Guardian: Και γιατί να μην αναβιώσουμε την παιδική εργασία;- (zero-hours contracts)

 Με ειρωνικό τρόπο στηλιτεύεται η εργασιακή πολιτική των συμβάσεων μηδενικών ωρών...

Σε ένα καταφανώς ειρωνικό της άρθρο, η βρετανική εφημερίδα Guardian στηλιτεύει την εργασιακή πολιτική των συμβάσεων μηδενικών ωρών (zero-hours contracts) - ένα καθεστώς που έχει επικριθεί επειδή δεν προσφέρει ούτε κανονική εργασία, αλλά ούτε και σταθερό εισόδημα, ενώ είναι σαφώς προς όφελος κι εργοδότη κι όχι του εργαζομένου. Με τον τίτλο «Γιατί να σταματήσουμε τις συμβάσεις μηδενικών ωρών; Ας αναβιώσουμε και την παιδική εργασία», ο τακτικός αρθρογράφος της εφημερίδας Λάρι Έλιοτ σημειώνει πως «είναι κρίμα που ο Καρλ Μαρξ δεν ζει για να σχολιάσει το γεγονός πως το 90% των εργαζομένων της επιχείρησης Sports Direct δουλεύουν υπό καθεστώς εργασιακής σύμβασης μηδενικών ωρών».

Μη σκαλίζετε τους τάφους. Δεν έχει περιεχόμενο, αλλά συνιστά και ένα είδος επικίνδυνης τυμβωρυχίας.

Μαλούχος Γεώργιος Π.
Οι παλιοί μαρξιστές «ορκίζονταν» ότι όταν η ιστορία επαναλαμβάνεται, καταντάει φάρσα. Ακόμα μεγαλύτερη φάρσα όμως είναι το να βλέπει κανείς σε μία χώρα που διαλύεται οι πολιτικοί της να «τσακώνονται» για παλαιούς πολιτικούς ηγέτες η «υπεράσπιση» ή η «καταδίκη» των οποίων μεταβάλλεται και αλλάζει χέρια ανάλογα με τη συγκυρία της στιγμής, έτσι ώστε οι «υπερασπιστές» ή οι «κατήγοροι» να πάρουν πόντους σε ένα καυγά προσχηματικό, φτιαχτό, γελοίο και, εν τέλει, εντελώς ανιστόρητο.
Το έλλειμμα σοβαρότητας είναι κυρίαρχο σε αυτή τη συζήτηση που ξεφύτρωσε από το πουθενά και βασικά ισούται με το έλλειμμα σοβαρότητας όσων την τροφοδοτούν για να κάνουν τη δουλίτσα τους.
 Αυτή η συζήτηση θα είχε ασφαλώς ουσιώδες νόημα αν ο σκοπός της ήταν να μάθουμε κάτι από το παρελθόν.  Με τον τρόπο όμως που διεξάγεται τώρα όχι απλώς δεν έχει περιεχόμενο, αλλά συνιστά και ένα είδος επικίνδυνης τυμβωρυχίας.

1. Νεοελληνική μυθολογία και Ιστορία - 2. Μόνο ο Μ. Γλέζος γνωρίζει την αλήθεια για τη Γερμανική σημαία!

 -

Του ΚΩΣΤΑ ΒΕΡΓΟΠΟΥΛΟΥ (Enet.gr)

Με το αδιέξοδο της παγκοσμιοποίησης, τα θύματά της αναδιπλώνονται σε εθνικές αξίες είτε από το ιστορικό παρελθόν είτε από τη μυθολογική αφήγησή του. Ο Μαρξ σημείωνε ότι το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα, ενώ οι προλετάριοι έχουν. Ο σοσιαλιστής Ζαν Ζορές υπογράμμιζε: «Οταν οι προλετάριοι χάνουν τα πάντα, καταφεύγουν στην πατρίδα, αφού είναι το μόνο που τους απομένει».

Στη σημερινή εποχή που παράγει στρατιές «αφανών», καταφρονεμένων και περιφρονημένων, ιδίως νέων, τίποτα πιο κατανοητό από την αναζήτηση πατρίδας οικογενειακής, κοινωνικής, εθνικής. Η ένταξη σε ευρύτερα σύνολα, έστω φαντασιακή, αποτελεί αντίσταση στον ιδεολογικό οδοστρωτήρα της παγκοσμιοποίησης.
Η κατεδάφιση της ελληνικής κοινωνίας συμπληρώνεται με την αποδόμηση των «ιδρυτικών μύθων» της. Η «μεταμοντέρνα» κριτική δεν προεξοφλεί μόνον την παρακμή των εθνών λόγω παγκοσμιοποίησης. «Ανακαλύπτει» ακόμη με καθυστέρηση ότι στη νεοελληνική περίπτωση η αναφορά στο έθνος συνιστά αναχρονισμό, ότι εξ αρχής το συγκεκριμένο έθνος δεν ήταν προϊόν ιστορικών συνθηκών, αλλά απατηλών μύθων.

Χάμπερμας: «Καταστροφικός ο ρόλος της Γερμανίας στην Ευρώπη» .... Δραματική προειδοποίηση για το «ξύπνημα των φαντασμάτων της Ιστορίας» από έναν από τους σημαντικότερους γερμανούς πολιτικούς διανοητές

Τη δραματική προειδοποίηση ότι ο χειρισμός της ευρωπαϊκής κρίσης από τη Γερμανία «ξυπνά τα φαντάσματα της Ιστορίας» και απειλεί «να οδηγήσει σε καταστροφή» διατύπωσε κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο Πανεπιστήμιο της Λουβέν στο Βέλγιο, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς διανοητές της Ευρώπης, ο (γερμανός) Γιούργκεν Χάμπερμας, απευθύνοντας παράλληλα έκκληση για μεγαλύτερη «αλληλεγγύη» και «περισσότερη Ευρώπη».
Ο 83χρονος καθηγητής κοινωνιολογίας και φιλοσοφίας- από τους σημαντικότερους εν ζωή εκπροσώπους της νεομαρξιστικής Σχολής της Φραγκφούρτης- η πολιτική σκέψη του οποίου, όπως επισημαίνει χαρακτηριστικά ο βρετανικός Guardian, «συνέβαλε στη διαμόρφωση της Γερμανίας τα τελευταία 50 χρόνια», τόνισε ότι η φιλελεύθερη δημοκρατία που απολαμβάνει η χώρα του μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο πόλεμο «δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη» και ότι «ο ηγεμονικός ρόλος της Γερμανίας μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφή».

Οι οικονομολόγοι στα ΜΜΕ και η «ξεχασμένη» μαρξιστική θεωρία

Της Ελευθερίας Καρνάβου,
δρος London School of Economics, ομότιμη καθηγήτρια ΑΠΘ.

Για πολλά χρόνια τα πανεπιστήμια δίδασκαν και διδάσκουν οικονομικά που στηρίζονταν στο νεο-Κλασικό υπόδειγμα της Οικονομικής δραστηριότητας. Στο ίδιο διάστημα, η μαρξική πολιτική οικονομία παραγκωνίστηκε ως περίπου «μουσειακό» έργο, πεπερασμένης χρονικότητας, παραχθέν στο παρελθόν, ξεπερασμένο στο παρόν κατάλληλο για το περιθώριο της πανεπιστημιακής διδασκαλίας, ως εγκυκλοπαιδική γνώση, ως ιστορική επισκόπηση ή ως άλλοθι ελεύθερης διακίνησης ιδεών.
Οι προσκαλούμενοι σήμερα στα ελληνικά τηλεοπτικά πάνελ οικονομολόγοι του κυρίαρχου ρεύματος, νεο-κλασικής κατά βάση θεμελίωσης, χαίρονται ιδιαιτερα για την πρόσκληση, ακόμη και όταν τους δινονται 60΄΄, μοιάζουν να μην συνειδητοποιούν την συμβολή τους στην άκρως προβληματική εκπαίδευση φοιτητών -με ημιμάθεια και συντηριτισμό- στην προώθηση μιας στρεβλής πρόσληψης της πολιτικής /οικονομικής / κοινωνικής πραγματικότητας.

Πόσο υπερβολικά μεγάλος είναι ο πληθυσμός του πλανήτη ; ...

Απόσπασμα από το τελευταίο βιβλίο του συγγραφέα « Le Poids du nombre. L’obsession du surpeuplement dans l’histoire »

par Minois Georges, [Παπακριβόπουλος Βασίλης (μτφ)]

Η απειλή του υπερπληθυσμού επανεμφανίστηκε το 2008, παράλληλα με τη μείωση των παγκόσμιων αποθεμάτων τροφίμων και τις ολοένα εντονότερες απειλές με τις οποίες βρίσκεται αντιμέτωπο το περιβάλλον. Κι οι αριθμοί δεν είναι διόλου καθησυχαστικοί : κάθε μέρα έρχονται στον κόσμο 218.000 επιπλέον στόματα τα οποία οφείλουμε να θρέψουμε, δηλαδή 80 εκατομμύρια τον χρόνο. Ο πληθυσμός του πλανήτη ξεπέρασε τα 7 δισεκατομμύρια, ενώ η κατανάλωσή του αυξάνεται…

Η αρπακτικότητα, η αξία και η εξουσία ....

Γράφει ο οικονομολόγος Λάμπρος Σταματιάδης («Παρατηρητής της Θράκης»)

-

Κατά την οικονομική κρίση του 1929 και του κραχ της Γουώλ Στρητ ο Τ.Μ. Κέυνς έκανε μια παρατήρηση η οποία ταιριάζει απόλυτα με τις σημερινές συνθήκες. «Έχουμε μπλεχτεί σε ένα πρόβλημα κολοσσιαίων διαστάσεων, έχοντας κάνει χοντρά λάθη στο χειρισμό μιας ντελικάτης μηχανής τη λειτουργία της οποίας δεν κατανοούμε». Κατά την οικονομική κατάρρευση της Γουώλ Στρητ το 2008 ο Άλαν Γκρίσπαν σε ανακριτική επιτροπή σοκαρισμένος δήλωσε: «Ανακάλυψα ένα σφάλμα στο μοντέλο που θεωρούσα ότι αποτελεί τη δομή η οποία καθορίζει τη λειτουργία του κόσμου». Τη «μηχανή» δηλαδή που πίστευε ότι μπορούσε να λειτουργήσει παραγωγικά με αυτορρύθμιση και να λύσει τα προβλήματα των ΗΠΑ και του κόσμου. Πρόκειται για μια «μηχανή» κοινωνικής λειτουργίας που παράγει και διανέμει τον παγκόσμιο πλούτο. Μια «μηχανή» τη λειτουργία και την εξελεκτική πορεία της οποίας ο κοινωνικός στοχασμός εξηγούσε και συνεχίζει να εξηγεί:

• α) Με βάση κυρίως τις επικρατούσες φιλοσοφικές θεωρίες του διαλεκτικού ιδεαλισμού και του διαλεκτικού υλισμού.

• β) Με βάση τις οικονομικές θεωρίες παραγωγής της αξίας και του πλούτου, κυρίως των οικονομικών στοχαστών Άνταμ Σμιθ, Ρικάρντο και Μαρξ.

