Η παγκόσμια "φούσκα" των παραγώγων

Του Κωνσταντίνου Μαριόλη Στο... τρομακτικό επίπεδο του 1 τετράκις εκατομμυρίων ευρώ ανέρχεται η ονομαστική αξία του συνόλου της παγκόσμιας αγοράς παραγώγων, σύμφωνα με όσα αναφέρει το περιοδικό «Time» επικαλούμενο εκτιμήσεις μερικών από τους μεγαλύτερους διαχειριστές ομολόγων και ειδικούς της αγοράς.
Το νούμερο είναι σίγουρο ότι δεν μπορεί να υπολογιστεί με ακρίβεια, ωστόσο και μόνο μία τέτοια εκτίμηση είναι αρκετή για να δείξει τη σημασία που έχουν αποκτήσει τα συγκεκριμένα χρηματοοικονομικά εργαλεία στα παγκόσμια, όχι μόνο επενδυτικά, δρώμενα. Αρκεί μία σύγκριση με το παγκόσμιο ΑΕΠ, το οποίο διαμορφώνεται περί τα 69,97 τρισ. δολάρια. Με άλλα λόγια, η αγορά παραγώγων είναι κατά 14 φορές μεγαλύτερη από την παγκόσμια οικονομική παραγωγή!!!

Π. Σκουρλέτης: Έχουμε ήδη ένα ιδιότυπο καθεστώς χρεοκοπίας

Για πολιτική παραποίησης των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ κατηγόρησε τη ΝΔ ο Πάνος Σκουρλέτης σε συνέντευξή του στο ΒΗΜΑ FM, αναφερόμενος στις δηλώσεις βουλευτών περί χρεοκοπίας της Ελλάδας.

«Εμείς έχουμε πει ότι το ευρώ  είναι ένα πέπλο και πίσω από αυτό το πέπλο ασκούνται πολιτικές και εκεί είναι το ζήτημα», υπογράμμισε ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ.

Αναφερόμενος στις δηλώσεις του Π. Λαφαζάνη, διευκρίνισε ότι δεν είπε πως δεν θα ήταν καταστροφική για την περίπτωση της Ελλάδας και τόνισε ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ούτε επιδιώκει, ούτε θέλει αντίθετα επιθυμεί να αποφύγουμε την πλήρη χρεοκοπία.

Karlgroup ή Euromagnum; ...

Ενώ ο εκφερόμενος από τις Βρυξέλλες λόγος για τους προσερχόμενους στις κάλπες Έλληνες έχει αποκαλύψει τμήμα των προθέσεων όσων κατέχουν την εξουσία (πίσω δηλαδή από τους εκλεγμένους έμμεσα ή άμεσα Προέδρους), στο εσωτερικό της χώρας, ο κομματικός λόγος “Ιονέσκο” των μνημονιακών κομμάτων (σκληρού πυρήνα και ρεαλιστικής περιφέρειας) δεν αφήνει πολλά περιθώρια για αλλαγή της γνωστής, σκόπιμα υπεραπλουστευμένης, εγκλωβιστικής, τρομο-διλημματικής ατζέντας. Η κατάδειξη ορισμένων ιστορικών αντιφάσεων και η ανάδειξη ενταφιασμένων ερωτημάτων είναι -ίσως- ο συντομότερος δρόμος γι’ αυτή την αλλαγή. Συνεχίζοντας λοιπόν από εκεί που μείναμε (Βρυξέλλες ή Άαχεν;), ας θέσουμε τα νέα σατιρικά διλήμματα, συμβατά και με τη γλωσσοπλαστική τάση της εποχής (Merkozy, Hollandreou, flexicurity / ευελφάλεια).

Οι ομολογιούχοι δέχθηκαν haircut, οι κερδοσκόποι πληρώθηκαν στο 100% Ποιο είναι το fund που γλύτωσε το... κούρεμα ...

