Εκπληξη θεσμών για την αισιοδοξία Μαξίμου

Μάλλον έκπληξη προκάλεσε σε αξιωματούχους των θεσμών η μεγάλη αισιοδοξία που εξέπεμψε το απόγευμα της Τετάρτης το Μέγαρο Μαξίμου, πηγές του οποίου υποστήριξαν ότι η συμφωνία έχει αρχίσει ήδη να γράφεται στο Brussels Group όταν ακόμα δεν είχαν φτάσει οι Έλληνες εκπρόσωποι στη βελγική πρωτεύουσα.

Η υπευθυνότητα όλων μας...

Γράφει ο XPHΣTOΣ B. MAΣΣAΛAΣ (πρώην Πρύτανης Πανεπ. Ιωαννίνων)
*  Μια σειρά προβλημάτων της κοινωνίας μας τα έκρυβε η πλασματική ευημερία. Η κρίση δημιούργησε το κατάλληλο περιβάλλον να κάνουν την εμφάνισή τους και μάλιστα το καθένα με τη δριμύτητα που του επέτρεψαν οι πολικό-κοινωνικές συνθήκες.

Το πρώτο πρόβλημα είναι το χρέος και τα ελλείμματα. Η ανευθυνότητα εκείνων που κυβέρνησαν τον τόπο και εκείνων που είχαν ως κύριο ρόλο τον έλεγχό τους, έθεσαν τη χώρα στην επιτήρηση των δανειστών και στις προσταγές τους. Οι επιτηρητές της Ε.Ε., οι ανεύθυνοι δανειοδότες σε ανεύθυνους δανειολήπτες, λειτούργησαν ως αναχρονιστικοί δάσκαλοι σε απείθαρχους μαθητές, δηλαδή ενεργοποιώντας τον κανόνα της τιμωρίας. Αλλά, με τιμωρία δεν λύνεται μια οικονομική κρίση, με ποινές μόνο δεν βγάζεις καμία οικονομία από το μαρασμό, απλώς τη βαθαίνεις.

ΔΝΤ: Δεν φταίει ο πολλαπλασιαστής αλλά η υπεραισιοδοξία

Στις υπεραισιόδοξες προβλέψεις για το δυνητικό ρυθμό ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, και λιγότερο στην υποεκτίμηση του δημοσιονομικού πολλαπλασιαστή, αποδίδει έγγραφο εργασίας του ΔΝΤ (IMF Working Paper) τις λανθασμένες εκτιμήσεις για το ΑΕΠ (Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν) του ελληνικού προγράμματος προσαρμογής. 

Στη σχετική εργασία -που εκπονήθηκε από τρία στελέχη της διεύθυνσης στρατηγικής, πολιτικής και αξιολόγησης του Ταμείου και αναρτήθηκε στην ιστοσελίδα του- εξετάζονται οι δυναμικές που αναπτύσσονται όσον αφορά την ανάπτυξη (παραγωγή) και το χρέος σε μία σειρά από οικονομίες που υποβάλλονται σε πολυετή δημοσιονομική προσαρμογή, αλλά ιδιαίτερη αναφορά γίνεται στην περίπτωση της Ελλάδας.

Ζούμε τον κόσμο του Κάφκα

Μαλούχος Γεώργιος Π.  (tovima.gr)
Πολλοί ήταν εκείνοι που εξεπλάγησαν από την τεράστια διεθνή απήχηση που είχε η πρόσφατη επέτειος των 130 ετών της γέννησης του Κάφκα. Κι όμως δεν θα έπρεπε: ο κόσμος στον οποίο σήμερα ζούμε και, κυρίως, εκείνος που φαίνεται να έχουμε μπροστά μας έχει φτάσει σε σημείο να είναι πιο «καφικικός» από κάθε άλλη φορά στα μεταπολεμικά χρόνια. Οι άνθρωποι το νιώθουν, το αντιλαμβάνονται, το ζουν στο πετσί τους. Αλλωστε, ο Κάφκα έζησε στα σκοτεινά χρόνια της Δημοκρατίας της Βαιμάρης, με τα οποία τόσο συστηματικά πια παραλληλίζεται  από όλο και περισσότερους διεθνώς η σημερινή Ελλάδα.
Εϊναι ένας κόσμος με όλα τα μεσοπολεμικά χαρακτηριστικά της απώλειας της ελευθερίας και της παρακμής της δημοκρατίας, της κλειστότητας που επιβάλλει ο ανεξέλεγκτος διαρκής αυταρχισμός ενός κράτους που όχι απλώς δεν υπηρετεί, αλλά στοχοθετεί τους πολίτες του που δεν αντιδρούν.

Να κοινωνηθεί η κριτική αμφισβήτηση

Του Χρῆστου Γιανναρᾶ
-
Υποψιάζομαι ότι σε κοινωνίες (ή περιόδους) κατάδηλης παρακμής (όταν η κατά κεφαλήν καλλιέργεια μειώνεται δραματικά και η ανιδιοτέλεια μοιάζει κοινωνικό παράδοξο) οι άνθρωποι χρησιμοποιούν ελάχιστα τη λέξη «ελπίδα» και πληθωρικά τη λέξη «αισιοδοξία».

Η ελπίδα προϋποθέτει λογική σκέψη, νηφάλια κρίση, εμπειρικά βεβαιωμένη εμπιστοσύνη, φανερώνει δηλαδή ρεαλισμό. Η αισιοδοξία είναι βεβαιότητα (αυθαίρετη) για ευνοϊκή, αίσια εξέλιξη συνθηκών και καταστάσεων, με άλογη εναντίωση στα δεδομένα της πραγματικότητας. Συνιστά σαφώς, ψυχολογικού χαρακτήρα, ατομοκεντρική επιθυμητική ενόρμηση. Γι’ αυτό και εκφέρεται συνήθως η αισιοδοξία ή ως ευήθης καύχηση («είμαι από τη φύση μου αισιόδοξος!») ή ως ευδαιμονιστική δεοντολογία («πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι»!) – όχι ως λογικός συμπερασμός.