• γ) Της πολιτικής θεωρίας, που αναδείχθηκε από τις παραπάνω θεωρίες και οδηγήθηκε βασικά σε δύο κεντρικές θέσεις παραγωγής και διανομής του πλούτου, αυτές της ιδιωτικοποίησης των μέσων παραγωγής και της κυριαρχίας των αγορών και αυτές της κοινωνικοποίησης των μέσων παραγωγής και της κυριαρχίας του κράτους, για την εύρυθμη λειτουργία της παραγωγής, της διανομής του πλούτου και της απασχόλησης.

Η εσωτερική αποικία και οι αμετανόητοι ....

Γράφει η Ελένη Καρασαββίδου

-

Υπάρχει μία ιστορία σχετικά με τον γιατρό του Εδουάρδου του Β', ανθρώπου με διδακτορικό στην ιατρική και bachelor  στην Θεολογία. Με άλλα λόγια ανθρώπου-κλειδί, που όμως (όπως τόσο συχνά συμβαίνει με τους «ανθρώπους- κλειδιά»,  αφού περνούν τον καιρό τους αναρριχώμενοι και όχι βελτιούμενοι) πατούσε με το ένα πόδι στη γνώση της εποχής και με το άλλο στην (όπως πάντοτε) «στιβαρή» άγνοιά μας.

Σε κρίση «επιστημονικής» παραφροσύνης πρότεινε ως θεραπεία για τον πονόδοντο την αναγραφή στην γνάθο του ασθενούς του ονόματος της Αγίας Τριάδας (Ehrenreich B. Deidre,  Witches, Midwives and Nurses:  A History of Women Healers, 1983).

Αν και η μεταφορά παραδειγμάτων από την βιολογική στην κοινωνική πραγματικότητα είναι συνήθως εξαιρετικά προβληματική, η «υγεία», (ή μάλλον η «τεχνολογία» αντιμετώπισής της) όπως έχουν δείξει κοινωνικο-ιστορικές της θεωρήσεις, δεν αφορά μόνο την βιολογία αλλά και τις κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες.

Αν σήμερα ο «πονόδοντος» είναι πάντοτε ενοχλητικός μα αντιμετωπίσιμος σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό, δεν συμβαίνει το ίδιο και με φαινόμενα αιχμής όπως η οικονομία.

Θέτοντας ερωτηματικά και για τον πονόδοντο τον ίδιο σε λίγα χρόνια...

Η κυριολεκτική διάλυση δημόσιων τομέων όπως η υγεία και η παιδεία και η μη παροχή ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης μα και αξιόπιστης παιδείας σε ανθρώπους που μέσω των κρατήσεων τους την πληρώνουν αδρά κάθε μήνα, φέρνει στο προσκήνιο την έννοια της μονόδρομης επιβολής κεφαλικών φόρων δίχως ανταποδοτικότητα όπως συνέβαινε σε προ-νεωτερικές κοινωνίες. Αλλά φέρνει τραγικά επικαιροποιημένη και την έννοια της αποικιοκρατίας.

Όπως ο F. Nemo στο «Τι Είναι Δύση» επισημαίνει, (προσπαθώντας να εξηγήσει γιατί ξαφνικά τα -προϋπάρχοντα ως γνώση απ' τις Σταυροφορίες ακόμη- κείμενα των Αράβων που διέσωζαν την αρχαιοελληνική φιλοσοφία κι επιστήμη έγιναν σημαντικά για τους Ευρωπαίους στις απαρχές της Αναγέννησης, «λίγο μετά» τον Εδουάρδο τον Β' και τον "γιατρό" του), οφείλουμε να διαχωρίσουμε το υλικό -την καθεαυτό ύπαρξη των κειμένων- από το αληθινό αίτιο.

«Το καινούργιο γεγονός δεν είναι υλικό, αλλά πνευματικό. Συνίσταται στο ότι τα κείμενα που ήταν διαθέσιμα εδώ και καιρό θεωρούνται πλέον χρήσιμα και φορείς σημασίας» (ό.π. σελ. 83).

Δεν είναι λοιπόν ούτε η «καθεαυτό ύπαρξη» ούτε η «χρηστική αξία» του χρήματος που έχει μεταβληθεί. Αυτό που άλλαξε πραγματικά είναι η πνευματική ηγεμονία του πλανήτη (κρύβοντας πάντοτε συμφέροντα υλικά) καθιστώντας κυρίαρχο έναν ολοκληρωτισμό τόσο κυνικό και ψιλικατζή που δε νιώθει καν την ανάγκη να δικαιολογηθεί και να αιτιολογήσει τις θυσίες των υπηκόων του πίσω από κάποια μεγάλη ιδέα. Δεν θα θυσιαστείς ούτε θα θυσιάσεις για μια αλήθεια που θα ξεφεύγει από εσένα και θα αφορά ένα γενικότερο "καλό". Θα θυσιαστείς και θα θυσιάσεις για να επιβιώνεις μόνο. Κι εσύ κι οι απόγονοι σου. Και συ και το είδος σου.

Έτσι εξηγείται γιατί μίκρυνε και καταγγέλθηκε η έννοια του ήρωα συστηματικά εδώ και χρόνια. Γιατί ο Σολωμού από τη μια στην Κύπρο ή ο Τζουλιάνι από την άλλη στην Ιταλία παρουσιάστηκαν απλουστευτικά ως τρελοί και περιθωριακοί. Και γιατί οι εκπρόσωποι της real politic θεωρούνται πλέον ως υπερασπιστές τόσο των κοινωνικών μορφωμάτων (χωρών, επαγγελμάτων, ανθρώπων) όσο και της προόδου (αλλιώς θα γίνουμε Εκουαδόρ σου λένε υποκριτικά όσοι προσπαθούν να φέρουν το νέο Μεσαίωνα) αποκρύβοντας ότι η ανθρωπότητα συναντούσε την πρόοδο συνήθως μέσα από ανατροπές.

Και ανέτρεψε και αυτοκρατορίες και ελευθερώθηκε και διένειμε αγαθά όπως η υγεία και η παιδεία και πείνασε και σκοτώθηκε γι' αυτό. Αλλά ήταν αποφασισμένη αφού φοβόταν περισσότερο να πεινάσει και να σκοτώσει χωρίς αυτό. Ο αντίπαλος σου τώρα δεν είναι μόνο μια δομική καπιταλιστική κρίση.

Είναι κάτι συγγενικό και περισσότερο την ίδια ώρα. Γιατί δεν είναι αλήθεια ότι ο "μετα-καπιταλισμός" (ας αποδεχτούμε την προβληματική έννοια του μετά) είναι ένα καινοφανές φαινόμενο. Εάν στη Δύση -και παρά τα οικτρά διαλλείματα- αποδέχτηκε και χρησιμοποίησε τους 3 τελευταίους αιώνες ένα μορατόριουμ θεμελιωδών αξιών ("με την ευγενική χορηγία" των κοινωνικών κινημάτων βεβαίως) το αναλογικά μικρό πλεόνασμα πλούτου που χρησιμοποιήθηκε γι' αυτό το ρετουσάρισμα δεν προήλθε από την ασύλληπτη εκμετάλλευση ανθρώπινων και φυσικών πηγών στις αποικίες;

Λαοί εξαφανίστηκαν, πολιτισμοί εκμαυλίστηκαν, εδάφη ξεχερσώθηκαν. Ο καπιταλισμός όταν έβγαζε το κοστούμι πάντοτε αυτός ήταν. Κι ας μην ήθελαν να το δουν οι βολεμένοι στο εσωτερικό του. Στην ύστερη φάση του, αφηνιασμένος, ενδοστρέφει την αποικιοκρατία στο ίδιο του το σπίτι. Είναι οι πολίτες της Δύσης που γίνονται πια ανθρώπινα στοκ.

Φέτος το χειμώνα πάνω από 500 νεκροί από το κρύο σε χώρες "ευρωπαϊκού πολιτισμού", ενώ οι 1781 (προ 10ημέρου) αυτόχειρες την τελευταία τριετία στην άλλοτε ηλιόλουστη Ελλάδα μιλούν για συντριπτικά ποσοστά πολέμου (χειρότερου της Σερβίας). Αν ο πόλεμος αλλάζει μορφή μιλάμε πια για ένα Έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας, μιας ανθρωπότητας που εκμαυλίστηκε σε βαθμό ώστε να φοβάται την (επώδυνη πάντα) ανατροπή και όχι τον (ταπεινωτικό και σίγουρο) θάνατο που της ετοιμάζουν.

Ενώ η οικονομική και πολιτική παραφροσύνη σκαλίζει πια τις δικές της αγίες τριάδες στα πρόσωπα των ανθρώπων για τον "πονόδοντο", στηριζόμενη σε πολιτικούς φορμαλισμούς κάθε είδους. Εάν δεν στηριζόταν τότε τα δυο κόμματα της κοινοβουλευτικής αριστεράς δεν θα καλούσαν τον λαό (και μάλιστα με μπροστάρη το πιο ανήσυχο και το πιο αλληλέγγυο κατ' εμέ κομμάτι του, τους αριστερούς της βάσης, όχι των "κεκαθαρμένων" θώκων) να ματώσει γι' άλλη μια φορά στο Σύνταγμα (πόσες φορές απ' της 3 του Σεπτέμβρη του 1831;) "βγάζοντας το φίδι από την τρύπα" ώστε να πουλούν τα στελέχη μας πολιτική υπεραξία το βράδυ στα τηλε-παράθυρα στις πλάτες των "beatifull-loosers"!

Αγάντα μην μέσα από τα κινήματα βάσης -αν ενδιαφερθούν οι κρίνοντες αφ’ υψηλού πολίτες γι' αυτά- όπως οι Λαϊκές Συνελεύσεις  γίνουν κάποτε winners!). Θα είχαν παραιτηθεί (κι ας επιχειρηματολογούν περί των δυσκολιών του!) από το βουλευτιλίκι τους ώστε να προκαλέσουν εκλογές και δε θα γινόταν καν η Κυριακάτικη ψηφοφορία.

Αλλά -βέβαια- θα χρειαζόταν γι' αυτό κι ένας λαός αποφασισμένος να πεινάσει με αξιοπρέπεια και να ξαναχτίσει με κόπο, μα όχι πρόθυμος να εκπορνεύουν τη μάνα του (τον πλανήτη του, τη χώρα του, την τάξη του, τη ζωή του, το παιδί του) κομμάτι κομμάτι, και μέρα τη μέρα. 

 (ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΖΩΝΗ)

 ---------------

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

• Ο καρκίνος της Ανθρωπότητας
• Δραχμή – Ευρώ – Χρέος
• Η αποτυχία της Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας

Η αποτυχία της Κοινοβουλευτικής Ολιγαρχίας. ....