Δημήτρης Παφίλας (protothema gr)

Το Fund Dart από τα Cayman Islands που ανήκει στα Funds... γύπες που αγοράζουν χρέος από τις υπερδανεισμένες χώρες ήταν αυτό που πληρώθηκε τα 436 εκατ. ευρώ, σύμφωνα με πληροφορίες από ανθρώπους που βρίσκονται κοντά στην διαδικασία, όπως αναφέρουν σήμερα οι New York Times. H αμερικανική εφημερίδα τονίζει ότι όταν ανακοινώθηκε η πληρωμή σε επενδυτές που αρνήθηκαν την ιστορική αναδιάρθρωση του χρέους, η απόφαση δεν προκάλεσε  έκπληξη.
Αυτό που είναι καινούργιο είναι που πήγαν τα λεφτά: Τουλάχιστον 90% από τα 436 εκατομμύρια σε ταμεία του Dart Management, ένα μυστικό επενδυτικό fund με έδρα τα νησιά Cayman. Το Dart είναι από τα πιο γνωστά Fund "γύπες", που διαθέτουν ένα επιτυχημένο ιστορικό αγοράς κρατικών ομολόγων χρεοκοπημένων χωρών από την δεκαετία του 1980. Η τακτική τους είναι γνωστή. Αγοράζουν στα χαμηλά από τις αγορές κι αν δεν πληρωθούν αργότερα στο 100% τότε μηνύουν τις χώρες.

Τι σημαίνει η πληρωμή του ομολόγου των 435 εκατ....

Γιώργος Ι. Δημητρομανωλακης (protothema gr)

Αντιδράσεις οι οποίες δεν είναι δυνατόν να προβλεφθούν αναμένεται να υπάρξουν από την απόφαση του ελληνικού δημοσίου να πληρώσει το περίφημο ομόλογο αλλοδαπού δικαίου ύψους 435 εκατ. ευρώ το οποίο έληξε την Τρίτη.

Οι αντιδράσεις σύμφωνα με δικηγορικά  γραφεία του Λονδίνου αναμένεται να προέλθουν από Έλληνες και ξένους κατόχους ομολόγων ελληνικού δικαίου τα οποία όμως μπήκαν στο κούρεμα που έγινε  προ μηνός.

Κανονικά η πληρωμή του ομολόγου που δεν συμμετείχε στο PSI ...

Η Ελλάδα θα πληρώσει κανονικά το ομόλογο των 430 εκατ. ευρώ που λήγει σήμερα και δεν συμμετείχε στην διαδικασία της ανταλλαγής των ελληνικών ομολόγων (PSI) τον Μάρτιο, σύμφωνα με το πρακτορείο Reuters, το οποίο επικαλείται δηλώσεις κυβερνητικού στελέχους.

Την απόφαση έλαβε η ελληνική κυβέρνηση σταθμίζοντας τα δεδομένα στην οικονομία και τις αγορές, σε συνδυασμό με τις εγχώριες πολιτικές εξελίξεις. Εκτιμήθηκε ότι θα ήταν παρακινδυνευμένο για τη χώρα να μην εξοφλήσει το συγκεκριμένο ομόλογο, καθώς θα δημιουργούσε σημαντική επίπτωση στην εικόνα της διεθνώς, ενώ θα άφηνε περιθώριο για κινήσεις από την πλευρά των πιστωτών σε βάρος του ελληνικού δημοσίου.

Μπρος χρεοκοπία και πίσω ... ακύρωση του PSI (ομολόγου των 435 εκατ. ευρώ) ...

Κωστής Πλάντζος (protothema gr)

Ενόσω οι απανωτές διερευνητικές εντολές σχηματισμού κυβέρνησης αποβαίνουν άκαρπες και ενώ τα φώτα της δημοσιότητας έχουν πέσει στο πολιτικό «γαϊτανάκι» που έχει στηθεί με τις μετεκλογικές και προεκλογικές αντιμαχίες των κομμάτων, πίσω από τις κουίντες διεξάγεται ένα παρασκηνιακό «παζάρι» για την τύχη του περίφημου ομολόγου των 435 εκατ. ευρώ του οποίου οι κάτοχοι (ή «ο κάτοχος»  αν ισχύουν οι πληροφορίες πως πρόκειται για έναν και μοναδικό επενδυτή) δεν δέχθηκαν να υπαχθούν στο «κούρεμα» του PSI.

Καυτή πατάτα το ομόλογο των 435 εκ. ευρώ ...

Αργύρης Παπαστάθης (tovima gr)

Στο Συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας παρέπεμψε την κρίσιμη απόφαση για την πληρωμή ή όχι του ομολόγου των 435 εκ. ευρώ, το οποίο υπάγεται σε ξένο δίκαιο και λήγει στις 15 Μαΐου, ο υπουργός Οικονομικών κ. Φ. Σαχινίδης. Ο συγκεκριμένος τίτλος ανήκει στο σύνολο των ομολόγων αξίας περίπου 6,5 δισ. ευρώ που δεν μπήκαν στο PSI.

