλώσεις του συναδέλφου του κ. Παπαδήμου, Μάριο Μόντι σχετικά με την κρίση στην Ιταλία όπου τόνιζε στους Ιταλούς πολίτες ότι τα πράγματα θα ήταν χειρότερα αν φθάσουν στα επίπεδα της Ελλάδας. Μήπως όμως τα πράγματα και για τις δύο χώρες είναι ήδη χειρότερα; Μήπως εκτός από πρωθυπουργούς μη εκλεγμένους αλλά διορισμένους που τεκμαίρουν την άνευ προσχημάτων συμμετοχή του κεφαλαίου στην εξουσία έχουμε και άλλα κοινά στοιχεία;

Λυπηθείτε μας - Κλείστε τα παράθυρα μέχρι τις εκλογές ...

Συντάκτης: Κωνσταντίνος Βλαχοδήμος

Diplomatiko Periskopio 

Είμαι ένα άτομο προχωρημένης ηλικίας με ελεύθερο χρόνο που tου επιτρέπει να παρακολουθemi συνεχώς τις εξελίξεις των ημερών. Έτσι συνήθως το πρωί, όταν οι νεώτεροι πάνε στη δουλειά τους, αν έχουν μία ακόμα, υποκύπτω στην αδυναμία μου να ανοίξω την τηλεόραση. Είναι μια συνήθεια που μοιάζει με την συμπεριφορά ενός ναρκομανούς και συνεπώς διακατέχομαι από ένα πελώριο σύμπλεγμα ενοχής. Αναγνωρίζω ότι η διαδικασία είναι στην πραγματικότητα συστηματική πλύση εγκέφαλου όπου τα διάφορα κανάλια ανταγωνίζονται σε ακροαματικότητα αδιαφορώντας και θυσιάζοντας την πνευματική μου υγεία.

Τα μηνύματα είναι τυποποιημένα - Στρογγυλά τραπέζια και παράθυρα με πολιτικούς και “ειδικούς” που αλληλοκατηγορούνται σαν όχλος για ώρες χρησιμοποιώντας συνθήματα και άλλα επικοινωνιακά τερτίπια που τελικά καταλήγουν σε έπεα πτερόεντα για μένα.

Υπερκαταναλωτισμός το ανώτατο στάδιο της ωνιομανίας ....

Βασίλης Μακρής  (Αντίφωνο )

-

Η αφορμή για να γραφούν οι παρακάτω γραμμές, πάρθηκε από ένα άρθρο σε κυριακάτικη εφημερίδα υπό τον τίτλο  « Έσπασε όλα τα ρεκόρ η κινητή τηλεφωνία στην Ελλάδα ». Μέσα λοιπόν στo άρθρο αυτό μεταξύ των άλλων, τονίζονταν επί λέξει τα εξής  « Παρ’ ότι έχει φθάσει στα ανώτερα επίπεδα ωρίμανσης, η αγορά της κινητής τηλεφωνίας συνεχίζει να αναπτύσσεται και να αποσπά κομμάτια της αγοράς σταθερής τηλεφωνίας. Τα συμπεράσματα που προκύπτουν στη χώρα μας όσον αφορά τη διάδοση της κινητής τηλεφωνίας είναι εντυπωσιακά, καθώς όπως δείχνουν τα στοιχεία οι Έλληνες έχουν σπάσει όλα τα ρεκόρ διαθέτοντας πάνω από 17 εκατομμύρια συνδέσεις κινητής τηλεφωνίας. Ο συνολικός αριθμός των γραμμών που εξυπηρετούσαν οι τρεις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας στο τέλος Ιουνίου άγγιξε τα 17,3 εκατομμύρια με αποτέλεσμα το ονομαστικό ποσοστό διείσδυσης στη χώρα μας να φθάνει στο 157,7% »....

Ας ελπίσουμε ότι θα νικήσουμε το σκοτάδι της απελπισίας .....