Του Γιώργου Ν. Οικονόμου, Αρ. Φιλοσοφίας. Από το περιοδικό "ΠΟΛΙΤΕΣ" [τεύχος 34, Ιανουάριος του 2012, σελίδες 24-26]. Σπουδαίο άρθρο το οποίο επιδοκιμάζω*** ΑΠΟΛΥΤΑ! Προκαλεί κατάπληξη πως επιτράπηκε η δημοσίευση σε περιδικό του ΣΥΡΙΖΑ!! ***(ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ- ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)

-

Η νεοελληνική κοινωνία βρίσκεται στα πρόθυρα πλήρους καταρρεύσεως. Έχει καταστεί πλέον εμφανής η αδυναμία του κομματικού πολιτικού συστήματος στο σύνολο του να αποτρέψει τη χρεοκοπία. Όχι μόνο διότι αυτό την οδήγησε στη σημερινή απελπιστική κατάσταση, αλλά και διότι αυτό την οδηγεί σε χειρότερη με την υποδούλωση του στο ΔΝΤ και τα «Μνημόνια». Σε αυτές τις δύσκολες συνθήκες επιβάλλεται να βρεθεί ένας διαφορετικός δρόμος. Για να υπάρξει όμως αυτός πρέπει πρωτίστως να κατανοηθεί στην ουσία της η χρεοκοπία και κυρίως τα αίτια που οδήγησαν σε αυτή.

Η ελληνική κρίση είναι βεβαίως οικονομική και έχει διεθνή εξάρτηση (ιδίως ευρωπαϊκή) από τον καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και διανομής, από τη λειτουργία των χρηματοπιστωτικών μηχανισμών-τραπεζών και από τη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση. Χωρίς να υποτιμούμε τον διεθνή ορίζοντα της ελληνικής κρίσεως και χωρίς να επιμένουμε αποκλειστικώς στις ελληνικές παθογένειες, θα εξετάσουμε εδώ κυρίους τις εσωτερικές αιτίες, στις οποίες αυτή οφείλεται, καθώς και τις δυνατότητες που υπάρχουν για πολιτικές δράσεις.

Η πολιτική και κοινωνική παρακμή

Η ελληνική κρίση που έλαβε διαστάσεις χρεοκοπίας, προϋπάρχει της παγκόσμιας. Έχει ξεκινήσει πολύ πριν από το 2008, με πρώτα σημάδια στη δεκαετία του '80. Το 1985 ο τότε διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος Δ. Χαλικιάς προειδοποίησε τον τότε πρωθυπουργό Ανδρέα Παπανδρέου πως η χώρα κινδύνευε με στάση πληρωμών και η κυβέρνηση αναγκάσθηκε να πάρει δάνειο από την τότε ΕΟΚ. Από το 1992 η κατάσταση του χρέους και των ελλειμμάτων εμφανίζεται προβληματική και το ΔΝΤ προειδοποιεί δημοσίους την ελληνική κυβέρνηση. Αυτό επιβεβαιώνεται με την ομολογία του οικονομολόγου και πρώην πρωθυπουργού Α. Παπανδρέου (από τους βασικούς υπεύθυνους της καταστροφής) ότι «αν δεν αφανίσουμε την υπερχρέωση της χώρας θα μας αφανίσει αυτή». Εν συνεχεία, με την εξωπραγματική και παράλογη ανάληψη των Ολυμπιακών αγώνων το 1997 η χώρα εγκλωβίζεται στην αύξηση του δανεισμού και του χρέους. Από το 2001, με την είσοδο της χώρας στην Ευρωζώνη και το ευρώ με ψευδή στοιχεία, τα οικονομικά μεγέθη επιδεινώνονται συνεχώς με κορύφωση την περίοδο 2004-2009 της ολέθριας διακυβέρνησης Καραμανλή Β'. Τον Ιούνιο του 2009, ο αρμόδιος επίτροπος για τις οικονομικές υποθέσεις Χοακίμ Αλμούνια ανακοίνωσε ενώπιον των υπουργούν της Ε.Ε., και προειδοποίησε την ελληνική κυβέρνηση, ότι το έλλειμμα της Ελλάδας στο τέλος του έτους θα υπερέβαινε το 10%, άρα η χώρα βάδιζε προς την πτώχευση.

Η απελπιστική κατάσταση της ελληνικής οικονομίας ήταν λοιπόν γνωστή στην ιθύνουσα πολιτική και οικονομική τάξη από τη δεκαετία '90. Όμως, το κομματοκρατικό σύστημα όχι μόνο δεν μπόρεσε να χειρισθεί την κρίση, αλλά την επιδείνωσε με τη διαφθορά και τις ασυλλόγιστες δαπάνες για τις συντεχνίες, με τις παροχές για τις ανάγκες του πελατειακού συστήματος, με τους ασύστολους διορισμούς στο δημόσιο, τις υπέρογκες στρατιωτικές δαπάνες, την αδυναμία για την πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής κ.ά. Η κρίση λοιπόν εκτός από οικονομική, είναι πολιτική και εσωτερική. Την πορεία προς τη χρεοκοπία απεργάσθηκαν η οικονομική και πολιτική ολιγαρχία. Την είσοδο της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένιοση δεν την επέβαλε η Γερμανία, η Γαλλία ούτε οι ΗΠΑ, αλλά τα δύο μεγάλα κόμματα και η άρχουσα οικονομική τάξη. Είναι γνωστό ότι ο Κ. Καραμανλής Α' πίεζε προς όλες τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για να κάμψει αρνήσεις και δυσπιστίες. Επιπλέον, η πολιτική και οικονομική ιθύνουσα τάξη θέλησαν και επεδίωξαν από τη δεκαετία του '90 την είσοδο στην Ευρωζώνη και στο ευρώ - δεν τους εξεβίασε κανείς Ευρωπαίος. Οι ίδιες επίσης ιθύνουσες τάξεις, χωρίς να τις υποχρεώσει κανείς, επέλεξαν από το 1988 ήδη να αναλάβουν τη μεγαλομανή και καταστρεπτική Ολυμπιάδα ι 2004. Τις επιλογές αυτές στήριξαν επί τριάντα πέντε η τα παντοδύναμα ΜΜΕ και το 80-85% των ψηφοφόρων, πράγμα που σημαίνει κοινωνική συναίνεση και καθιστά την κρίση κοινωνική.

Ο κοινοβουλευτισμός είναι ολιγαρχία, όχι δημοκρατία

Η χρεοκοπία έχει επομένως συγκεκριμένους ενόχους, είναι τα δυο κόμματα που άσκησαν την εξουσία επί τριάντα πέντε έτη, είναι οι πρωθυπουργοί, οι υπουργοί, οι βουλευτές λοιποί κρατικοί αξιωματούχοι που έλαβαν τις αποφάσεις, που θέσπισαν νόμους, που χειρίσθηκαν τα χρήματα των φορολογουμένων, δηλαδή που προέβησαν στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, στη λεηλασία του δημοσίου χώρου, στη διαπλοκή και τη διαφθορά. Κυρίως είναι οι θεσμοί και η δομή του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος που επέτρεψαν την άφρονα πολιτική. Η δομή του είναι αυστηρώς ολιγαρχική: οι ολίγοι λαμβάνουν τις αποφάσεις, θεσπίζουν τους νόμους, ασκούν την εξουσία προς όφελος δικό τους και των ολίγων ισχυρών επιχειρηματιών, των τραπεζών και των ΜΜΕ. Το κομματοκρατικό σύστημα κακώς αποκαλείται δημοκρατία, είναι μία καθαρότατη ολιγαρχία. Ιδίως εν Ελλάδι έλαβε τη μορφή της οικογενειοκρατίας, της φαυλοκρατίας, της μιντιοκρατίας και της κλεπτοκρατίας.

Η κατάσταση αυτή έγινε δυνατή, επειδή η οικονομική ελίτ δεν ελέγχεται από την πολιτική εξουσία και η τελευταία δεν ελέγχεται από κανέναν, ούτε καν από τη δικαστική εξουσία. Οι βουλευτές και οι υπουργοί φρόντισαν, εκτός των άλλων προνομίων τους, να εξασφαλίσουν νομοθετικά και συνταγματικά την ατιμωρησία τους για την ανομία, τη διαφθορά και την ανικανότητα τους. Δεν υπήρξε άλλωστε ποτέ ουδείς κοινωνικός έλεγχος, η κοινωνία απουσίαζε όλα αυτά τα χρόνια από την πολιτική σκηνή.

Τα αδιέξοδα της Αριστεράς και του οικονομισμού

Στη λογική του αντιπροσωπευτικού πολιτεύματος, του κρατισμού και του λαϊκισμού κινήθηκε και η Αριστερά. Συνετέλεσε με τον τρόπο της στην απαξίωση και λεηλάτηση του δημοσίου χώρου, υποστηρίζοντας όλες τις διεκδικήσεις κάθε συντεχνίας, από τους υπαλλήλους της βουλής και των ΔΕΚΟ μέχρι τα μπλόκα των αγροτών και των φορτηγατζήδων. Αντί για τον πολιτικό και ταξικό αγώνα η Αριστερά έθεσε ως ανομολόγητο στόχο της τον αντικρατικό αγώνα, την ιδιοποίηση δηλαδή του δημοσίου χρήματος από τις προνομιούχες συντεχνίες, μέσω του κομματικού  συνδικαλισμού. Υποκατέστησε το κεφάλαιο και την ολιγαρχία με το κράτος, με μία πτυχή του κράτους, το δημόσιο ταμείο. Από την άλλη όμως ευνόησε την κρατική διόγκωση και τον κρατισμό, αφού στοιχεία της αριστερής ιδεολογίας είναι οι κρατικοποιήσεις και οι εθνικοποιήσεις, οι οποίες στη λογική της είναι «σοσιαλιστικές» και «αντικαπιταλιστικές» πρακτικές. Ο διεφθαρμένος, παρασιτικός και αποτυχημένος γραφειοκρατικός καπιταλισμός των πρώην κομμουνιστικών κρατών δεν έχει διδάξει τίποτε στην Αριστερά, η οποία παραμένει δέσμια των αφερέγγυων και παρωχημένων ιδεολογιών του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού.

Από την άλλη, στο επείγον και φλέγον ερώτημα τι κάνουμε, η Αριστερά προτείνει για την έξοδο από την παρακμή την κατάργηση του Μνημονίου, τη στάση πληρωμών, την αναδιάρθρωση του χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη ή την Ευρωπαϊκή Ένωση, δηλαδή ριζικές αλλαγές χωρίς να εξηγεί ποιος θα τις χειρισθεί. Παραμένει δηλαδή δέσμια του οικονομισμού, ο οποίος έχει αποτύχει παντού όπου εφαρμόσθηκε. Οι οικονομίστικες λύσεις αποκομμένες από την πολιτική, από την ενημέρωση και τη συμμετοχή της κοινωνίας οδηγούν στην αποτυχία. Η Αριστερά προβάλλει επίσης ως πανάκεια την προσφυγή στις εκλογές, τη στιγμή που έχει αποδειχθεί ότι αυτές όχι μόνο δεν λύνουν τα προβλήματα, αλλά επιπλέον τα συγκαλύπτουν και τα επιδεινώνουν.