« Πρέπει κάποιος από την ελληνική πλευρά να λάβει μια απόφαση» δήλωσαν την Τετάρτη στο «Βήμα» πηγές της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Η επιλογή που θα γίνει αφορά τόσο τη χώρα μας όσο και την τρόικα η οποία ζητεί να ενημερωθεί. Οι ίδιες πηγές ανέφεραν πως ό,τι και να συμβεί με το ομόλογο των 435 εκ. ευρώ υπάρχει σειρά κινδύνων και χρειάζεται «σκέψη, ανάλυση και συνεννόηση».

Δραχμή, Καταδίκη ή Μοναδική Ελπίδα; ....

ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

          09.01.2012

                                      ΔΕΛΤΙΟΤΥΠΟΥ

Ο κύριος Γ. Προβόπουλος, Δοικητής της αποκαλούμενης “Τράπεζας της Ελλάδος”, ακολουθώντας την ίδια πολιτική με τον Υπουργό Οικονομικών κ. Ευ. Βενιζέλο και με το ίδιο περισπούδαστο ύφος μας απείλησε  ότι η επιστροφή στο Εθνικό μας νόμισμα, την ξακουστή Δραχμή, θα σήμαινε την επιστροφή της χώρας στη δεκαετία του 1950 όταν η Ελλάδα μετά από έναν παγκόσμιο πόλεμο και έναν εμφύλιο σπαραγμό ανασυγκροτούσε τις δυνάμεις της για να φθάσει, μέχρι τις αρχές της μεταπολίτευσης, σε ένα βιοτικό επίπεδο που μπόρεσε να σπουδάσει και να μορφώσει όλους αυτούς που σήμερα την έχουν καταντήσει παγκόσμιο περίγελο.

Ας δούμε όμως αρχικά ποιά είναι η «Τράπεζα της Ελλάδος» την οποία διευθύνει ο κ. Γ. Προβόπουλος και ως εκ τούτου φέρει τη μεγαλύτερη ευθύνη όλων όσων τη χρησιμοποιούν για την εξυπηρέτηση ιδίων συμφερόντων. Εκ του καταστατικού της, οι ιδιώτες μέτοχοι της τράπεζας με ποσοστό συμμετοχής μικρότερο του 5% μπορούν να παραμένουν ανώνυμοι. Το αποτέλεσμα είναι ότι παραμένουν άγνωστοι οι μέτοχοι της τράπεζας που συνολικά κατέχουν το 92% των μετοχών της. Αυτό γεννά  τέσσερα ερωτήματα και καταγγελίες.

1. Ποίος είναι ο ρόλος της κεντρικής τράπεζας της Ελλάδος όταν σε αυτή συμμετέχουν ιδιώτες, ασχέτως του ποσοστού συμμετοχής τους ή της ανωνυμίας τους;
2. Πως αυτή η μετοχική σύνθεση εξασφαλίζει τα εθνικά συμφέροντα έναντι του ντόπιου και ξένου χρηματοπιστωτικού συστήματος;
3. Γιατί αυτοί οι μέτοχοι παραμένουν άγνωστοι και γιατί ένα τέτοιο κερδοσκοπικό  ίδρυμα χρησιμοποιεί τον παραπλανητικό και ψευδεπίγραφο τίτλο της Τραπέζης της Ελλάδος;
4. Με τι δικαίωμα ο Διοικητής ενός τέτοιου ψευδεπίγραφου  κερδοσκοπικού ιδρύματος έχει τα προνόμια να καθορίζει την νομισματική πολιτική της χώρας, όποια έχει απομείνει μετά την είσοδο μας στο Ευρώ, και να μας απειλεί για ενδεχόμενους κινδύνους που κατά τη γνώμη του ενέχει η επιστροφή μας στη Δραχμή, όταν δεν τολμά καν να μας πει σε τι σκλαβοπάζαρο τους διεθνούς  χρηματοπιστωτικού συστήματος θα καταντήσουμε όσο η νομισματική μας πολιτική καθορίζεται από τα ζωώδη πνεύματα (animal spirits) των αγορών;