ΟΟΣΑ εναντίον «αισιοδοξίας»

Μαλούχος Γεώργιος Π.
-
Μία θεμελιώδης διαφορά της ελληνικής πολιτικής από εκείνη άλλων χωρών είναι η σχέση της με την αλήθεια. Διαφορά που φάνηκε στην πλήρη έκτασή της από την αρχή της κρίσης και που εξακολουθεί να κυριαρχεί με την επίκληση μίας «μεταφυσικού» τύπου αισιοδοξίας, την οποία διαλύουν όχι μόνον η πραγματικότητα αλλά και τα ίδια τα στοιχεία, με κορυφαίο εν προκειμένω παράδειγμα τη νέα έκθεση του ΟΟΣΑ για την ελληνική οικονομία.
Η «επίσημη» αλήθεια είναι ότι βγαίνουμε από το τούνελ, ότι έρχεται το φως, ότι ανακάμπτουμε μέσα στο έτος. Η «πραγματική» αλήθεια είναι όμως εντελώς διαφορετική: ο ΟΟΣΑ ανεβάζει ακόμα πιο ψηλά τις ήδη δυσθεώρητες ευρωπαικές προβλέψεις για την ύφεση, στο 4,8%, όπως και για την ανεργία. Ακόμα περισσότερο, απομακρύνει ουσιαστικά σε βάθος χρόνου κάθε προσδοκία ανάπτυξης και «ζωγραφίζει» μια μακρά παράταση της ελληνικής κρίσης, η οποία, πλέον, είναι η νέα πραγματικότητα, η νέα κανονικότητα της Ελλάδας.

Bloomberg: Η Ελλάδα δε γυρίζει σελίδα .... Δυσοίωνες οι προβλέψεις για το μέλλον της χώρας

 --

Δανάη Δασοπούλου
Ακόμα και αν η Ελλάδα «έχει μπει στην επενδυτική ατζέντα των Κινέζων», σύμφωνα με τον πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά, ακόμα και αν κυριαρχεί η αισιοδοξία της ανάπτυξης και της βαθιάς ανάσας για την οικονομία, το οικονομικό δίκτυο Bloomberg κάνει δυσοίωνες προβλέψεις για το μέλλον της χώρας.
Σύμφωνα με την αρθρογράφο και επικεφαλής οικονομολόγο στη Maverick Intelligence, Μέγκαν Γκρίν, η Ελλάδα δεν έχει γυρίσει σελίδα και δεν πρόκειται σύντομα να το κάνει.

Μακάρι να μπορούσαμε να συμμεριστούμε την αισιοδοξία τους

Βασίλης Στεφανακίδης
«Πρέπει να μειωθούν ο ΦΠΑ στην εστίαση και οι συντελεστές φορολογίας των επιχειρήσεων», είπε μεταξύ άλλων ο πρωθυπουργός μιλώντας στο συνέδριο του «Economist». Ειρωνεία, αυτογνωσία ή ανέξοδη υποσχεσιολογία είναι αυτό το «πρέπει» του πρωθυπουργού; Σε ποιον απευθύνεται το «πρέπει» όταν ο ίδιος είναι επικεφαλής της κυβέρνησης; ΄Η μήπως δεν είναι η κυβέρνηση αρμόδια να μετατρέπει σε πράξεις τις δικές της ιδέες και απόψεις; Φαντάζομαι ότι αν προχωρούσε άμεσα στη μείωση των φόρων δεν θα συναντούσε αντιρρήσεις από τους δύο άλλους αρχηγούς-
εταίρους στην κυβέρνησή του.
Επομένως η μόνη λογική εξήγηση είναι ότι το «πρέπει» του πρωθυπουργού απευθυνόταν στην τρόικα έχοντας πλήρη επίγνωση ότι αυτό που παλιότερα λέγαμε εθνική κυριαρχία και ανεξαρτησία είναι σήμερα είδος εν ανεπαρκεία!

Συναινετική αναβολή

Γράφει ο Γιώργος Kαπόπουλος
Kapopoulos@pegasus.gr
Το Βερολίνο αποτρέπει την Ισπανία να προσφύγει στον Μόνιμο Μηχανισμό και κάνει ό,τι μπορεί για να καθυστερήσει τη διάσωση της Κύπρου. Από τη μεριά του, στη Μαδρίτη, ο Ραχόι για διαφορετικούς λόγους καταγράφει ως επίτευγμά του την αποφυγή υπογραφής Μνημονίου, ενώ η Γαλλία του Ολάντ επενδύει στο μόνο συγκριτικό της πλεονέκτημα απέναντι στη Γερμανία, τη δυνατότητα υπερπόντιων στρατιωτικών επεμβάσεων.

H προσδοκώμενη έκρηξη

 Του Χρῆστου Γιανναρᾶ
H ελπίδα μπορεί να προκύπτει από οξυδερκή και νηφάλια κριτική εκτίμηση πραγματικών δεδομένων. Mπορεί όμως και να γεννιέται, περισσότερο ή λιγότερο, από το ένστικτο αυτοσυντήρησης – να εκκρίνει την ελπίδα η τυφλή (ασυνείδητη) ανάγκη ψυχολογικής αυτοάμυνας. «The human kind cannot bear very much reality» πιστοποιεί σοφά ο ποιητής – «το ανθρώπινο είδος δεν μπορεί να αντέξει πάρα πολλή πραγματικότητα» (T. S. Eliot, Burnt Norton I).