Η αποτυχία του εθνικισμού

Από τα ΜΜΕ και από συντηρητικές, θεολογικές, εθνικιστικές πλευρές γίνονται εκκλήσεις στο πατριωτικό και εθνικό συναίσθημα, προτείνονται κινήσεις και κυβερνήσεις «εθνικής ενότητας» για «απελευθέρωση» από τους ξένους (την Τρόικα, τους Γερμανούς κ.ά). Ο εθνικισμός έχει οδηγήσει τη χώρα σε αδιέξοδα και καταστροφές. Το πρόβλημα δεν είναι εθνικό, αλλά πολιτικό και ταξικό. Δεν πλήττονται όλοι οι Έλληνες από τα μέτρα, παρά μόνο τα κατώτερα και τα μεσαία στρώματα, ενώ τα ανώτερα ευνοούνται σκανδαλωδώς, λ.χ. οι τράπεζες με τις κολοσσιαίες κρατικές ενισχύσεις, η εργοδοσία με την ελαστικοποίηση των εργασιακών σχέσεων και η τεράστια εκκλησιαστική περιουσία που, ακόμη μία φορά, δεν φορολογείται. Δεν υπάρχει «κατοχή» της χώρας από ξένες δυνάμεις, όπως διαδίδεται από τις πλευρές αυτές. Η κατοχή οφείλεται στην εγχώρια πολιτική-οικονομική ολιγαρχία. Η αντίθεση δεν είναι ανάμεσα σε Έλληνες και ξένους, ανάμεσα στις «δυνάμεις του έθνους» και τους ξένους που «μας επιβάλλουν τα μέτρα», αλλά ανάμεσα στην κοινωνία από τη μια και την εγχώρια πολιτική-οικονομική ολιγαρχία από την άλλη. Η σύγκρουση είναι ανάμεσα στα κατώτερα-μεσαία στρώματα από τη μια και την πολιτικο-οικονομική ολιγαρχία από την άλλη.

Επανεφεύρεση της πολιτικής

Κανένα κόμμα, καμία προσωπικότητα, καμία κυβέρνηση εθνικής ενότητας ή τεχνοκρατών και οικονομολόγων δεν μπορεί να δώσει λύση. Ενώπιον αυτού του αδιεξόδου οι λύσεις δεν μπορεί παρά να είναι πολιτικές. Εφ' όσον η χρεοκοπία οφείλεται σε πολιτικούς λόγους, όπως εξηγήθηκε πιο πάνω, η λύση πρέπει να είναι κυρίως πολιτική. Πρέπει η πολιτική να επανέλθει στο προσκήνιο, να αποκτήσει προτεραιότητα. Πολιτική όχι με την έννοια των εκλογών και των κομμάτων - οι εκλογές δεν μπορούν να φέρουν την αλλαγή του πολιτικού συστήματος που χρειάζεται η κοινωνία, αλλά επιβάλλουν την εναλλαγή στην εξουσία των διεφθαρμένων και ανίκανων να λύσουν τα προβλήματα κομμάτων.

Η πολιτική εννοείται εδώ με την ουσιαστική έννοια, την αμφισβήτηση από την ίδια την κοινωνία των χρεοκοπημένων εξουσιών» των εγκαθιδρυμένων θεσμών, κανόνων και σημασιών. Η πολιτική έχει σχέση με τους πολίτες και όχι με τους επαγγελματίες πολιτικούς, παράγεται από την κινητοποίηση των ανθρώπων που θέλουν να γίνουν πολίτες, δηλαδή να μην είναι ψηφοφόροι, ακροατές, οπαδοί και υπήκοοι αλλά να συμμετέχουν άμεσα στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων και στον ουσιαστικό έλεγχο της εξουσίας. Αυτή είναι και η ουσία της (άμεσης) δημοκρατίας: η συμμετοχή των πολλών στην άσκηση της εξουσίας - ουσία που έχει αλλοιωθεί από την αντιπροσώπευση, τα κόμματα και τους «ειδικούς». Εφ' όσον οι κεντρικές πολιτικές αποφάσεις αφορούν όλη την κοινωνία, πρέπει να λαμβάνονται από όλη την κοινωνία, εφ' όσον οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται από όλους, πρέπει να λαμβάνονται από όλους. Οι αποφάσεις πρέπει να λαμβάνονται από τους πολίτες και όχι από τους πολιτικούς, οι νόμοι πρέπει να θεσπίζονται από το σύνολο και όχι (απλώς) για το σύνολο. Η δημοκρατική αντίληψη που υποβαστάζει όλα αυτά είναι ότι στα πολιτικά ζητήματα δεν υπάρχουν «ειδικοί» και «επαΐοντες», αλλά όλοι είναι ικανοί και όλοι πρέπει να συμμετέχουν στην εξουσία υπό όλες τις μορφές της. Μόνο η πολιτική με αυτή την έννοια μπορεί να αλλάξει την κατάσταση προς το καλύτερο, προς μία άλλη πορεία προς όφελος των πολλών και όχι των ολίγων.

Αυτοοργάνωση και αυτοπροσδιορισμός.

Για να επιτευχθεί αυτό πρέπει να υπάρξουν πρωτοβουλίες από τα κάτω, συμμετοχή της κοινωνίας και ανεξαρτησία από τις παραδοσιακές μορφές των αποτυχημένων κομματικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Η κύρια μορφή και ο βασικός σκοπός των πρωτοβουλιών θα είναι ο αυτόπροσδιορισμός από τη βάση και η συλλογική αυτοοργάνωση, που αντιτίθενται και συγκρούονται διαρκώς με τη γραφειοκρατικοποίηση, τους ηγέτες και τα κόμματα. Αυτό δηλαδή που έγινε από τις 25 Μαΐου 2011 στην πλατεία Συντάγματος και στις άλλες πλατείες της χώρας.

Οι συνελεύσεις και οι συζητήσεις στις πλατείες ανέδειξαν μία νέα αντίληψη για την πολιτική, στον αντίποδα της επικρατούσας, και διαμόρφωσαν τα βασικά σημεία της. Οι στόχοι που τέθηκαν εμπράκτως ήταν οι τοπικές και ευρύτερες συνελεύσεις - στις οποίες συζητούνται όλα τα προβλήματα, και εξασφαλίζουν τη γνωριμία και την αλληλεγγύη. Επίσης η επαφή και η συνεργασία με άλλες ομάδες και συνελεύσεις, τα τοπικά και ευρύτερα ουσιαστικά δημοψηφίσματα από τα κάτω. Όταν χρειάζεται ορίζονται αιρετές ή κληρωτές επιτροπές, οι οποίες εκφράζουν και εφαρμόζουν τις αποφάσεις της συνέλευσης, είναι υπόλογες στη συνέλευση και ανά πάσα στιγμή ανακλητές από αυτήν. Εφαρμόζεται η κυκλικότητα, η εναλλαγή των ατόμων και η μικρή διάρκεια στη θητεία τους. Οι στόχοι αυτοί αφορούν και στη γενική πολιτική οργάνωση σε εθνικό επίπεδο και απαιτούν γενναία συνταγματική αλλαγή. Τη στιγμή που, υπό την πίεση της κοινωνικής αντίδρασης και του κινήματος στις πλατείες, το ίδιο το σύστημα προτείνει για τον εξωραϊσμό του μεταρρυθμίσεις, τις οποίες μέχρι σήμερα θεωρούσε αδύνατες, η κοινωνία πρέπει να απαιτήσει τη ριζική και ουσιαστική αλλαγή του συστήματος προς την κατεύθυνση της άμεσης συμμετοχής όλων στη λήψη των αποφάσεων, στη θέσπιση των νόμων και στον έλεγχο της εξουσίας. Είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσουν το πραγματικό τους νόημα έννοιες όπως «ελευθερία», «ισότητα», «δικαιοσύνη», «συμμετοχή», «κοινωνικός έλεγχος», «κοινό συμφέρον». Μόνο έτσι θα γλιτώσει η κοινωνία από τους καταστροφείς της. Εάν η ίδια δεν μπορεί να σωθεί, δεν μπορεί να τη σώσει κανείς.

Η απουσία της κοινωνίας από την πολιτική συνετέλεσε στην παρακμή και στη χρεοκοπία, διότι άφησε ανεξέλεγκτη την εξουσία. Υπήρχε η εντύπωση πως η αποκλειστική ασχολία με τις ιδιωτικές υποθέσεις και το προσωπικό συμφέρον δεν δημιουργούσε προβλήματα. Η πραγματικότητα απέδειξε το αντίθετο. Μπορεί εμείς να μην ασχολούμαστε με την πολιτική, αυτή όμως είναι εκεί, ασχολείται με εμάς. Χρειάζεται λοιπόν να εγκαταλείψουμε τον παλιό κομματικό ή αδιάφορο και α-πολιτικό εαυτό μας και να δράσουμε. Χρειάζεται να αφήσουμε πίσω μας τον παλιό ανίκανο και διεφθαρμένο κομματοκρατικό κόσμο, να εγκαταλείψουμε το αποτυχημένο ολιγαρχικό σύστημα. Για να επιτευχθεί η ουσιαστική συμμετοχή, η άμεση δημοκρατία, χρειάζονται επειγόντως νέες αντιλήψεις και ιδέες, νέοι θεσμοί και νόμοι, νέες διαδικασίες και αξίες. «Σε εποχές αλλαγών, όπως η σημερινή, ό,τι δεν είναι νέο είναι ολέθριο». 

    (ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ- ΕΝΕΡΓΟΣ ΠΟΛΙΤΗΣ)      

---------

 

 ΣΧΕΤΙΚΑ :

• Ο καρκίνος της Ανθρωπότητας
• Δραχμή – Ευρώ – Χρέος

 

Ελληνικές προοπτικές - Μέρος 1ο .

 Συντακτική Επιτροπή της Μαρξιστικής Φωνής

ΚΕΙΜΕΝΟ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΠΡΟΟΠΤΙΚΩΝ 

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ  2011

 

Ξεκινάμε σήμερα την τμηματική δημοσίευση ενός νέου αναλυτικού κειμένου με τις εκτιμήσεις και τα συμπεράσματα της Συντακτικής Επιτροπής της Μαρξιστικής Φωνής σχετικά με την οικονομική, κοινωνική και πολιτική κατάσταση και τις προοπτικές της Ελλάδας.

 

 

Κρίση και παγκόσμια επανάσταση 

Η παγκόσμια κατάσταση χαρακτηρίζεται από την όξυνση της ιστορικής κρίσης του καπιταλισμού και την ορμητική άνοδο της ταξικής πάλης, από τον Αραβικό κόσμο μέχρι την Ευρώπη και τις ΗΠΑ.

Η ΑΜΕΣΟΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΘΑ ΑΝΑΤΡΕΨΕΙ ΤΟΝ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟ ....

Η ανατροπή του καπιταλισμού είναι εφικτή και η Άμεση Δημοκρατία είναι ζωτικά αναγκαία

Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

http://www.infonewhumanism.blogspot.com 

Ο καπιταλισμός, ως οικονομικό σύστημα, όπως είναι γνωστό, βρίσκεται, εξαιτίας της χαοτικής του φύσης, απο την εμφάνισή του σε μιά διαρκή καταστροφική κρίση. Για το ξεπέρασμα των εκάστοτε κρίσεών τους οι 'εθνικοί καπιταλισμοί', έβρισκαν διάξοδο στις τοπικές, τις εθνικές και τις παγκόσμιες πολεμικές ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Αυτή η διαδικασία αντιμετώπισης των καπιταλιστικών κρίσεων σε συνδυασμό με τη λεηλασία της εργαζομενης κοινωνίας-ανθρωπότητας, έφερνε, όπως είναι φυσικό, όλο και μεγαλύτερες κοινωνικές δυνάμεις απέναντι στο καπιταλιστικό σύστημα.