Όσον αφορά την επιλογή Ευρώ ή Δραχμή θα πρέπει να λάβουμε σοβαρά υπόψη ότι η Ελλάδα είναι μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα, το  δημοσιονομικό έλλειμμα της κυβέρνησης  αλλά και το έλλειμμα εξωτερικών συναλλαγών, που κατά την τελευταία δεκαετία ανέρχεται κατά μέσο όρο στα 30 δις € ετησίως, χωρίς ποτέ κανένας από τους κυβερνώντες να μιλήσει για αυτό. Για το 2012 έχουν συντάξει έναν προϋπολογισμό 170 δις εκ των οποίων τα 50 δις περίπου είναι για μισθούς, συντάξεις, παιδεία, υγεία και ασφάλεια και λίγο πολύ θα καλυφθούν από φόρους και τα άλλα έσοδα του κράτους ενώ τα υπόλοιπα 120 δις προορίζονται, 42 για χρεολύσια, 32 για χρέη των Ελληνικών δήθεν τραπεζών , 16 δις για τόκους (όσο οι δαπάνες για υγεία, παιδεία και ασφάλεια), 25 δις για βραχυπρόθεσμο δανεισμό και 5 δις για κάτι μεταβατικούς λογαριασμούς.

Θα πληρώσουμε 32 δις για να αναπληρώσουμε τις ζημίες των τραπεζών από το κούρεμα που με αυτό τον τρόπο το επιφορτίζεται ο Έλληνας πολίτης. Οι τράπεζες ονομάζονται δήθεν Ελληνικές από τη σύνθεση του μετοχικού τους κεφαλαίου στο οποίο  η συμμετοχή του ελληνικού δημοσίου έχει ως ακολούθως: Τράπεζα της Ελλάδος 8%, Εθνική 1,2%, Alpha bank 0,5%,  Eurobank 0%.

Το σύνολο των 120 δις θα το δανειστούμε στερώντας τον μέσο Έλληνα από τα στοιχειώδη για τη διαβίωση του, βάζοντας υποθήκη τη χώρα  και το μέλλον των παιδιών μας, χωρίς να δοθεί ούτε μία δραχμή για αναπτυξιακά έργα και όλα αυτά όχι για να αναπληρώσουμε κάποια εθνική καταστροφή από λοιμό, σεισμό, καταποντισμό ή επιδρομή αλλοφύλων. Θα τα πληρώσουμε για να ικανοποιήσουμε τις απαιτήσεις τοκογλύφων και τα χρέη που δημιούργησαν οι κυβερνήσεις της τελευταίας τριακονταετίας για να παραμείνουν στην εξουσία εξαπατώντας το λαό ότι η φαινομενική ευημερία που παρείχαν προερχόταν από ανακατανομή του πλούτου που πέτυχαν οι σοσιαλιστές.

Πέραν τούτου, αποβιομηχανοποίησαν τη χώρα, εισήγαγαν ένα σωρό άχρηστες καταναλωτικές συνήθειες  για ξένα προϊόντα και το χειρότερο έβαλαν τη χώρα στο Ευρώ, μία χώρα με δίδυμα ελλείμματα σε ένα νόμισμα με αμετάκλητη νομισματική ισοτιμία.  Αυτή η ιδιορρυθμία της χώρας μας απαιτεί την ευχέρεια έκδοσης νομίσματος και την δυνατότητα άσκησης νομισματικής πολιτικής που να ενθαρρύνει τις εξαγωγές και να επιβάλλει δασμούς σε ανταγωνιστικά προϊόντα, πράγμα αδύνατο με τη συνθήκη του Μάαστριχ. Η τράπεζα της Ελλάδος δεν μπορεί να δράσει ως δανειστής έκτακτης ανάγκης αλλά ούτε και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα  αναλαμβάνει το ρόλο αυτό για τα προβληματικά μέλη της ΕΕ τα οποία είναι αναγκασμένα να δανείζονται με τους κερδοσκοπικούς όρους της αγοράς.