Γράφει ο ΝΙΚΟΣ Θ. ΥΦΑΝΤΗΣ (proinoslogos gr)

-

Η οικονομική κρίση προκάλεσε στους Έλληνες ανείπωτη θλίψη, απογοήτευση και πανικό. Προφανώς, όμως, μας έφερε πολύ κοντά. Εκείνο για το οποίο αισθανόμαστε ανήμποροι να το σταματήσουμε είναι ο ορυμαγδός, η ασταμάτητη πλύση εγκεφάλου από τα ηλεκτρονικά και έντυπα μέσα ενημέρωσης.
Τα τηλεοπτικά κανάλια εννοούν «σώνει και καλά» να μας κάνουν οικονομολόγους. Αριθμοί επί αριθμών, θεωρίες επί θεωριών, αναλύσεις επί αναλύσεων, βαρύγδουπες δηλώσεις επαϊόντων, λαλίστατοι πολιτικοί «περί παντός του επιστητού» (εκτός βέβαια από τις δικές τους ευθύνες) και άλλα συναφή, χωρίς τέλος.
Μας πήρε αγκαλιά η τηλεόραση και μας οδηγεί στα τυφλά, χωρίς πυξίδα, χωρίς ανάσα. Παραδοθήκαμε αμαχητί και τώρα ψαχνόμαστε αηδιασμένοι. Δεν ξέρουμε ούτε πού βαδίζουμε, ούτε πού θα καταλήξουμε. Τα’ χουμε σχεδόν χαμένα, νιώθουμε άβουλοι σ’ έναν κόσμο άχαρο, απροσπέλαστο και άγνωστο. Βιώνουμε καρτερικά τη μοναξιά και την αναπάντεχη κακοτυχία μας. Η μόνη μας απαντοχή η βοήθεια έξωθεν. Βοήθεια οικονομική, αλλά και ηθική, μετά, μάλιστα, από την ταπείνωση και την ηθική μείωση που υποστήκαμε και υφιστάμεθα καθημερινά.
Θυμός και αγανάκτηση για όσους μας κυβέρνησαν και μας έκαναν περίγελο του κόσμου. Οργή για όσους καπηλεύτηκαν την εμπιστοσύνη μας και μας έφτασαν στο ύψος του γκρεμού.
Όσο, όμως, και αν θυμώνουμε και οργιζόμαστε, δυστυχώς, δεν βλέπουμε φως από τις άστοχες και επικίνδυνες ενέργειες εκείνων τους οποίους εμπιστευτήκαμε να μας κυβερνούν.
Η κατάσταση της αποτυχίας που μας διακατέχει και η «άνευ όρων» παράδοσή μας στους Ευρωπαίους Εταίρους και στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, αποτελούν τον λόγο που βρισκόμαστε σε καταστολή, από την οποία είναι αβέβαιο πότε θα ανανήψουμε και πότε θα συνέλθουμε από τον βαθύ λήθαργο.
Ελπίζουμε, όμως, ότι η δύναμη της επιβίωσης και η πίστη ότι θα ξεπεράσουμε τις δυσκολίες, θα μας βοηθήσουν να νικήσουμε το σκοτάδι της απελπισίας και την οικονομική και κοινωνική κατρακύλα και να ιδούμε καλύτερες ημέρες. Και ακόμη ότι η έξωθεν ηθική και υλική αρωγή και στήριξη θα μας παράσχουν τη δυνατότητα να υπερβούμε τη βαθιά ύφεση και να απελευθερωθούμε από τα δεσμά των δανειστών μας.
Δεν ξέρω τι ζητάει σήμερα ο κόσμος. Πάντως μεγάλα πληθυσμιακά στρώματα γεύονται την ένδεια και την ανέχεια. Οι στερήσεις, ακόμη και σε αγαθά πρώτης ανάγκης, όλο και πληθαίνουν. Οι άνθρωποι βρίσκονται σε απόγνωση. Διάχυτη η σύγχυση, η ψυχική ταραχή, η κατήφεια σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, με απροσδόκητα αποτελέσματα και απρόβλεπτες εκβάσεις. Αναρωτιώνται οι άνθρωποι εάν υπάρχει «οδός σωτηρίας». Δυστυχώς, νεκρώσαμε οι Έλληνες, παραλύσαμε, μείναμε χωρίς οράματα, χωρίς αντανακλαστικά κάποιας άλλης ευεργετικής πορείας. Δεν υπάρχει καμιά εμπιστοσύνη στο κράτος και στους θεσμικούς άρχοντες. Τα πάντα κατέρρευσαν με πάταγο και δεν γνωρίζουμε εάν κάποτε θα ανορθωθούν. Είχαμε περιέλθει οι Έλληνες σε αποχαύνωση. Ζούσαμε σε κατάσταση απόλυτης ύπνωσης, αμεριμνησίας και ευδαιμονίας, χωρίς να πιστεύουμε ότι θα’ ρθουν μέρες επώδυνες.
Πλησιάζουν εκλογές για την ανάδειξη νέας κυβέρνησης. Οι άνθρωποι μάλλον αδιαφορούν και δεν ενδιαφέρονται για συμμαχίες, για μετακινήσεις βουλευτών και γενικά για πολιτική και πολιτικούς. Έχουν απηυδήσει οι άνθρωποι από τα καμώματα των πολιτικών, νιώθουν βαθιά πληγωμένοι από τους πολιτικούς ταγούς μας. Βιώνει ο ελληνικός λαός μια από τις πιο οδυνηρές περιπέτειες της ιστορίας του. Οι απερχόμενοι κυβερνητικοί άρχοντες θα φέρουν στο μέλλον το βάρος των οδυνηρών πράξεών τους, των ελεεινών αποφάσεων, της απραξίας και της απρόβλεπτης αμεριμνησίας και ακυβερνησίας για δυο χρόνια.
Οι Έλληνες από την ψυχοσύνθεσή τους δεν είναι σε θέση και ίσως να μη θέλουν να προσαρμοστούν στα νέα κελεύσματα των Ευρωπαίων Εταίρων μας. Το μέλλον θα δείξει κατά πόσο θα προσαρμοστούμε στα όσα δυσβάσταχτα μας επιβάλλουν οι δανειστές.
Είμαστε οι Έλληνες απροσάρμοστοι και ασυμμόρφωτοι; Ασφαλώς όχι. Τα μέτρα, όμως, που μας επιβλήθηκαν μας έπεσαν βαριά και δυσκολευόμαστε να τα χωνέψουμε.
Η οδυνηρή οικονομική κρίση ξυπνά μνήμες θλιβερές, ανέχειες, πόνους, αποδημίες και τόσα άλλα που στοίχειωναν τους παππούδες και πατεράδες μας, χωρίς να υπάρχει έστω και αμυδρό φως ελπίδας.
Άραγε θα σημάνουν και για τον καταπτοημένο Έλληνας καλύτερες και ελπιδοφόρες ημέρες; Θα έρθει και για τον ελληνικό λαό η Άνοιξη; Θα υπάρξουν ηγέτες που θα πάρουν επάνω τους το βάρος της ευθύνης, της αναδιατύπωσης και ανατροφοδότησης του λαού και τους έθνους, σε τρόπο που να ανορθωθούν λαός και έθνος και να βρουν τον δρόμο της ιστορικής τους πορείας; Άμποτε, να τελειώσει ο χειμώνας κυριολεκτικά και μεταφορικά!