Τα μεγάλα οικονομικά συγκροτήματα που διαμορφώθηκαν σ' αυτή τη διαδικασία αντιμετώπισης των κρίσεων, οργάνωσαν σε συνεργασία με τις διαπλεκόμενες πολιτικές γραφειοκρατίες της αστικής-αντιπροσωπευτικής 'δημοκρατίας', ένα πραξικόπημα στο εσωτερικό του καπιταλιστικού συστήματος και ενάντια στον καπιταλισμό ως τρόπο παραγωγής, με στόχο την απόλυτη καθυπόταξη της κοινωνίας στα συμφέροντα όχι γενικά του κεφαλαίου, αλλά στα ηγεμονικά σχέδια του σκληρού πυρήνα της παγκόσμιας καπιταλιστικής συμμορίας. Το αποτέλεσμα ήταν η νεοφιλεέυθερη παγκοσμιοποίηση, η οποία αναγορεύει σε υπέρτατες αξίες τα τρία βασικά χαρακτηριστικά του καπιταλισμού:

• Ο γενικευμένος κανιβαλισμός είναι το πρώτο χαρακτηριστιό της παγκοσμιοποίησης, που στηρίζεται στη βασική καπιταλιστική αρχή του καταστροφικού ανταγωνισμού για την απεριόριστη και βίαιη συσσώρευση πλούτου, ανισότητας και δυστυχίας σύμφωνα με την οποία “το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό και συνεπώς ο θάνατός σου η ζωή μου”, με συνέπεια τον εκπρολεταρισμό εκατοντάδων χιλιάδων, ή και εκατομμυρίων μικροεπιχειρηματιών.
• Ο οργανωμένος βαμπιρισμός είναι το δεύτερο χαρακτηριστικό της νεοφιλελέυθερης παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στην κύρια καπιταλιστική αρχή για την απεριόριστη εκμετάλλευση της Εργασίας, που καταλήγει στη βίαιη αφαίμαξη των μισθωτών δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού, μέχρι την πλήρη αξαθλίωση της αποφασιστικής πλειονότητας της εργαζόμενης κοινωνίας-ανθρωπότητας.
• Ο οικοφασισμός του κεφαλαίου είναι το τρίτο χαρακτηριστικό της παγκοσμιοποίησης που στηρίζεται στη μυωπική αντιμετώπιση της ζωής, της Φύσης και της κοινωνίας από το κεφάλαιο, που ενδιαφέρεται αποκλειστικά και μόνο για την απεριόριστη μεγέθυνση της παραγωγής, με μοναδικό σκοπό τη μεγιστοποίηση και την υπερσυσσώρευση του ιδιωτικοποιημένου κοινωνικού πλούτου, με αποτέλεσμα να ανατρέπει τις ισορροπίες της Φύσης και των διάφορων ζωτικών για τον άνθρωπο οικοσυστημάτων, να καταναλώνει ληστρικά τους φυσικούς πόρους των επόμενων γενεών και να απειλεί άμεσα ακόμα και την ίδια τη ζωή στον πλανήτη.

Η απόλυτη αποτυχία της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης να λύσει τα προβλήματα της ανθρωπότητας και η αδυναμία του σκληρού πυρήνα να ηγεμονεύσει πάνω στην ανθρωπότητα αποδείχνει πως ο καπιταλισμός μπήκε οριστικά στη φάση της παρακμής του, στο τελικό στάδιο της ύπαρξής του, το στάδιο που χαρακτηρίζεαται από τη “ζωϊκή κατάρρευση του καπιταλισμού”. Είναι το στάδιο που ο καπιταλισμός αντιλαμβάνεται το τέλος του και αυτό τον κάνει ακόμα πιο επικίνδυνο. Στην κατανόηση αυτής της πραγματικότητας δεν μπορούμε να φτάσουμε με  θολές και πληκτικές  ποσοτικές αναλύσεις πλευρών ή και συνολικά  της καπιταλσιτικής οικονομίας, αλλά με την αναζήτηση μιάς άλλης οικονομικής φιλοσοφίας που θα εκτοπίζει την κερδοκεντρική  φιλοσοφία του καπιταλισμού και θα αποκαθιστά τη θέση του ανθρώπου στην οικονομία και συνεπώς στην κοινωνία.

Η εμφάνιση του κινέζικου μανιακού κρατικοκαπιταλισμού, που τόσα χρόνια κρυβόταν πίσω από τη μάσκα του ψευδοκομμουνισμού, χάλασε προσωρινά τα σχέδια για τη δυτική παγκόσμια ηγεμονία, αλλά πρόσφερε τη μαγική συνταγή στο δυτικό καπιταλισμό για τη 'σωτηρία και μακροημέρευσή του'. Το μυστικό της συνταγής δεν είναι, φυσικά, παρά τα χαμηλά κινέζικα μεροκάματα και οι μεγάλες στρατιές των ανέργων. Ο σκληρός πυρήνας της παγκοσμιοποίησης, η παγκόσμια συμμορία με τα πολλά πρόσωπα, αποφάσισε να επιταχύνει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου και να κινεζοποιήσει ακόμα και σε υπρεθετικό βαθμό την Εργασία για να γίνει ανταγωνιστικότερη, πράγμα που επιδιώκεται να επιτευχθεί:

• με τη μειωση της ρευστότητας που θα βγάλει απο τη μέση την πολυάριθμη μικρομεσαία επιχειρηματική τάξη (τη βάση της πραγματικής  οικονομίας, αλλά και της  αστικής δημοκρατίας) και θα μεγαλώσει τις στρατιές των ανέργων, αλλά και την πίττα και τα κέρδη του ηγεμονικού κεφάλαιου,
• με τις πολιτικές και τα προγράμματα λιτότητας με τα οποία θα ρίξει μισθούς και συντάξεις στο επίπεδο της απόλυτης φτώχειας και της εξαθλίωσης της εργαζόμενης κοινωνίας, με αποτέλεσμα τη διάλυση κάθε μορφής συλλογικότητας και συνεπώς την καταστροφή κάθε μορφής ατομικής Εαυτότητας και συλλογικής-κοινωνικής Ταυτότητας που θα μπορούσαν να αρθρώσουν κοινωνικό αντίλογο και κοιωνικές διεκδικήσεις και
• με την ιδιωτικοποίηση των φυσικών πόρων, των υποδομών και της παραγωγικής βάσης των χωρών, τον μηδενισμό των δημοσίων επενδύσεων και του κοινωνικού κράτους, πράγμα που αποσκοπεί στην ιδιωτικοποίηση ολόκληρης της υπαρξιακής βάσης της κοινωνίας με αναπόφευκτη συνέπεια το θρυματισμό του κοινωνικού ιστού και την αγελοποίηση-οπαδοποίηση των εργαζόμενων και άνεργων ανθρώπων για να μην αποτελούν εμπόδιο στα σχέδια του ηγεμονικού κεφαλαίου.

Ο καθένας μας κατανοεί πως όλα αυτά τα καταστροφικά και απάνθρωπα δεν θα μπορούσαν να γίνουν σε συνθήκες αστικής αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας με πολιτικούς αχυράνθρωπους. Οι νέοι αλχημιστές νακάλυψαν τη νέα 'φιλοσοφική λιθο', τους τεχνοκράτες και γι' αυτό το σύστημα αποσύρει έναν-έναν τους πολιτικούς γραφειοκράτες και κατασκευάζει θεωρίες περί μάγων τεχνοκρατών που τάχα θα λύσουν τα προβλήματα, μερικοί απο τους οποίους βρίσκονται κιόλας σε πρωθυπουργικούς θώκους. Πρόκειται για τη νέα γενιά αχυρανθρώπων που θα εφαρμόσουν τα “σχέδια σωτηρίας” των χωρών τους με συνταγές Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, αλλά με νομιμοποιητικές αποφάσεις των “εθνικών αντιπροσωπειών” και των αστικών κοινοβουλίων. Όποιος δεν αντιλαμβάνεται πως τους “τεχνοκράτες” θα τους ακολουθήσουν όπου χρειαστεί οι ΝΑΤΟϊκοί Κολονέλοι, για να αολοκληρωθεί η καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση και να στηθεί η λεγόμενη παγκόσμια κυβέρνηση ως παγκόσμιος φασισμός, είναι καταδικασμένος να χειροκροτεί τους δημιους του μέχρι την τελευταία του πνοή, κρατώντας την άδεια καραβάνα, “χορηγία της άλφα Πολυεθνικής, του βήτα δοτού Δημάρχου ή του γάμα Μητροπολίτη”.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση, ακόμα και αυτό το συντηρητικό κατασκεύασμα, αποτελεί εμπόδιο για τα σχέδια της παγκόσμιας καπιταλιστικής συμμορίας, γιατί θα μπορούσε υπό προϋποθέσεις να αντιδράσει ενάντια στην νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση του Κεφαλαίου και την κινεζοποίηση της Εργασίας και με ένα άλμα προς το μέλλον, όπως έχει κάνει πολλές φορές στο παρελθόν, να κινηθεί σε αντίθετη και διαφορετική κατεύθυνση προς μια Ευρώπη των Λαών και της Άμεσης Δημοκρατίας. Γι' αυτό η Ε.Ε είναι πιά στόχος υπο διάλυση. Την υπεργολαβία την ανάλαβε προφανώς Γερμανία με αντάλλαγμα να της ανατεθεί ο ρόλος του Ευρωπαίου Ηγεμόνα και να δει το εθνικοσοσιαλιστικό της όραμα να γίνεται πραγματικότητα. Ο γερμανικός Λαός μπορεί και πρέπει να διαχωρίσει τη θέση του από το γερμανικό κεφάλαιο και το γερμανικό ιμπεριαλισμό, γιατί η ιστορία και η ανθρωπότητα δεν θα του συγχωρήσει ένα νέο έγκλημα σε βάρος της Ευρώπης, της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, με την υπόδειξη του υπεργολάβου,  αναλαμβάνει τα οικονομικά της μιάς μετά την άλλη των χωρών της Ε.Ε και σε λίγο η Ευρωπϊκή Κεντριή Τράπεζα θα χρηματοδοτεί το Δ.Ν.Τ. για να σώσει την Ε.Ε. που χρηματοδοτεί την Ε.Κ.Τ. με τα χρήματα των Ευρωπαίων φορολογουμένων.