Είμαστε αναγκασμένοι να συναλλασσόμαστε με ένα νόμισμα αμετάκλητης ισοτιμίας και να καταφεύγουμε σε εσωτερική υποτίμηση που αν και μειώνει την αγοραστική δύναμη των πολιτών δεν αυξάνει αντίστοιχα την ανταγωνιστικότητα των εξαγωγών καταδικάζοντας τη χώρα σε συνεχή ύφεση. Είτε με το Ευρώ είτε με τη Δραχμή το βιοτικό μας επίπεδο θα πέσει στα επίπεδα της παραγωγικότητας μας διότι οι εταίροι μας δεν πρόκειται να μας χαρίσουν τίποτε. Όμως με τη Δραχμή θα έχουμε την ελπίδα της ανάκαμψης εκμεταλλευόμενοι τις πλουτοπαραγωγικές δυνάμεις του τόπου (γεωργία, κτηνοτροφία, ορυκτό πλούτο, μεταποιητική βιομηχανία, ενέργεια και πολλά άλλα) που σήμερα έχουμε εγκαταλείψει. Εάν αυτό ονομάζεται επιστροφή στη δεκαετία του 1950,  όταν οι Έλληνες  έβγαζαν το ψωμί τους με τον ιδρώτα τους, τότε αντίστοιχα η παραμονή μας στο Ευρώ θα πρέπει να εξομοιωθεί με την περίοδο της Γερμανικής κατοχής που οι άνθρωποι πέθαιναν στους δρόμους, ή με την κατάσταση στις τριτοκοσμικές χώρες που οι πλουτοπαραγωγικές μονάδες ανήκουν στους ξένους ενώ οι εντόπιοι λιμοκτονούν ή εκδίδονται για να επιβιώσουν.

Κάτι τέτοιο πρότεινε εμμέσως και ένας εκ των υποστηρικτών της παρούσας μεταβατικής κυβέρνησης, που με μία κωλοτούμπα ανέτρεψε τις ιδέες του κόμματος του περί  εθνικής ανεξαρτησίας. Για τα υπόλοιπα κόμματα δεν λέμε τίποτε γιατί  είναι γνωστή η νεοφιλελεύθερη και εθνομηδενιστική πολιτική τους, που  ευνοεί μεν τις βιομηχανικές χώρες, μητροπόλεις του καπιταλισμού, όμως αποτελεί ταφόπλακα για τα αδύνατα κράτη της περιφέρειας.

Ηλίας Σταμπολιάδης                                    Σπύρος Λαβδιώτης

Καθηγητής Πολυτεχνείου                             Οικονομολόγος

Κρήτης                      

Μέλη της Δημοκρατικής Αναγέννησης

9/1/2012

-------

  ΣΧΕΤΙΚΑ: 

 Δραχμή – Ευρώ – Χρέος

Σερβίρουν σενάριο χρεοκοπίας μετά το μαγείρεμα και το κούρεμα .....

Γράφει η Σοφία Βούλτεψη

-

Με την κυβέρνηση να προειδοποιεί (και συχνά να απειλεί) ότι ο Ιανουάριος είναι ο πιο κρίσιμος μήνας για την πορεία της ανταλλαγής ομολόγων, κραδαίνοντας παράλληλα την δαμόκλειο σπάθη της άφιξης της τρόικας στην Αθήνα στις 16 του μήνα, όλα δείχνουν πως οι διαπραγματεύσεις με τους ιδιώτες δανειστές οδηγούν σε πλήρη απώλεια της εθνικής κυριαρχίας – ακόμη και αν αυτές ευοδωθούν.

Οι πληροφορίες λένε πως αν τελικά επιτευχθεί το PSI, αυτό θα γίνει υπό την απειλή άτακτης χρεοκοπίας της χώρας – κάτι που αναφέρεται όλο και πιο συχνά και από τα πλέον επίσημα χείλη τον τελευταίο καιρό – αλλά και επειδή η Αθήνα έχει κατ’ αρχήν αποδεχθεί την υπαγωγή των νέων ομολόγων στο αγγλικό δίκαιο.

Παρά τα σχετικά κυβερνητικά φληναφήματα, σύμφωνα με τα οποία το 93% των υφισταμένων κρατικών ομολόγων υπάγονται στο ελληνικό δίκαιο, αλλά για τα νέα ομόλογα «διαπραγματευόμαστε σκληρά», φαίνεται ότι προχωρεί η συμφωνία περί υπαγωγής στο αγγλικό δίκαιο, με αντάλλαγμα την εκ μέρους των δανειστών αποδοχή χαμηλότερου επιτοκίου.

Κι’ όταν λέμε χαμηλότερο, εννοούμε ότι ζητούσαν… 8%, ενώ σε περίπτωση αποδοχής του αγγλικού δικαίου θα… πέσουν στο 5%.

Φυσικά, με ένα ληστρικό επιτόκιο της τάξης του 8%, ουσιαστικά ακυρώνεται η μείωση του χρέους και απλώς μετατίθεται από την παρούσα «πάνσοφη» κυβέρνηση στις επόμενες γενεές – όταν αυτή (η κυβέρνηση) θα έχει αποχωρήσει νίπτουσα τας χείρας της.