 proinoslogos gr

Εκπαίδευση ηλιθίων....

Ιστορικά αν δει κανείς, κάθε νέο καθεστώς που εγκαθιδρύεται σε μια κοινωνία, κυρίως ένα απολυταρχικό, το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να ελέγξει την Παιδεία και τις γνώσεις που παίρνουν οι μαθητές. Και φυσικά δεν είναι τυχαίο, αφού μόνο έτσι μπορεί να θέσει τις βάσεις για την μακροχρόνια διατήρησή του στην εξουσία.

Από την παιδεία και το σχολείο, παίρνει η νέα γενιά τις αξίες, τα ιδανικά, τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της κοινωνίας της οποίας είναι και μελλοντικοί πολίτες, και έτσι διατηρείται η συνοχή και η συνέχεια της κοινωνίας. Είναι δηλαδή η ίδια η ύπαρξή της. Δεν είναι τυχαίο ακόμα ότι στις μυστικές υπηρεσίες (κατά καιρούς εξέχοντα στελέχη μυστικών υπηρεσιών έχουν κάνει ανάλογες δηλώσεις) διδάσκονται ότι για να μπορέσεις να χειραγωγήσεις μια χώρα, ένα έθνος, είναι απαραίτητο να παρεισφρύσεις στο εκπαιδευτικό της σύστημα και να το ελέγξεις για 15 περίπου χρόνια. Όσα δηλαδή χρειάζονται για να εκπαιδευτεί μία γενιά. Από εκεί και πέρα τα πράγματα είναι εύκολα, καθώς έχεις αυτομάτως χιλιάδες “ πράκτορες” στην αντίπαλη κοινωνία, να αναπαράγουν τις δικές σου ιδέες μέχρι να τις επιβάλλουν…