Πρόκειται ασφαλώς για την απόλυτη καπιταλιστική σχιζοφρένεια που οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην απόλυτη καπιταλιστική βαρβαρότητα. Οι κοινωνίες αντιλαμβάνονται τα σχέδια του Κεφαλαίου και γνωρίζοντας πως η κατάρρευση του καπιταλισμού θα οδηγήσει στο χάος που βολεύει τις καραδοκούσες δυνάμεις του φασισμού, ετοιμάζονται για τη ριζική και τη μεθοδική ανατροπή του. Οι πρόσφατες εμπειρίες του Κινήματος των Πλατειών δείχνουν πως η ανθρωπότητα αποφάσισε να γυρίσει σελίδα και από την αστική δημοκρατία του Κεφαλαίου να περάσει στην Άμεση Δημοκρατία της Κοινωνικής Αυτοδιεύθυνσης. Συνοψίζοντας τις εμπειρίες από διάφορα μέρη του πλανήτη διαπιστώνουμε πως σταδιακά διαμορφώνεται στις Πλατείες, που λειτουργούν ως Νέα Εκλησία του Δήμου, ως Νέος Δημόσιος Χώρος, μιά “Πολιτική απο τα Κάτω” η οποία εκδηλώνεται:

1. Ως μερική άρνηση του καπιταλισμού, δηλαδή ως αντίδραση απέναντι σε επιμέρους πολιτικές του Κεφαλαίου με το αίτημα για ένα δικαιότερο σύστημα, (ΗΠΑ, Καναδας, Ιαπωνία, Κίνα, Ισραήλ κλπ.)
2. Ως άρνηση του υφιστάμενου αυταρχικού συστήματος διακυβέρνησης και αίτημα ένα σύστυημα  Λαϊκής Κυριαρχίας, (Αφρική, Μέση Ανατολή)
3. Ως πλήρη άρνηση του καπιταλισμού που εκφράζεται με την κατάληψη και αυτοδιαχείρηση των εργοστασίων από τους ίδους τους εργαζόμενους, με αίτημα την κοινωνικοποίηση της οικονομίας και στόχο μιά άλλη μορφή κοινωνικής οργάνωσης, ένα άλλο κοινωνικό σύστημα κοινωνικής ααυτοδιαχείρισης (Λατινική Αμερική)
4. Ως ξεκαθαρισμένη αντικαπιταλιστική στρατηγική με στόχο την  οριστική υπέρβαση του απάνθρωπου και καταστροφικού καπιταλισμού σε όλες τις εκδοχές του και την αντικατάστασή του  με την Άμεση Δημοκρατία Παντού, (Ευρώπη).

Είναι προφανές πως ο καπιταλισμός έχει οριστικά χρεοκοπήσει και η ανθρωπότητα βρίσκεται σε προϊούσα επαναστατική διαδικασία, με στόχο να αποτρέψει την καπιταλιστική βαρβαρότητα και στη θέση της να βάλει ένα σύστημα κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, που θα αποκαταστήσει:

• Τη σχέση αρμονικής συνύπαρξης της ανθρώπινης κοινωνίας με τη Φύση.
• Τη σχέση κοινωνίας και οικονομίας, στα πλαίσια της οποίας τα μέσα παραγωγής και ολόκληρος ο φυσικός, ο οικονομικός και ο κοινωνικός πλούτος ανήκουν συνολικά και αδιαίρετα στην κοινωνία-ανθρωπότητα και η οικονομία υποτάσσεται στις ανάγκες της κοινωνίας και όχι το αντίστροφο.
• Τη σχέση αμοιβαιότητας μεταξύ των μελών μιάς κοινωνίας, στα πλαίσια της οποίας καταργείται κάθε σχέση διακρίσεων και ιεραρχικής εξουσίας και συνεπώς εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο και η ελευθερία του καθενός αποτελεί προϋπόθεση για την ελευθερία και την ευτυχία των άλλοων.
• Τη σχέση των ανθρώπων με την κοινωνία, η οποία προσδιορίζερται από την αρχή “πάντων πραγμάτων μέτρον άνθρωπος”, που βρίσκει την καλύτερη δυνατή πραγμάτωσή της στα πλαίσια της Άμεσης Δημοκρατίας.
• Τη σχέση μεταξύ των Λαών, και των Εθνών, η οποία απαλλαγμένη από την πολιτική του “διάιρει και βασίλευε” του κεφαλαίου, θα μπορεί να προσδιορίζεται από τον αλληλοσεβασμό και την αμοιβαά συνεργασία, στα πλαίσια ενός οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.

Στον πυρήνα αυτής της επιλογής της ανθρωπότητας βρίσκεται η συνειδητοποίηση, πως η αιτία όλων των δεινών του πολιτισμού βρίσκεται στην ανισότητα, η οποία προκαλείται από την ατομική  ιδιοκτησία και ειδικότερα από την ατομική ιδιοκτησία στα μέσα παραγωγής και στον έλεγχο της οικονομίας από μιά μικρή μειοψηφία επιχειρηματιών που καταδυναστεύουν την εργαζόμενη κοινωνία για να συσσωρεύουν πλούτη από τη μεριά των λίγων και δυστυχία από τη μεριά των πολλών. Η συνειδητοποίηση πως, όπου υπάρχει ανισότητα δεν μπορεί να υπάρξει ούτε ελευθερία, ούτε δημοκρατία, οδηγεί όλο και περισσότερους ανθρώπους στην ιδέα της κοινοκτημοσύνης και της Άμεσης Δημοκρατίας με προοπτική την αταξική κοινωνία και τον Ανθρωπισμό.

Έτσι διαμορφώνεται μιά νέα κοσμοαντίληψη που ξεπερνάει τον παραδοσιακό καπιταλισμό, αλλά και τον κρατικοκαπιταλισμό της τριτοτεταρτοδιεθνούς εκδοχής και ανοίγει τις προοπτικές για μιά κοινωνία της κοινοκτημοσύνης, της ισότητας, της ευημερίας και της ελευθερίας, για μιά κοινωνία της Άμεσης Δημοκρατίας, της Αταξικότητας και του Οικουμενικού Ουμανισμού. Στα πλαίσια αυτών των εξελίξεων η τακτική του Κινήματος των Πλατειών θα αναβαθμίζεται, σε μιά σχέση αλληλοτροφοδότησης με εμπειρίες και ιδέες, σταθερά σε Κίνημα ολόκληρης της Κοινωνίας, που αμέσως μετά από τις πλατείες θα καταλάβει τα εργοστάσια, κάθε χώρο παραγωγής χρήσιμων αξιών, όπως και κάθε χώρο λήψης αποφάσεων, για να τους μετασχηματίσει σε κυψέλες Άμεσης Δημοκρατίας, Ισότητας, Ελευθερίας, Ευημερίας και Ευτυχίας όλων ανεξαίρετα των Πολιτών.

Οι εργαζόμενες κοινωνίες γνωρίζουν πως ο καπιταλισμός δεν θα καταρεύσει. Γνωρίζουν επίσης πως όσο παρακμάζει τόσο πιό επικίνδυνος θα γίνεται για την ανθρωπότητα και τον πολιτισμό της, γι' αυτό και ετοιμάζονται να τον ανατρέψουν και να οικοδομήσουν ένα καλύτερο κόσμο στον οποίο θα ισχύει η ισότητα: Κοινοκτημοσύνη+Άμεση Δημοκρατία Παντού = Κονωνική Ισότητα+Αταξική Κοινωνία.

Η ανατροπή του παρακμασμένου καπιταλισμού, σήμερα, δεν είναι μόνο εφικτή αλλά και αναγκαία για την παραπέρα κίνηση της ανθρωπότητας. Με αυτή την έννοια η σημερινή κρίση του καπιταλισμού, μπορεί να αναδειχθεί σε ευκαιρία για την ανθρωπότητα, φτάνει να απαλλαγούμε από τους σκοταδιστικούς και εξουσιαστικούς μύθους περί 'ανθρώπινου καπιταλισμού', περί 'καλοπροαίρετων τεχνοκρατών' και περί των καλών προθέσεων του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, ακόμα και περί εναλλακτικότητας της τριτοτεταρτοδιεθνιστικής 'Αριστεράς'.

Οι νέες συνθήκες απαιτούν νέες αναλύσεις, νέες αντιλήψεις και νέες λύσεις ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΥ, κι' αυτό συντελείται ήδη με τη διακριτικότητα της ιστορικής διεργασίας και του κοινωνικού Γίγνεσθαι. Και μάλιστα συντελείται μακριά από τη "χάβρα" των 'ειδικών' αναλυτών, οικονομετρών, θεραπευτών και νοσηλευτών του καπιταλισμού, που  προσπαθούν με  βαρύγδουπες αναλύσεις και  διαγνώσεις  και με διάφορα  μαντζούνια και γιατροσόφια να τον θεραπεύσουν και να βελτιώσουν τάχα τη σχέση μεταξύ Κεφαλαίου και Εργασίας, ενώ γνωρίζουν πως Alea iacta est, γιατί ο καπιταλισμός απέτυχε, χρεοκόπησε οριστικά και αμετάκλητα, τόσο σε εθνικό, ως τοπικό local-national mafia system, όσο  σε παγκόσμιο επίπεδο, ως world mafia system και παγκόσμια κυβέρνηση και γι' αυτό  πρέπει να και θα ανατραπεί από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού.

*Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του F.U.Berlin  

Ecumenical Humanism

ΣΧΕΤΙΚΑ:

• Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ

 

Για το απεχθές χρέος.

Στο τρίτο τεύχος του περιοδικού “Μαρξιστική Σκέψη” υπάρχουν ενδιαφέροντα κείμενα. Ένα από τα πλέον χρήσιμα για την κατανόηση της σημερινής κρίσης και της ιστορικής συγκυρίας που ζει ο τόπος μας, είναι αυτό του Γιάννη Τόλιου που αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια.


Ιδιατέρως σημαντικό είναι το αφιέρωμα με τίτλο “Μαρξισμός και θρησκεία”, ένα επίκαιρο θέμα λόγω της έξαρσης του θρησκευτικού φανατισμού τις τελευταίες δεκαετίες σε όλο τον κόσμο. Το αφιέρωμα περιλαμβάνει κείμενα των Λένιν, Μπουχάριν, Τρότσκι, Λούξεμπουργκ, Λουνατσάρσκι, Λάνσμπερι και σύγχρονων μαρξιστών ερευνητών (Α. Γουντς, Π. Ζίγκελ, Π. Ντίξον, Ντ. Κρουτς, Ε. Αστερίου, Σ. Σέγιερς, Γ. Χίρσφελντ)….

Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΧΡΗΜΑΤΟΠΙΣΤΩΤΙΚΟ ΠΡΟΤΕΚΤΟΡΑΤΟ .

Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ

ΘΑΝΑΣΗ Κ. ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ       E-mail : athanassiosnikolaidis@gmail.com

 «Σε ένα έθνος και σε μια γυναίκα δεν  συγχωρείται  η απροφύλαχτη στιγμή,

  όπου ο πρώτος τυχόν   τυχοδιώκτης θα μπορούσε να τη βιάσει».  

( Karl Marx -18^ηΜπρυμαίρ)       

Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΡΚΙΝΟΣ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ. Η ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ * ..........

Γράφει ο Κώστας Λάμπος**

http://www.infonewhumanism.blogspot.com,

prodial21@gmail.com

   H βίαιη διαταραχή και η στρέβλωση του κυτταρικού κύκλου, σε ένα όποιο σημείο του ανθρώπινου οργανισμού, μπορεί να προκαλέσει τη λειτουργική αποκοπή και αυτονόμηση κάποιων κυττάρων, τα οποία αυτοαναπαράγονται, με αποτέλεσμα τη δημιουργία όγκων, οι οποίοι με τη σειρά τους προκαλώντας νέες στρεβλώσεις κυτταρικών κύκλων πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα, καταστρέφοντας υγιή κύτταρα και ζωτικά όργανα, με τα οποία έρχονται σε επαφή και μπλοκάρουν την κανονική λειτουργία του οργανισμού μέχρι που προκαλούν το θάνατό του. Αυτό τα φαινόμενο αποτελεί τη γνωστή από την εποχή του Ιπποκράτη αρρώστια του καρκίνου.