Στο μεταξύ – εφόσον έχει γίνει αποδεκτό το αγγλικό δίκαιο – δεσμεύεται και η επόμενη Βουλή, η οποία δεν θα δικαιούται να αλλάξει τους όρους έκδοσης των ομολόγων, αφού αυτά δεν θα διέπονται πλέον από το ελληνικό δίκαιο.

Και ενώ δρομολογείται η με κάθε τρόπο μακροχρόνια υποδούλωση της χώρας, το ΔΝΤ επανέρχεται και με νέο εσωτερικό του έγγραφο, το οποίο επικαλείται το γερμανικό περιοδικό Ντερ Σπήγκελ, επιμένει στην άποψη πως το πρόγραμμα προσαρμογής της Ελλάδας είναι ανεπαρκές και επομένως θα πρέπει να ληφθούν και νέα μέτρα για να αποφευχθεί η χρεοκοπία και να επιτευχθούν οι συμφωνημένοι με τους πιστωτές στόχοι.

Σε διαφορετική περίπτωση – σε περίπτωση δηλαδή που δεν ακολουθηθεί η οδός των νέων μέτρων – τότε, κατά το ΔΝΤ, θα πρέπει να δοθούν και νέα δάνεια στην Ελλάδα.

Προστίθεται μάλιστα πως αν επιχειρηθεί μείωση του χρέους υψηλότερη του 50%, οι πιστωτές είναι δυνατόν να αρνηθούν – οπότε θα πρόκειται για μη εθελοντική συμμετοχή και επομένως η χώρα θα οδηγηθεί σε άτακτη χρεοκοπία.

Την ίδια ώρα, ο επικεφαλής οικονομολόγος του Ταμείου, Ολιβιέ Μπλανσάρ, δήλωσε μιλώντας στο τηλεοπτικό δίκτυο CNBC, ότι θα χρειαστεί μεγαλύτερο κούρεμα για «να αναπνεύσει η Ελλάδα», προσθέτοντας την ανάγκη για «προσαρμογές στους μισθούς».

Την ίδια εκτίμηση έκανε μιλώντας στο «Βήμα» και ο Κλέμενς Φουέστ, σύμβουλος του Γερμανού υπουργού Οικονομικών Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, λέγοντας πως το «κούρεμα» κατά 50% του ελληνικού χρέους δεν είναι αρκετό προκειμένου να μπει η χώρα σε μια βιώσιμη πορεία, υποστηρίζοντας ότι η συμμετοχή των επενδυτών στο «κούρεμα» θα έπρεπε να είναι υποχρεωτική, ακόμα κι αν, όπως είπε, προέκυπτε ο κίνδυνος ανοιχτής χρεοκοπίας.

Μάλιστα, ο Χορστ Ζιχόφερ, ηγετικό στέλεχος της γερμανικής ΧριστιανοΚοινωνικής Ένωσης (CDU), υποστήριξε μιλώντας στον ραδιοφωνικό σταθμό Deutschlandfunk, ότι οι παρενέργειες από ενδεχόμενη έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ «δεν θα είναι αρκετά ισχυρές, ώστε η Ευρώπη να ζημιωθεί».

Μάλιστα, υπάρχει και το σενάριο για υποχρεωτική αναδιάρθρωση του ελληνικού χρέους και μετά την ολοκλήρωση του PSI – οπότε πλέον η συμμετοχή των ιδιωτών που τελικά δεν θα συμμετάσχουν να είναι υποχρεωτική και γι’ αυτούς.

Φυσικά, τότε θα υπάρξει πιστωτικό επεισόδιο και ενεργοποίηση των CDS.

Υπενθυμίζεται ότι ήδη οι Ισπανοί έχουν αποχωρήσει από την διαδικασία. Αν οι αντιδράσεις συνεχιστούν και από άλλους, τότε θα υπάρξει υποχρεωτικό «κούρεμα» με όλες τις συνέπειες.

Όπως φαίνεται, οι άνθρωποι που τα πήγαν καλά στο «μαγείρεμα» (των στατιστικών στοιχείων), δεν τα πάνε και τόσο καλά με την… κομμωτική.

Αλλά παρ’ όλα αυτά, υπάρχουν ακόμη εκείνοι που υποστηρίζουν ότι πρέπει να αφεθεί η κυβέρνηση να διαπραγματεύεται χωρίς κανέναν έλεγχο, ώστε να σερβιριστεί η «λύση», όταν δεν θα υπάρχει πλέον κανένα περιθώριο για αντίδραση.