      Από τότε που ο τροφοσυλλέκτης εξελίχθηκε σε εργαλειοκατασκευαστή και κάποιοι, με τη βίαιη στρέβλωση του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας, μετεξελίχθηκαν βίαια σε ιδιοκτήτες εργαλείων και εργαλειοκατασκευαστών και κατά συνέπεια σε εκμεταλλευτές, εξουσιαστές και δυνάστες της κοινωνίας και συνολικά της ανθρωπότητας, από τότε και η ιστορία της ανθρωπότητας γράφεται με όρους στρέβλωσης, ανισότητας, αδικίας, ανελευθερίας, φτώχειας, Φόβου, βίας, καταστροφής και πολέμων. Η βίαιη επιβολή της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στη γη, στους ανθρώπους και στα μέσα παραγωγής, αποτελεί διαταραχή του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας, προκαλεί στρεβλώσεις και ατροφικότητες στο κοινωνικό σώμα, συμπεριφέρεται ως κοινωνικό καρκίνωμα και καταγράφεται ως η βασική αιτία της όποιας κοινωνικής και οικουμενικής νοσηρότητας. Αυτή η αρρώστια της κοινωνίας δεν είναι άλλη από το κοινωνικοοικονομικό σύστημα που είναι γνωστό ως καπιταλισμός, η παγκοσμιοποίηση του οποίου ισοδυναμεί με γενική μετάσταση καρκινογόνων κυττάρων και καρκινικών όγκων σε όλο το σώμα της ανθρωπότητας.

      Η ιατρική επιστήμη σε συνεργασία με την ιατρική έρευνα και τη φαρμακολογία κατάφερε να θεραπεύει πολλές από τις διακόσιες περίπου μορφές του καρκίνου, όταν γίνεται έγκαιρα η διάγνωσή τους και σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις δεν είναι μακριά η εποχή που ο καρκίνος θα είναι μια ακόμα θεραπεύσιμη αρρώστια και συνεπώς κανένας άνθρωπος δεν θα πεθαίνει από καρκίνο. Βέβαια γι’ αυτό είναι αναγκαίο να αποεμπορευματοποιηθεί η δημόσια υγεία, πράγμα που προϋποθέτει πως η δημόσια υγεία παύει να είναι υπόθεση κερδοσκοπίας των φαρμακοβιομηχανιών, των κλινικαρχών και των μεγαλογιατρών και αποκαθίσταται μέσω του απόλυτου κοινωνικού ελέγχου ως δημόσιο αγαθό.

   Οι κοινωνικές επιστήμες σε συνεργασία με την κοινωνική έρευνα, την ιστορία και τους κοινωνικούς αγώνες σε τοπικό, εθνικό και οικουμενικό επίπεδο, πασχίζουν να θεραπεύσουν την κοινωνία και συνολικά την ανθρωπότητα από το δικό της καρκίνο, τον καπιταλισμό, πράγμα που προϋποθέτει την άρση της στρέβλωσης του κυτταρικού κύκλου της κοινωνίας με την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, που σημαίνει τη μετατροπή τους από ιδιωτικά μέσα εξουσιασμού σε δημόσια αγαθά, και την απόλυτη κοινωνικοποίησή τους σε συνθήκες Άμεσης Δημοκρατίας Παντού, δηλαδή στην Οικονομία, στην Κοινωνία και στον Πολιτισμό.

   Κι’ ενώ ο ανθρώπινος καρκίνος δεν έχει συνείδηση της ύπαρξής του και γι’ αυτό οδηγείται στο θάνατο μαζί με τον οργανισμό που έχει προσβάλλει, αν βέβαια δεν προλάβει η επιστήμη να τον σκοτώσει και να θεραπεύσει τον οργανισμό που έχει προσβληθεί, ο καπιταλισμός, ως καρκίνος της κοινωνίας και της ανθρωπότητας, έχει πλήρη συνείδηση της ύπαρξης και του ρόλου του και γι’ αυτό συνειδητά και συστηματικά αμύνεται με χίλιους δυό τρόπους, απέναντι στις δυνάμεις που θέλουν να απαλλάξουν την κοινωνία και την ανθρωπότητα από τη θανατηφόρα λειτουργία του.

      Αμύνεται πρώτον με την κατασκευή σκοταδιστικών, ρατσιστικών, φονταμενταλιστικών και σε τελική ανάλυση εξουσιαστικών ιδεολογιών περί της υποτιθέμενης κοινωνικής χρησιμότητας της λεγόμενης οικονομίας της ελεύθερης αγοράς. Δεύτερον με την παραχάραξη και τη στρέβλωση των επιστημών σύμφωνα με τις οποίες η απληστία του κεφαλαίου αποτελεί αντικατοπτρισμό της υποτιθέμενης απληστίας της ανθρώπινης φύσης. Και τρίτον με τις αντεπιστημονικές ερμηνείες, πως τάχα η κανιβαλική (το μεγάλο κεφάλαιο τρώει το μικρό), αλλά και η βαμπιρική (το κεφάλαιο αφαιμάζει την εργασία) φύση του καπιταλισμού αποτελεί προέκταση του φυσικού νόμου της εξέλιξης των ειδών. Όλα αυτά επενδύονται με βαρύγδουπες θεωρίες ‘πολυβραβευμένων’ στελεχών επίλεκτων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και ερευνητικών παραμάγαζων των μυστικών υπηρεσιών του ιμπεριαλισμού και του παγκόσμιου ηγεμόνα, με πολλαπλασιαστή τα ελεγχόμενα από το μεγάλο κεφάλαιο ΜΜΕ και συνεπίκουρο τις τοπικές και ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις καταστολής, αποτελούν το βαρύ πυροβολικό του καρκίνου της ανθρωπότητας κατά της ίδιας της ανθρωπότητας. Μπροστά σε όλο αυτό το οπλοστάσιο του καρκίνου της ανθρωπότητας, η εργαζόμενη ανθρωπότητα αναζητάει το αντίδοτο για να απαλλαγεί από τον καπιταλισμό και να αποφύγει την καπιταλιστική βαρβαρότητα.

    Η από τη φύση της επαναστατική και ανυπότακτη επιστήμη καταφέρνει παρά τη στρέβλωση και του δικού της κυτταρικού κύκλου και τον ασφυκτικό έλεγχό της από τα ιερατεία της εξουσίας να ρίχνει φως στα σκοτάδια με τα οποία έχουν τυλίξει την εργαζόμενη ανθρωπότητα και να δείχνει το δρόμο της δικής της απελευθέρωσης, ως προϋπόθεση της απελευθέρωσης της ανθρωπότητας και του πολιτισμού της από τα καρκινογόνα κύτταρα του καπιταλισμού. Μόνο που αυτό η εργαζόμενη ανθρωπότητα δεν μπορεί να το περιμένει από το εκπαιδευτικό σύστημα του καπιταλισμού και γι’ αυτό είναι αναγκασμένη να δημιουργήσει η ίδια τις αναγκαίες υποδομές για ένα σύγχρονο και ανεξάρτητο κίνημα διαφωτισμού, που θα εκλαϊκεύσει την επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση, με στόχο τη διαμόρφωση μιάς νέας επαναστατικής απελευθερωτικής κοινωνικοπολιτικής συνείδησης.

    Οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού έχουν ήδη κάνει σημαντικά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση και έχουν συμβάλλει αποφασιστικά στη διάγνωση της φύσης του καρκίνου της ανθρωπότητας και με αυτό στη συνειδητοποίηση της ανάγκης να απαλλαγεί η ανθρωπότητα από τον καπιταλισμό-καρκίνο που την ταλαιπωρεί και την απειλεί θανάσιμα. Αυτή η συνειδητοποίηση εκφράζεται στο επίπεδο των κοινωνικών αγώνων με το αίτημα για ένα καλύτερο, απαλλαγμένο από τον καπιταλιστικό καρκίνο, κόσμο. Αυτό το αίτημα επανέρχεται στο τέλος του 20^ου και στις αρχές του 21^ου αιώνα με μεγαλύτερη ένταση και αποφασιστικότητα, κύρια εξαιτίας της αποκάλυψης του μεταμορφισμού του ‘ελευθεραγορίτικου’ καπιταλισμού-καρκίνου σε κρατικοκαπιταλιστικό καρκίνο, γεγονός που αποπροσανατόλισε για ένα ολόκληρο αιώνα την κοινωνία-ανθρωπότητα.

    Η απόδειξη γι’ αυτό είναι η ποιοτική αναβάθμιση του προτάγματος, από την αστική δημοκρατία και το κρατικοκαπιταλιστικό υποκατάστατό της τη ‘δικτατορία του προλεταριάτου’, στην Άμεση Δημοκρατία. Με αυτό τον τρόπο η ανθρωπότητα επιδιώκει το πέρασμα από την ατομική και την ταξική-κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής στην απόλυτη κοινωνικοποίηση, δηλαδή στην κοινοκτημοσύνη τους και με αυτό στην κοινωνική αυτοδιαχείριση της οικονομίας με αποκλειστικό στόχο την οικονομική και κοινωνική ισότητα όλων των ανθρώπων, χωρίς τις οποίες δεν μπορεί να υπάρξει καθολική ελευθερία και ευημερία.

Στο βαθμό που αυτή η νέα αναγκαιότητα θα γίνεται νέα συνείδηση και νέα πραγματικότητα στον ίδιο βαθμό η ανθρωπότητα θα αποκαθιστά την ισορροπία του κυτταρικού της κύκλου και συνεπώς θα αυτοθεραπεύεται από τον καπιταλισμό-καρκίνο που καταστρέφει τη Φύση, καταδικάζει το μεγαλύτερο μέρος της στην εξαθλίωση και στο θάνατο και απειλεί τον πολιτισμό της και το μέλλον της.

       Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία πρόκειται για μια υπόθεση στην οποία αντιπαρατίθενται από τη μια μερικές δεκάδες και το πολύ μερικές εκατοντάδες χιλιάδες μεγαλοϊδιοκτήτες μέσων παραγωγής που διαπλεκόμενοι εξουσιάζουν τον κόσμο ολόκληρο και από την άλλη τα περίπου εξίμισι δισεκατομμύρια που είναι καταδικασμένα να υφίστανται την εξοντωτική καπιταλιστική εκμετάλλευση και να ζουν σε συνθήκες καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η ποσοτική και η ποιοτική υπεροχή της ανθρωπότητας έναντι των καπιταλιστικών καρκινωμάτων είναι προφανής, αλλά και καθοριστική για την τελική έκβαση του αγώνα μεταξύ της ζωής και του θανάτου, μεταξύ του πολιτισμού και της βαρβαρότητας, μεταξύ του παραλυτικού καπιταλισμού-καρκίνου και της δρώσας ανθρωπότητας. Οι νεοκλασικοί οικονομολόγοι και οι νεοφιλελεύθεροι πολιτικοί μπορούν να συνεχίσουν να ‘θεραπεύουν’ τον καρκίνο, αδιαφορώντας για την ανθρωπότητα, τη στιγμή μάλιστα που η ανθρωπότητα δοκιμάζει το φάρμακο, δηλαδή την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, που θα την απαλλάξει οριστικά και αμετάκλητα από τον καρκίνο της.