Το σχέδιο (της συμμετοχής του ιδιωτικού τομέα) που τέθηκε σε εφαρμογή πριν από έναν χρόνο και αποφασίστηκε στο Eurogroup της 11ης Μαρτίου ήταν βέβαιο ότι θα οδηγούσε στην χρεοκοπία της χώρας.

Τότε, όμως, οι Παπανδρέου και Παπακωνσταντίνου αποδέχθηκαν πειθήνια το γερμανικό σχέδιο, αν και γνώριζαν πού θα μας οδηγούσε.

Οι ευθύνες τους είναι μεγάλες και δεν μπορούν να ισχυριστούν πως δεν γνώριζαν.

Ήδη από τον Νοέμβριο του 2010, ο κ. Παπανδρέου είχε δηλώσει, μιλώντας στη γαλλική εφημερίδα Le Figaro ότι «αυτό το σενάριο (σ.σ. της αναδιάρθρωσης) δεν συζητείται καν. Θα είναι καταστροφή για τους Έλληνες πολίτες, δεδομένων των θυσιών στις οποίες συναίνεσαν».

Την προηγουμένη της συνέντευξή του, δηλαδή στις 15 Μαρτίου, ο πρώην πρωθυπουργός είχε μάλιστα επιτεθεί στο Βερολίνο, που είχε προτείνει συμμετοχή τραπεζών και επενδυτών στο μηχανισμό στήριξης κρατών - μελών της Ευρωζώνης, προειδοποιώντας ότι κάτι τέτοιο θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και στη χρεοκοπία μίας χώρας-μέλους.

«Η γερμανική κυβέρνηση έχει υποστηρίξει ότι οι τράπεζες, που χρηματοδοτούν χώρες με υψηλά επίπεδα χρέους, θα πρέπει να είναι έτοιμες να αναλάβουν το κόστος μιας πιθανής στάσης πληρωμών... Η θέση αυτή δημιούργησε έναν κύκλο υψηλότερων επιτοκίων για χώρες που φάνηκε ότι ήσαν σε δυσχερή θέση, όπως η Ιρλανδία ή η Πορτογαλία. Θα μπορούσε να δημιουργήσει μία αυτοεκπληρούμενη προφητεία.... Είναι σαν να λες σε κάποιον, που βρίσκεται σε δεινή θέση, ότι του αυξάνεις το φορτίο, που έχει να σηκώσει».

Παρ’ όλα αυτά, στις 13 Μαρτίου του 2011, όταν είχε πλέον ληφθεί η συγκεκριμένη απόφαση, που ο ίδιος είχε αποκαλέσει καταστροφική, ο κ. Παπανδρέου μιλούσε περί «ενός σημαντικού σταθμού στην πορεία να βγάλουμε τη χώρα από τη δύσκολη θέση που την έφεραν πολιτικές και πρακτικές των προηγούμενων ετών»!

Ως γνωστόν, κατά της αναδιάρθρωσης του χρέους, που τώρα καλείται να διαχειριστεί, είχε ταχθεί και ο σημερινός πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος, με διαλέξεις του και άρθρο του στους Financial Times, τον Ιούνιο του 2011.

Δειλοί, μοιραίοι και ανίκανοι να διαπραγματευτούν, οδηγούν τη χώρα στην χρεοκοπία, παριστάνοντας ότι εφαρμόζουν τις επιταγές της τρόικας και αποδίδοντας σ’ αυτές όλα όσα συμβαίνουν – και όχι στην δική τους ανικανότητα.

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ

Η Ιρλανδία έκανε ό, τι ζήτησε το ΔΝΤ, αλλά πού είναι η ανταμοιβή;

Άρθρο που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Guardian. Όπως θα διαβάσετε, και στην Ιρλανδία ακολουθείται παρόμοια  συνταγή λιτότητας και ίδια μέθοδος χειραγώγησης.

“Παρά την εξαιρετική προσπάθεια που κατέβαλε η Ιρλανδία για να επιτύχει τους στόχους του ΔΝΤ, το έλλειμμα συνεχίζει να αυξάνεται, η ανεργία είναι στα επίπεδα του 15%, ενώ συνεχίζεται και η μετανάστευση.

H πολιτική της λιτότητας θεωρείται  πλέον ότι απέτυχε, και αυτή η αποτυχία είναι ολοένα και πιο εμφανής στη χώρα. Η κατάρρευση των τραπεζών, και οι επακόλουθες συνέπειες από τις έκτακτες τραπεζικές εγγυήσεις που έδωσε το Ιρλανδικό κράτος τον Σεπτέμβριο του 2008 , οδήγησαν την κοινωνία της Ιρλανδίας στο να γίνει το πειραματόζωο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και της ΕΚΤ. Η τρόικα, σε αντάλλαγμα για τα δάνειά που έδωσε,  απαίτησε αλλεπάλληλες περικοπές, οι οποία τέθηκαν σε εφαρμογή χωρίς αντίσταση (αν όχι με κάποιο βαθμό ενθουσιασμού) από τις δύο κυβερνήσεις της “μετα-χρεοκοπίας” εποχής.

ΥΠΑΡΧΕΙ ΛΥΣΗ: Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ.

Ο διεθνής οίκος αξιολόγησης Standard & Poor’s στη τελευταία του «αξιολόγηση» [1] ρίχνει ολόκληρη την ευρωζώνη σε καθεστώς επιτήρησης. Εκτός των οικονομιστικών αιτιάσεων αυτής της απόφασης που αποτρέπει τις επενδύσεις από το χρηματοπιστωτικό υπερκράτος και τα κοράκια των διεθνών επενδυτών , εντοπίζει το πρόβλημα στο πεδίο της πολιτικής και συγκεκριμένα «στις συνεχιζόμενες πολιτικές διαφωνίες για την αντιμετώπιση της κρίσης και στη διασφάλιση βαθύτερης οικονομικής διακυβέρνησης».

CDS, ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΟΙ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΑΓΟΡΕΣ.

Γράφει ο Δρ. Ηλίας Καλλιώρας

Η επενδυτική τράπεζα JP MORGAN, το 1997, έκανε μια νέα επενδυτική εφεύρεση: δημιούργησε τα CDS. Έκτοτε και μέχρι το 2003, τα CDS (Credit Default Swaps, ή Συμβάσεις Μεταφοράς Κινδύνου Αθέτησης Υποχρέωσης) δεν ήταν και τόσο πολύ της επενδυτικής μόδας. Όμως, μετά, τα επενδυτικά πράγματα άλλαξαν άρδην. Και, το 2007, τα CDS «εκτοξευτήκαν»: έφτασαν διεθνώς σε αξία ίση με τα 62.2 τρισ. δολάρια (την ίδια χρονιά το παγκόσμιο ΑΕΠ ήταν ίσο με 54.3 τρισ. δολάρια!). Τα επενδυτικά προγράμματα των CDS μεγαλούργησαν διεθνώς, τρέχοντας με ιλιγγιώδεις ρυθμούς, ώσπου, πριν από λίγες μέρες, η Κομισιόν ξεκίνησε 2 δικές της έρευνες, για αθέμιτο ανταγωνισμό στην αγορά των εν λόγω ασφαλίστρων. Η ΕΕ εξετάζει ενδεχόμενη κατάχρηση της προνομιακής θέσης των εταιρειών Markit (Αμερική και Αγγλία) και ICE Clear Europe (Ευρώπη), στα CDS.

Κερδίζουν "θησαυρούς" επενδύοντας στην χρεοκοπία.

Εάν ψάχνετε απαντήσεις για το ποιοι κερδίζουν με τα καταστροφικά σενάρια γύρω από την ελληνική οικονομία δεν έχει να κάνετε τίποτε άλλο από το αναζητήσετε ποίοι και πόσα έχουν «ποντάρει» στα λεγόμενα CDS (credit default swaps). Δηλαδή τα ασφάλιστρα, που διασφαλίζουν του επενδυτές, από τον υποτιθέμενο επενδυτικό κίνδυνο να «τιναχθούν στον αέρα» τα ελληνικά ομόλογα. Από τα ίδια όμως ασφάλιστρα, κατά έναν περίεργο τρόπου, οι ίδιοι επενδυτές επωφελούνται. Υπολογίζεται ότι ποσό πάνω από 7 δις δολ έχει επενδυθεί, από κερδοσκόπους πάνω στην πιθανότητα της ελληνικής χρεοκοπίας. Και πολλοί αυτούς έχουν ήδη εξαπλασιάσει εάν δεν έχουν δεκαπλασιάσει τα χρήματά τους από την ραγδαία άνοδο των CDS.