       Το Κίνημα των Πλατειών με τα αντικαπιταλιστικά κοινωνικοπολιτικά χαρακτηριστικά του και με στρατηγικό στόχο την ΑΜΕΣΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΠΑΝΤΟΥ, αποτελεί αναμφισβήτητα το πρώτο αποφασιστικό βήμα του 21^ου αιώνα στη Μεγάλη Πορεία της Ανθρωπότητας προς την ΑΤΑΞΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ και τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Η ελπίδα ξαναγεννήθηκε στις Πλατείες, η αγανάκτηση μετασχηματίζεται σταθερά σε Νέα Συνείδηση και η αναθρωπότητα αργά ή γρήγορα θα ξαναθεραπευθεί, όπως συνέβει άλλωστε πολλές φορές στη μακρόχρονη διαδρομή της, για να συνεχίσει τη θριαμβευτική πορεία της προς τον Οικουμενικό Ουμανιστικό Πολιτισμό. Στις Πλατείες ξαναδομούμε το Δημόσιο Χώρο, ξαναζωντανεύουμε την Εκκλησία του Δήμου για να απαλλαγούμε οριστικά από τις εκκλησίες των σκοταδιστικών και εξουσιαστικών ιερατείων, γηια να χτίσουμε ένα καλύτερο κόσμο, τον κόσμο της ΑΜΕΣΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΥ, το δικό μας κόσμο.

* Αυτό το κείμενο αφιερώνεται στο σεμνό αγωνιστή, στον Ουμανιστή Γιώργο Φραγκούλη

**Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του F.U.Berlin 
http://www.anixneuseis.gr/?p=10014

Ο ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ΤΟΥ 21ουΑΙΩΝΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΔΙΚΟΣ ΜΑΣ ΟΥΜΑΝΙΣΜΟΣ ........

Γράφει ο Κώστας Λάμπος*

 Λόγος περί Ουμανισμού-Ανθρωπισμού , με την έννοια της ‘ηθικής’ της εκάστοτε άρχουσας τάξης, της ‘φιλανθρωπίας των αρχόντων’, της ‘παιδείας’ κ.λπ., γίνεται από την κλασική αρχαιότητα, το σκοταδιστικό χριστιανικό μεσαίωνα, τα απολυταρχικά και φασιστικά καθεστώτα, μέχρι και την Pax Americana, που με τους ‘ανθρωπιστικούς βομβαρδισμούς’ της θέλει να επιβάλλει την παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου .
Ο Μαρξ αντέταξε, απέναντι στην αφηρημένη έννοια του υποκριτικού ‘ουμανισμού’ των εξουσιαστών, την έννοια του «συγκεκριμένου, του εμπράγματου Ουμανισμού», η αναζήτηση του οποίου θα μπορούσε να οδηγήσει τους εξουσιαζόμενους στην απελευθέρωση και τον άνθρωπο στην αληθινή ανθρώπινη φύση του.
Ο Heidegger μίλησε για τον «Ανθρωπισμό του Είναι», όπου όμως «ο άνθρωπος νοείται όχι ως σχεδιάζων (Entwerfender), αλλά ως σχεδίασμα (Entwurf)».

Επειδή είναι προφανές πως ο Χάιντεγκερ αναφέρονταν στο ‘καπιταλιστικό είναι’, όπου ο άνθρωπος είναι ‘σχεδίασμα’, δηλαδή αντικείμενο εκμετάλλευσης, ενώ ο Μαρξ αναφέρονταν στον Ουμανισμό, όπου ο άνθρωπος θα είναι ο ‘σχεδιαστής’, δηλαδή το υποκείμενο της ιστορίας του και ο διαμορφωτής της αληθινής φύσης του, γι’ αυτό προτείνουμε να ξεκινήσουμε την αναζήτηση της φύσης και του χαρακτήρα του Νέου Ουμανισμού, του Ουμανισμού του 21ου Αιώνα από την προσέγγιση του Μαρξ, που αντιλαμβάνονταν τον Ουμανισμό όχι απλά ως ένα μεταβατικό μετακαπιταλιστικό ‘κοινωνικό σύστημα’, αλλά ως κάτι πολύ σημαντικότερο, ως ένα Νέο Οικουμενικό Πολιτισμό.

Πριν από μερικές δεκαετίες το επίκαιρο ερώτημα-κραυγή ήταν: ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ ή ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ;

Έκτοτε ο τότε ‘υπαρκτός σοσιαλισμός’ δεν έκανε, δυστυχώς, όπως πολλοί περίμεναν, ένα βήμα μπροστά, αλλά έκανε δύο βήματα πίσω και βρέθηκε στη θέση του μανιακού καπιταλισμού. Αντίθετα η βαρβαρότητα έκανε, από τότε, κάμποσα βήματα μπροστά και βρίσκεται σήμερα στη φάση της άγριας νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και του ηγεμονικού αμερικανισμού.
Το αποτέλεσμα αυτών των εξελίξεων οδήγησε την Ανθρωπότητα στο πιό κρίσιμο δίλημμα της ιστορίας της: Να συνεχίσει να εμπιστεύεται τον καπιταλισμό, που της υπόσχεται να την οδηγήσει ακόμα πιό βαθιά στη βαρβαρότητα, ή να τον ξεπεράσει, όπως έκανε μέχρι τώρα, στη βασανιστική διαδρομή της, με κάθε αντίστοιχο εκμεταλλευτικό σύστημα και να αναζητήσει νέους τρόπους κοινωνικής, τοπικής και οικουμενικής, συμβίωσης των ανθρώπων και των Λαών.

Όλο και περισσότερο γίνεται πιά κατανοητό, πως αυτός ο μανιακός, ο απάνθρωπος και συνειδητά καταστροφικός καπιταλισμός που διαπράττει καθημερινά εγκλήματα κατά της Ανθρωπότητας και του Πολιτισμού, πρέπει να δώσει τη θέση του σ’ έναν καλύτερο κόσμο, πράγμα που προϋποθέτει:
• 1. Ανατροπή κάθε μορφής σκοταδισμού με την ανάπτυξη ενός κινήματος Νέου Διαφωτισμού, που θα οδηγήσει στην κοινωνικοποίηση της γνώσης και των επιστημών, στη διαμόρφωση μιάς νέας αισιοδοξίας και αυτοπεποίθησης και στην ανάπτυξη μιάς νέας ατομικής, κοινωνικής και οικουμενικής συνείδησης που θα εκφραστεί με ένα ρωμαλέο, ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό, οικουμενικό ουμανιστικό κίνημα.
• 2. Σταδιακή κατάργηση κάθε εξουσιαστικής και εκμεταλλευτικής δομής και των αντίστοιχων θεσμών, με την ανάπτυξη της Συμμετοχικής με την έννοια της Άμεσης Δημοκρατίας και την κοινωνικοποίηση όλων των διαδικασιών λήψης των αποφάσεων, και
• 3. Κατάργηση κάθε μορφής κοινωνικής ανισότητας, με την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής και με την κοινωνικοποίηση όλων των μορφών του οικουμενικού πλούτου και όλων των διαδικασιών παραγωγής και διανομής των υλικών και των πνευματικών αγαθών.

Με αυτές τις βασικές προϋποθέσεις η Ανθρωπότητα θα καταφέρνει να ξεπερνά σταδιακά τον καπιταλισμό, σε όλες τις πιθανές εκδοχές του, να απελευθερώνει διανοητικές και κοινωνικές δυνάμεις και να αξιοποιεί τις σύγχρονες ασύλληπτες δυνατότητες που θα της επιτρέπουν να οραματίζεται και ταυτόχρονα να χτίζει ένα καλύτερο κόσμο στα πλαίσια ενός Οικουμενικού Ουμανιστικού Πολιτισμού.
Ο Μαρξ, στον οποίο πολλοί βιάστηκαν να φορτώσουν το τερατούργημα του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού και λάθρα βαφτισμένου ‘σοσιαλισμού ή κομμουνισμού’, έδειξε στην Ανθρωπότητα τους όρους εξέλιξης των κοινωνιών και τους νόμους ανάπτυξης των κοινωνικών συστημάτων και ιδιαίτερα του καπιταλισμού.

Ο Μαρξ δεν ήταν ‘προφήτης’ και γι’ αυτό έγραψε ελάχιστα για τη μετακαπιταλιστική πορεία της Ανθρωπότητας, για το Σοσιαλισμό, τον Κομμουνισμό και τον Ουμανισμό.
Ο Μαρξ, όπως και κάθε άνθρωπος που ζει και γνωρίζει τον καπιταλισμό, ξέρει πως δεν πρέπει να είναι και επιθυμεί κάπως διαφορετική να είναι η αυριανή κοινωνία. Το πως όμως θα είναι η αυριανή κοινωνία θα το αποφασίζει η ίδια, σε συνδυασμό με τη δράση ή την αδράνεια άπειρων παραγόντων που συνδιαμορφώνουν τη δυναμική του κοινωνικού πεδίου και το ‘γίγνεσθαι’. Ανάμεσα στις ελάχιστες θέσεις του Μαρξ για τη μετακαπιταλιστική πορεία της Ανθρωπότητας, συγκαταλέγεται και η παρακάτω:

“Το ξεπέρασμα του Θεού είναι το γίγνεσθαι του θεωρητικού Ουμανισμού…,το ξεπέρασμα της ατομικής ιδιοκτησίας…είναι το γίγνεσθαι του πρακτικού Ουμανισμού…, (και τα δυό μαζί) προϋπόθεση απαραίτητη για τον θετικό Ουμανισμό” .*

Προσωπικά εκτιμώ πως καλύτερο οδηγό δεν θα μπορούσε να βρει η Ανθρωπότητα για να εκφράσει την αγωνία και τους αγώνες της για μιά Νέα Ελευθερία, για έναν καλύτερο κόσμο. 

1. Μαρξ Καρλ, Χειρόγραφα 1844

Αυτό το άρθρο πρωτοδημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα http://infonewhumanism.blogspot.com

 

*Ο Κώστας Λάμπος είναι Διδάκτορας Οικονομικών Επιστημών του F.U.Berlin

Malthus, Marx, and Markets ...

Του Moisés Naím (Carnegie Endowment for International Peace).
 Ιουλίου 16th, 2011 (factorx)

Μόλις επέστρεψα από τη Κίνα. Όπως και άλλοι επισκέπτες της, εξεπλάγην από τις μεγάλες αλλαγές της χώρας. Η τελευταία μου επίσκεψη δεν ήταν πολύ παλιά, κι όμως παρατήρησα τεράστιες αλλαγές. Αυτό συμβαίνει όταν μια οικονομία αναπτύσσεται κατά 10% κάθε χρόνο!